Hindi naging tayo kundi tayo talaga dahil hindi naman tayo naghiwalay e. “Huwag ka munang mag-isip loves baka sumakit ang ulo mo. Ang isipin mo tayo na ngayon. Iyon ang mahalaga. I love you!”

“Tama ka nga naman. I love you too.”

Madami pa silang pinuntahan. Madali nilang tinapos ang mga dapat gawin para mabigyan nila ng atensyon ang isa’t isa. Ikaapat na araw pa lang na nanduon sila ay kumpleto na ang mga bagay na sadya nila sa Davao kaya kung tutuusin pwede na silang umuwi pero nagdesisyon silang manatili muna sa hotel at ienjoy ang company ng isa’t isa. Matagal ding hindi sila nagkasama kaya sinulit na lang nila. Kapag bumalik sila ng Cebu ay mapipilitan na naman silang pakisamahan ang mga nakatakdang ikasal sa kanila kahit pa wala na silang balak ituloy ang mga kasal na iyon.

“Gusto ko mag-extend tayo kahit tatlong araw lang loves.” Hiling ni Mon sa kasintahan.

“Ha? Baka magtaka sila.” May pag-aalangang sabi nito.

“Dito muna tayo. Gusto ko kasing andito kasama ka. Kapag bumalik tayo ng Cebu hindi ko alam kailan kita masosolo at makakasama ng ganito muli.”

“Magagawan naman natin ng paraan iyan e.”

“Talaga? Payag ka na magkita tayo ng palihim doon?”

“Oo naman. Bakit naman hindi? Nais din naman kitang makasama e.”

Mas lalo siyang nasiyahan na nais din pala nitong ipagpatuloy ang pagmamahalan nila sa Cebu kaya hindi na lang sila nag-extend. Pumayag na lang siya na umuwi sila para walang maamoy na kakaiba sina Rian at Melet.

Sinalubong sila nina Rian at Melet sa daungan ng barko ng makauwi na sila.

“Hi sweetheart!” Masayang sinalubong ng yakap at halik ni Rian si Micea. Napalingon tuloy si Mon dahil hindi siya payag na nakikipaghalikan ang kasintahan niya sa iba pero wala siyang magagawa kailangan niyang magtimpi.

“Hi hon, kumusta ang byahe niyo?” Tanong ni Melet habang nasa sasakyan silang apat.

“Ok lang naman. Tulad ng gusto mo. Inasikaso namin iyong mga detalye ng kasal. Si Micea na ang maglalahad ng lahat sa’yo.” Walang kangiti-ngiting sagot naman ni Mon.

“Sweetheart may pasalubong ako sa’yo.” Sabi naman ni Micea at ipinakita pa ang mga binili niya kay Rian noong nasa Davao pa sila.

“Wow! Thank you sweetheart. Ang sweet talaga ng sweetheart ko.” Hinalikan na naman siya nito kaya naiinis talaga si Mon sa mga ginagawa panananching ni Rian.

Nakarating na ang sinasakyan nila sa bahay nina Rian kaya nagpaalam na sila sa isa’t isa.

“Micea, kita na lang tayo bukas para sa presentation mo ha. Magpahinga ka na alam kong napagod ka. Thank you very much.” Bineso pa siya ni Melet.

“You’re welcome Melet. Mon, thank you for coming with me, hindi ako masyadong nahirapan dahil sa tulong mo.” Inilahad pa niya ang kamay niya kay Mon. Tinanggap iyon ni Mon at may kahulugan silang nagkatitigan.

“Walang anuman iyon. Para sa’yo walang problema.” I love you! May kahulugan ang sagot na iyon ni Mon.

Umalis na sina Mon at Melet. Hindi niya maiwasang magselos na kasama ni Melet ang lalaking mahal niya samantalang siya ay palihim lang na nagmamahal dito. Gusto na talaga niyang ipagsigawan na mahal niya si Mon pero hindi pa pwede. Hindi pa daw handa si Mon. Kung siya lang ang masusunod hiniwalayan na niya si Rian kaagad.

“Kumusta ang Davao Sweetheart?” Tanong ni Rian sa kanya na yumakap-yakap pa. Naiilang man siya dahil wala na siyang ganang makipaglapit dito ay hindi na lang siya nagreklamo.

“Ok lang naman. Hindi naman ako naglakwatsa kaya wala ako masyadong makukwento.”

“E si Mon, kinulit ka ba?”

“Hindi naman siya nangulit. Actually he is fine. He helped me.” Totoo sa loob na sabi niya. Nagtangis si Rian sa sinabi niya.

“Wala ba siyang kakaibang ipinapakita sa’yo habang nanduon kayo?”

“Wala naman. Kahit magpakita siya ng kung ano, you already know what I would do. I wanna rest now.”

“Ok. Pahinga kang mabuti.”

Nang nasa kwarto na siya ay nakita niyang ang dami palang message sa cellphone niya. Vibrate mode kasi kaya di naririnig ni Rian na madaming text ang pumapasok sa cell niya.

Mon: ‘I love you loves…very much!’

Mon: ‘Gusto na kitang makita ulit… When pwede?’

Si Mon pala ang kanina pa nagtitext sa kanya. Nagtext sila back and forth.

Micea: I love you too. Ewan ko kailan. Ikaw? Kelan mo gusto?

Mon: Pakichange ang name ko sa cell mo to Bed and I will call you Pillow. Para di mahalata sakaling may makakita sa phone mo.

Micea: Alright my Bed… mwaaahhhh!

Mon: Kita tayo mamaya. Pwede ba? Please!

Micea: Hindi ka ba magpapahinga?

Mon: Hindi ako makakatulog hangga’t hindi ka katabi.

Micea: Kelan mo ba gustong ipagtapat natin sa kanila? Kasi kung ako ang masusunod, hihiwalayan ko na si Rian para magpakasal na tayo kaagad.

Mon: Sorry loves, pinangako ko kasi kay Daddy ito. Hahanap ako ng tiyempo kasi baka masaktan siya di pa naman maganda ang kalagayan niya ngayon.

Micea: Ok (May halong pagtatampo siyang nararamdaman.)

Mon: Huwag kang mag-alala loves wala na sa isip ko ang ituloy pa ang kasal namin ni Melet. Ikaw lang ang idudulog ko sa altar. Pangako iyan.

Micea: Sabi mo e. Sige pahinga na ako. (Nasasaktan siyang baka matuloy ang kasal dahil para pala sa daddy nito kaya niya ginagawa ito. Hindi muna niya ititext back si Mon. Palipas muna siya ng tampo dito.)

Mon: Galit ka ba sa akin? (Ilang minuto ng naghintay siya sa reply ni Micea pero di na talaga ito nagreply sa kanya. Mukhang nagtatampo ito sa kanya.)

Kinagabihan ay nagtungo si Mon sa bahay nina Rian. Hindi nga lang siya pumasok. Nagmasid lang siya. Tinext niya si Micea.

Andito ako sa labas. Kausapin mo naman ako. Sinabayan pa niya ng miss call para siguraduhing open ang cell nito.

Hindi pa din ito nagreply sa kanya. Mukhang nagtatampo talaga. Mahigit nang isang oras siyang nanduon sa labas pero hindi pa din lumalabas ito. Napansin niyang mukhang tahimik na ang paligid ng bahay nina Rian kaya naisip niyang baka tulog na si Micea. Inisip niyang umuwi na dahil mukhang nagtatampo talaga si Micea sa kanya. Tatalikod na sana siya ng bumukas ang gate.

“Loves…” Patakbo itong yumakap sa kanya. Natutuwa naman siyang tinugon ng yakap ito.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“Mahal na mahal kita Micea.” Paulit ulit nitong sambit. Malakas na malakas ang kaba sa dibdib niya. Pilit niyang pinapagana ang isipan para tumutol dito. Wala siyang lakas para sabihin ditong hindi niya dapat ginagawa iyon dahil ikakasal na siya.

“Sabihin mo lang na hindi mo ako mahal at titigil na ako sa pangungulit sa’yo. Sabihin mong ayaw mo sa akin at lalayo na ako sa’yo.” Nakayakap pa rin ito sa kanya. Gusto niyang sabihing hindi niya mahal ito at ayaw niyang makita na ito pero hindi niya kayang ilabas. Silang dalawa lang ngayon. Pwede niyang pagbigyan ang sariling damdamin kung nanaisin niya. Pwede niyang sabihin dito ang totoong laman ng puso niya. Huwag kang padalos-dalos ng desisyon Micea. Mag-isip ka. Sigaw ng utak niya. Mahal kita Mon. Tanging hiyaw ng puso niya.

Nanalo ang puso niya dahil hinawakan niya ang dalawang bisig nito na nakahawak sa kanya at niyakap ang mga iyon. Hudyat na gusto niyang higpitan pa nito ang yakap niya. Niyakap siya ng mahigpit nito. Pinaharap siya nito at inangkin ang mga labi niya.

Nagising siya kinabukasan dahil sa pagtunog ng cellphone niya. Hindi muna niya sinagot dahil si Rian ang tumatawag. Naguiguilty pa siya dahil may nangyari sa kanila ni Mon. Baka hindi kaya ng konsensya niyang magsinungaling kay Rian at masaktan niya ito.

Nasulyapan niyang mahimbing pa ring natutulog si Mon kaya hinimas niya ang mukha nito. Habang nakatitig dito ay hindi niya maiwasang maisip kung bakit parang hindi unang karanasan niya ang nangyari sa kanila kagabi. Bakit parang naisuko na niya sa iba ang pagkababae niya? Pero kanino naman kaya?

“Mahal kita Mon.” Nagawa kong magkasala dahil sa pagmamahal na iyon. Dagdag pa ng isip niya. Nagising ito at ngumiti sa kanya. Niyakap siya nito.

“Good morning. I love you loves.”

“Naguiguilty ako sa nangyari sa atin Mon. Hindi dapat. Mali iyong nangyari sa atin.” Sabi kaagad niya rito.

“Kailanman hindi naging mali ang pagsunod mo sa sigaw ng puso mo.” Sagot naman nito.

“Pero Mon ikakasal ka na. Ikakasal na din ako. Paano na ito?”

“Ililihim muna natin sa ngayon ang sa ating dalawa. Mas mahalaga ngayon na tayo na at walang makakapagpahiwalay sa atin kahit ang lolo mo pa. Sasabihin din naman natin sa kanila sa tamang panahon. Huwag kang mag-alala hanggat kasama mo ako walang mananakit sa’yo.” Napangiti siya sa sinabi nito. Nadama kasi niyang napakasafe niya sa mga bisig nito. Tinugon niya ang yakap nito na walang pag-aalinlangan. Hindi naman maiwasang maisip ni Mon na sa pangalawang pagkakataon ay dapat itago nila ni Micea ang relasyon nila. Bakit kaya sa tuwing naeengage siya kay Melet ay nagiging sila ni Micea? Naitanong niya sa sarili.

“Mahal na mahal kita Mon.” Hindi nakaligtas kay Mon ang parang naguguluhang mga tingin niya.

“May gumugulo ba sa’yo?”

“Nakakahiyang sabihin e.”

“Bakit naman? Ano ba iyon?”

“Nahihiya ako sa’yo. Akala ko kasi ikaw ang magiging unang lalaki sa buhay ko pero parang hindi yata.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Feeling ko hindi iyon ang unang karanasan ko ang nangyari sa atin kagabi.” Nagdalawang isip si Mon kung sasabihin ba niya rito na siya pa rin ang lalaking nakaangkin sa kanya noon. Ang kauna-unahang karanasan niya.

“Walang problema sa akin. Tanggap kita ng buung-buo loves.” Hindi na lang niya sinabi. Ayaw niyang mag-isip ito at baka atakihin ito ng sakit ng ulo.

“Mahal na mahal kita Micea. Hinding hindi kita kayang kalimutan.” Habang nakahiga pa rin sila ay nasabi niya rito.

“Mahal na mahal din kita Mon. Wala man akong naaalala pero sigurado ako doon.” Sagot naman nito na ikinatuwa ni Mon ng labis. Alam kasi niyang hindi nagsisinungaling ang puso ng kasintahan niya.

Biglang tumunog ang cellphone ni Micea kaya umupo ito at sinagot iyon. Bumangon din si Mon at yakap-yakap siya habang kausap si Rian.

“Hello!”

“Sweetheart kumusta ka na dyan?”

“Ok lang ako dito. Ikaw anong balita dyan?”

“Wala naman. Namimiss na kita. Tinawagan kita kanina hindi mo nasagot bakit?”

“Napagod talaga ako kahapon. Sakit ng mga paa ko kaya hayun kahit narinig ko hindi ako nakabangon kaagad.” Pagdadahilan niya. Gusto niyang mapasinghap dahil hinahalikan siya ni Mon sa may leeg. “Nakahigh heels kasi ako kahapon tapos ang dami naming pinuntahan.”

“Ah ganun ba. Sige magpahinga ka na ulit. Mahal na mahal kita sweetheart.”

“Mahal din kita. Bye.” Hindi man lang niya magawang tawagin ito ng sweetheart. Nang ibaba na niya ang telepono ay hinarap niya si Mon at hinalikan kaagad siya nito.

“Kailanman hindi ako nagsisising mahalin ka Mon. Napapasaya mo ako palagi.” Totoo sa loob na nasabi niya rito.

“Mahal na mahal kita Micea. Ikaw ang bumubuo ng araw ko.”Totoo din sa loob na sabi ni Mon.

“Kailangan na nating magbihis at ayusin ang mga dapat pang ayusin.” Tumayo na ito pero hinila siyang pabalik ni Mon.

“Bukas na lang natin gawin iyon loves. Please!”

“Hindi pwede Mon. Baka makahalata si Melet kung wala akong irereport sa kanya kaya bumangon ka na dyan. Ayokong mabuko nila tayo Mon. Mali man pero gusto kong tayo.”

Napangiti ang binata sa sinabi niya kaya ayaw mang gawin ni Mon ay ginawa na lang niya. Tama naman kasi si Micea baka makahalata sina Melet na may namamagitan na naman sa kanilang dalawa at magkagulo pa. Hindi pa siya handa para harapin silang lahat. Masyado siyang masaya para makipaglaban sa kanilang lahat. Ayaw din niyang maguluhan si Micea. Baka lumala ang sitwasyon nito.

Pumunta sila sa flower shop at isa-isang tiningnan ni Micea ang mga bulaklak doon. Gusto na sana niyang itigil ang ginagawa dahil sigurado siyang hindi na naman matutuloy ang kasalang ito. Hindi na siya papayag na makasal pa sa iba ang lalaking minamahal.

“Mahal kita!” Habang kinukumpara niya ang mga kulay ng bulaklak ay bumubulung-bulong si Mon sa kanya.

“Tama na iyan ano ba? Nakikiliti ako sa’yo. Tsaka baka may makakita.” Saway niya dito. Naguluhan siya dahil parang nangyari nang sinaway niya minsan si Mon nang halikan siya nito sa pisngi. Hindi niya maalala ang lugar na iyon pero parang nangyari na talaga.

Hindi nakatakas sa paningin ni Mon ang naguguluhan niyang mukha at nakakunot na noo.

“Bakit loves? May problema ba?” Takang tanong nito.

“Parang nangyari na kasi ito noon e. Iyong sinasaway kita palagi dahil sa mga pahalik-halik mo.”

“Madaming beses na naman talaga itong nangyari e. Noong dinadalaw-dalaw pa kita sa bahay niyo.” Hindi napigilan ni Mon na maisagot kaya nagsisi siya.

“Sa bahay namin? Saan?”

“Sa bahay ng lolo mo. Lagi kitang dinadalaw doon e.”

“Ah ganun ba. So it means naging tayo?”

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Ang mabining simoy ng hangin ang nagpagising kay Mika kinaumagahan. Hindi siya nahirapang bumangon ng maaga dahil nakasanayan na niya iyon. Iniunat niya ang kanyang mga braso habang naghihikab at iyon ang nadatnan ni Axel nang pumasok siya sa silid ng dalaga.

“Good morning!” bati nito sa dalaga.

Nagulat ang dalaga ng makita si Axel. Mabilis nitong nahablot ang kumot sa kanyang paanan at ibinalot sa katawan.

“Anong ginagawa mo dito? Hindi ka ba marunong kumatok?” ngali-ngali na niya itong batuhin ng unan.

“Hay, naku Miss na maganda, kumatok po ako, baka hindi mo lang narinig” sagot nito habang inilalapag sa harap niya ang isang tray na puno ng pagkain at prutas, may bulaklak pa ito na nasa vase.

“Ano yan?” kahit alam niyang pagkain ay tinanong niya pa rin ito.

“Pagkain” maikling tugon nito.

“Alam kong pagkain, pero ano ang ibig sabihin niyan? Bakit ka nagdala ng pagkain dito?” usisa niya sa binata.

“Breakfast in bed” nakangiting saad nito.

“Hindi ba ipinangako ko sa iyo na magiging memorable ang pag stay mo dito. Kaya heto, pinaghanda kita ng pagkain.”

Natouch si Mika sa ginawang iyon ng binata.

“Pwede namang sa kusina na lang ako kumain ah,”

“Hayaan mo na ako, gusto kong asikasuhin ka eh. Sige na kumain ka na at marami pa tayong papasyalan.”

“Huwag mo akong sasanayin sa ganito, baka hahanap-hanapin ko.”

“Iyon nga ang gusto ko…ang hanap-hanapin mo…”

Kung pwede lang sana…sabi ni Mika sa sarili.

Nakita ni Axel na biglang lumungkot ang mukha ng dalaga sa sinabi.

“O sige ubusin mo na iyan, ha, ako’y maghahanda na rin.” Pag iiba niya sa usapan, ayaw niyang mawala na naman sa mood ang dalaga kapag inusisa niya pa ito.

“Magbihis ka na rin pagkatapos mo diyan, babalikan kita rito after an hour” sabi nito sabay talikod.

“Ah, Axel” narinig niyang tawag ng dalaga.

“Yes?”

“Thank you”

“Don’t mention it, you’re my visitor here. And besides I promised to your mother that I would take good care of you.” At tuloy-tuloy na itong lumabas na kanyang silid.

Laglag ang balikat ni Mika pagkarinig ng sinabing iyon ni Axel.

Akala ko pa naman ay may nararamdaman na siya sa akin, dahil sa espesyal na treatment niya. Iyon pala ay dahil bisita niya ako at dahil sa pangako niya sa nanay ko…

Ano ba iyang pinagsasabi mo Mika? Sigaw ng isip niya.

Baka nakakalimutan mo nang si Axel ay para kay Julie?

Biglang natauhan si Mika nang marinig ang munting tinig na iyon. Muntik na niyang nakalimutan ang matalik na kaibigan. Nakokonsensiya siya sa iniisip. Naalala niya na tatawagan niya nga pala ito. Kinuha niya ang cellphone sa bag at idinayal ang number nito. Ngunit out of coverage area ang kaibigan. Sinubukan niya uli, ngunit ganun at ganun pa rin ang sinasagot ng operator.

Lowbat siguro or hindi kaya’y naka-off ang cellphone nito. Mamaya ko na lang ulit siya tatawagan. Sabi niya sa sarili. Nagpasya siyang maligo na lang at maghanda sa pamamasyal nila ni Axel.

<Previous <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Nasa Davao na sila. Kahit nagkakailangan ay hindi ipinakita ng dalawa. Ipinapakita pa rin nila na trabaho lang at walang personalan kung bakit sila magkasama.

Naghotel si Micea samantalang umuwi muna si Mon sa bahay nila. Makaraan ang isang araw ay naghotel na din si Mon. Lingid sa kaalaman ni Micea na kumuha din ng kwarto si Mon sa hotel na tinutuluyan niya. Gusto kasi ni Mon na palaging malapit dito.

“Sino iyan?” Nagising siya dahil sa isang katok. Tiningnan niya ang orasan. Alas siyete pa. Sino naman kaya itong napakaaga e nambubulabog na?

“Si Mon ito Micea.” Sagot naman nito.

What? Anong ginagawa niya rito ng napakaaga? “Sandali. Hindi ako maayos e.” Nakanightie lang kasi siya na maikling maikli. Madali siyang nagtoothbrush at binilisan ang pagbibihis ng pajama. Hindi pa kasi niya feel ang magbihis ng normal na damit.

“Bakit?” Tanong niya kaagad ng mabuksan niya ang pinto. “Pasok ka.”

“Sabay na tayong magbreakfast.” Nakangiti pang saad nito.

“I am not really a morning person and I usually skip breakfast.” Nahihiya pa niyang tugon dito. Ayaw kasi niyang tanggihan pero hindi naman niya kayang paunlakan.

“It’s ok. Samahan mo na lang ako.” Pasimpleng pamimilit ni Mon.

“Mag-order ka na lang. Tinatamad ako e. Dito ka na lang kumain.” Sabi nito sabay punta sa kama niya at nahiga ulit.

“Ok.” Dinial na nito ang front desk ng hotel at ikinonect siya sa restaurant. Pagkatapos mag-order ay umupo na din siya sa kabilang side ng kama ni Micea. Minamasdan niya ito. Napakaganda mo naman talaga loves kahit pa hindi ka mag-ayos.

Nilapitan niya ito at hinaplos ang mukha nito. Bahagyang gumalaw ito. Nakiliti siguro sa paghaplos niya. Ilang minuto na niyang pinagmamasdan ang dalaga pero hindi pa rin siya nagsasawa. Sinuri niya ang kabuuan ng mukha nito at talagang lahat ng iyon ay napakasarap titigan. Hindi niya alam kung anong pumasok sa isip niya at tumabi siya ng higa dito. Kinuha niya ang ulo nito ng dahan dahan at inilagay sa bisig niya habang hinihimas niya ang balikat nito. Bigla siyang niyakap nito kaya mas lalo siyang nasiyahan.

‘I love you’ Palagi niyang ibinubulong rito.

Biglang tumunog ang cellphone nito kaya napabalikwas ng bangon. Nagulat man ito sa posisyon nila ay mas binigyang atensyon nito ang pagsagot sa cellphone niya.

“Hello!”

“Hi sweetheart kumusta ka na?”

“I’m very fine sweetheart. Ikaw? Miss na kita.” Paglalambing pa niya sa kasintahan.

“Ok lang din ako sweetheart. Bilisan mo na dyan para makauwi ka na dito.”

“Oo nga. Hindi ako magsasayang ng oras. Gagawin ko na ang lahat ng mga kailangang ayusin tapos uuwi na din ako dyan. Hindi ako sanay na hindi ka nakikita sa umaga.”

“Namimiss na din kita sweetheart.” Nagkiss pa ito.

“Miss na miss na miss na missssssssss….na talaga kita.” At nagkiss back din siya dito.

Nakikinig lang si Mon sa kanila na basag na basag ang puso. Nagpasalamat ito ng ibaba na ni Micea ang cellphone niya. Hindi niya kakayanin pang marinig ang paglalambingan ng dalawa habang siya ay tahimik na nasasaktan.

Dumating na ang pagkain na inorder niya at kinain na niya ito.

“Shower muna ako Mon para makaalis na tayo.” Paalam ni Micea sa kanya kaya naexcited tuloy siya. Tulad noong nagtanan sila ay dinalangin niya na sana lumabas itong nakatuwalya lang. Hindi siya nabigo dahil nang lumabas ito ay nakabalot lang talaga ng tuwalya ang katawan kaya mas lalong nagising ang pagkalalaki niya. Kung hindi siguro matatag ang isip niya ay sinugod na niya ito ng yakap at halik pero hindi dahil nirerespeto niya pa rin ang minamahal.

Kumuha ito ng mga damit at pumasok ulit sa bathroom at doon nagbihis. Nang lumabas ito ay hangang hanga talaga siya sa kaseksihan nito. Nakashorts lang kasi ito, nakasleeveless na blouse at nakahigh heels.

“Tara na.” Anyaya nito at nauna nang lumabas.

Madami silang pinuntahan na lugar. Mga hotels, resorts at mga lugar na maaring magandang pagdausan ng reception. Sinuri-suri talaga ni Micea ang lahat ng lugar. Napakametikulusa talaga nito pagdating sa lugar. Dapat daw kasi ay romantic ang lugar at perfect dahil ang isang babae ay minsan lang kung ikasal kaya dapat ibuhos lahat ng atensyon hindi lang sa malalaki kundi sa maliliit at importanteng detalye.

Nagpunta din sila sa simbahang pagdadausan ng kasal. Tiningnan nito at plinano kung ano at paano gagawin ang decorasyon sa araw ng kasal. Para pa nga itong bride minsan na naglalakad-lakad pa at iniimagine kung paano at saan lulugar si Melet sa simbahan para makita ng lahat. Lahat ng detalye isinusulat din niya o minsan dinodrawing pa.

Gabi na kaya umuwi na sila. Masyadong napagod silang dalawa sa dami ng pinuntahan kaya paika ika kung maglakad si Micea sa pagpanhik sa kwarto niya. Naka high heels din kasi siya kaya sumakit ang paa niya sa kalalakad.

Papasok na silang dalawa sa kwarto niya ng matisod siya at matulak si Mon. Bumagsak silang dalawa sa sahig. Nadaganan ni Micea si Mon. Kahit nasaktan siya ay hindi niya pinansin. Tinitigan lang niya ang kasintahan na nakatitig din sa kanya. Unti-unti niyang nilalapit ang mukha dito at hinawakan niya ang mukha nito. Hahalikan na niya sana pero tumayo ito.

“Gusto ko nang magpahinga. Kita na lang tayo bukas.” Nakayukong sabi nito.

“Ok.” Tanging nasabi niya at tumayo na. Dire-diretso ay lumabas siya ng kwarto nito. Mabigat ang loob na tinungo niya ang inookupang kwarto.

Gusto niya na sanang sabihin sa kasintahan ang pagmamahal niya rito at nang maangkin na niya ulit ito pero hindi pwede dahil ikakasal na siya. Pinangako niya ito sa daddy niya kaya pangangatawanan niya kahit pa nagdurusa siya. Naisip din niya kung siguro naaalala siya ni Micea sila sana ngayon at habang buhay na magkakasama. Kahit hindi siya naaalala ng kasintahan kung hindi lang sumingit at nagpanggap si Rian ay okay lang din sana. Unti-unti niyang maipapakita dito ang nakaraan nila.

Sa mahabang pag-iisip ay nahagilap niya ang sarili na pabalik sa kwarto ni Micea. Bukas ang pintuan ng pihitin niya ang door knob kaya pumasok na siya.

Micea’ Side:

Iniisip pa rin niya ang muntik nang paghalik ni Mon sa kanya. Kung mahina ang isip niya ewan na lang niya kung ano ang nangyari. Hindi dapat ako padadala, pareho kaming committed at ikakasal na kaya walang dapat mangyari sa amin. Andito ako para sa trabaho hindi para agawin ang groom.

Biglang may yumakap sa kanya mula sa likod. Napasinghap siya. Alam na alam niya kung kanino ang mga bisig na iyon. Hinawi nito ang buhok niya patungo sa kaliwang balikat niya at hinalik-hinalikan ang leeg niya.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Nagpaalam kaagad siya kay Mon ng makarating sa bahay nila. Napansin kasi niya na nasa labas na ang motorsiklo ni Rian kaya siguradong nakarating na ito. Ayaw niyang may ibang mahalata si Rian.

Naging madalas ang pagkikita nina Mon, Melet, Rian at Micea dahil sa project na hinahandle ni Rian. Palagi kasi siyang isinasama ni Rian kahit pa madalas siyang tumanggi rito ay hindi pa din siya nananalo. Panay din ang meeting nila para sa detalye ng wedding nina Mon at Melet. Inis at selos man ang palagi niyang nararamdaman sa tuwing magkasama silang tatlo ay ipinapakita pa rin niya na professional siya at hindi siya affected sa nakikita.

Hiniling ni Melet isang araw na pumunta si Micea sa Davao para naman maasikaso na niya ang simbahan at reception. Gusto kasi niya na doon na idaos ang kasal nila. Sa lugar ng lalaking mahal na mahal niya.

“Ok lang naman Micea di ba?” Pagsisiguro pa nito. Kasalukuyang kumakain silang apat ng dinner.

“Magpapaalam lang ako sa trabaho. Sana payagan nila ako. Madami kasi kaming inaasikaso ngayon e. Pero ok lang sa akin.”

“Sasamahan ka naman ni Mon e.”

“What?” Halos sabay na napatanong sina Micea, Mon at Rian.

“Bakit anong problema doon?” Painosenteng tanong nito.

“Bakit kasama ako? Paano na ang inaasikaso nating project dito?” Tutol ni Mon sa gustong ipagawa ni Melet.

“Mon, I can manage it. Isang linggo lang naman tapos kailangang may mag-asikaso noong kasal natin. Di ba I gave you the wedding to manage?”

“Pero Melet. Mahalaga din ang ginagawa nating pagpapatayo ng mall.” Tutol pa din niya.

“Mon, katulong ko naman si Rian e. Kailangan ni Micea ng makakatulong doon. Hindi naman pwedeng si Rian ang sumama sa kanya dahil kailangan ko siya dito.”

“But you never said it before Melet.” Ibinoses na ni Micea ang pagtutol.

“I said it now.” Halos kainin na siya sa galit ni Mon. Nakita ni Micea na kinuyom na lang ni Mon ang kanyang kamao at nagtangis ang mga ngipin dahil sa galit.

“Excuse me.” Tumayo si Melet. Sinundan siya ni Rian.

Melet at Rian:

“Anong ginagawa mo Melet?” Galit na bungad kaagad ni Rian pagkalabas nila ng restaurant. “Anong gusto mong palabasin? Alam mo namang hindi pwedeng pagsamahin ang dalawang iyan di ba? Baka magkabalikan sila.”

“Rian, relax ka lang. Alam ko ang ginagawa ko. Masakit man sa akin pero kailangan kong gawin ito.”

“Bakit kailangan mong gawin ito?”

“Gusto kong masuri kung ano ang damdamin ni Mon sa akin bago pa kami makasal. Kung magkabalikan sila ibig sabihin ni minsan hindi nila tayo minahal. Payag ka bang makasal sa babaeng hindi ka kailanman minahal?”

“Wala akong pakialam kung mahal niya ako o hindi ang importante akin siya.”

“Kasakiman iyan Rian. Dahil ilang beses mo mang ilayo si Micea kay Mon kung mahal niya talaga ito wala tayong magagawa. Babalikan at babalikan nila ang isa’t isa.”

“Hindi ako makakapayag.”

“Nagtatrabaho sa akin si Micea kaya may obligasyon siya na sundin ang gusto ko payag ka man o hindi.” Galit na umalis na lang si Rian sa harapan ni Melet.

Nasasaktan din naman siya ng labis sa ginagawa niyang paglalapit ng dalawa pero kailangan niyang gawin. Hindi siya dapat magbulag-bulagan sa katotohanan. Alam niyang mahal pa rin ng dalawa ang isa’t isa. Handa na siya anuman ang maging bunga ng ginagawa niyang ito.

Mon at Micea:

“Micea, I’m sorry sa ginagawa ni Melet.” Hinging paumanhin ni Mon.

“It’s alright Mon. Nabigla lang ako kanina. Trabaho lang ito walang personalan kaya ok lang.”

“Hindi ko alam anong pumasok sa utak niya at ginagawa niya ito.”

“Well, tama naman siya. Dapat isa sa inyo ang magiging katulong ko sa wedding ninyo.”

“Pero dapat siya iyon. Siya ang babae.”

“Ok lang Mon. Huwag na nating gawing problema kasi hindi naman talaga ito problema e. Hindi naman ako tutuloy sa bahay niyo kaya wala naman sigurong masama doon.”

“Let’s go Micea.” Galit na dumating si Rian sa mesa at hinila siya.

“Bye Mon.” Hindi na siya nagtanong. Alam niya kung bakit nagagalit ito.

Rian at Micea:

Nakarating sila sa bahay nina Rian na hindi man lang kumikibo si Rian.

“Sweetheart, ok lang iyon. Huwag ka nang magalit. Trabaho lang ito.”

“Hindi e. Sinasadya ni Melet ito.”

“Wala naman akong makitang dahilan para sadyain niyang paglapitin kami ng mapapangasawa niya. Anong rason niya?”

“Mahilig maglaro si Melet Micea. Hindi ako papayag na umalis ka kasama si Mon.”

“Rian, trabaho ko ito. Promise ikaw at ikaw lang… Matagal na ang relasyon natin nagdududa ka pa din ba sa akin? Na maghahanap ako ng iba?” Naguguluhang tanong niya kay Rian.

“Hindi sa ganun Micea. Nagtitiwala ako sa’yo. Kay Mon wala akong tiwala doon.”

“Rian a relationship is composed of two people. If one doesn’t agree it is not considered a relationship. Kaya kahit anong gawin ni Mon kung ayaw ko wala ding silbi.”

“Pero Micea, ayokong mawala ka sa akin.”

“Hindi ako mawawala. Sa’yo lang ako Rian.”

Mon at Melet:

Pagdating nila sa hotel na tinutuluyan nila ay kumuha ng isang kwarto si Mon at nagkulong doon. Hindi niya kayang kausapin si Melet. Halatang-halata ang ginagawa nitong paglalaro sa damdamin niya.

Kinabukasan ay kumatok si Melet kaya binuksan na lang niya ito. Kahit naiinis man siya sa ginagawa nito ay naisip niya na pabor sa kanila ni Micea iyon. Baka makaalala pa si Micea kapag madalas silang magkasama.

“Hi hon, sorry kung hindi ko pinagpaalam sa’yo ang plano ko. Kung gusto mo ako na lang ang sasama kay Micea?” Pakumbabang sabi nito.

“Huwag na. Ok lang kung ako ang sumama sa kanya. Wala na namang namamagitan sa amin e at trabaho lang niya iyon.” Walang ngiti sa labi na sagot niya.

Makalipas ang dalawang linggo ay papunta na sila ng Davao. Pinayagan kasi si Micea ng amo nito ng isang linggong bakasyon kahit hindi pa pagbabakasyon ang pakay nito. Hindi man nilabas ni Mon pero masayang masaya siyang makasamang muli ang kasintahan.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Naglasing na naman si Mon kinagabihan kaya tinawagan ng mommy niya ang kuya niya. Pinapabayaan lang kasi siya ng kapatid dahil alam niya ang pagdurusa nito sa kasintahan pero sa isip ng kapatid ay kailangan na niyang maging matino ngayon. Nasa di mabuting kalagayan ang daddy nila. Kailangan nilang magtulungan at maging matatag para sa isa’t isa. Hindi itong papasanin pa nila ang isa pang membro ng pamilya.

“Mon, gumising ka dyan.” Inalis pa ng kuya Drew niya ang kumot para magising siya at binuksan ang mga bintana.

“Ano ba kuya? Ang aga-aga e.” Pagmamaktol niya sa kapatid.

“Bakit ka na naman naglasing kagabi?” Pasigaw na tanong nito.

“Si Mommy talaga sumbungera.” Iyon lang ang lumabas na sagot sa bibig niya at tinakpan ng unan ang ulo niya.

“Mon, bumangon ka dyan. I mean it!” Mataas na ang boses ng kapatid.

“Ano bang ikinagagalit mo? Hindi naman ako humingi sa’yo ng pera para pang-inom ko a.” Ipinakita na niya ang inis na kanina pa niya pinipigil sa kapatid.

“Kailangan nating magtulungan ngayon lalo na sa kalagayan ni Daddy. Nakikita mo ba ang ginagawa mo? Dinadagdagan mo ang problema sa bahay na ito.”

“Kuya, hindi mo alam ang sinasabi mo. Hindi mo kasi alam kung anong nararamdaman ko.”

“Bumangon ka na sa pagkalugmok kay Micea. Ikakasal na ang babaeng kinababaliwan mo. Maghanap ka na lang ng iba.”

“Napakadaling sabihin dahil hindi ikaw ang nasa kalagayan ko.”

“Mon, dumaan din ako dyan. Nasaktan din ako noon pero hindi ko ginawang hadlang iyon para ipagpatuloy ang buhay ko. Kailangan ka nina Mommy at Daddy ngayon. May pamilya na ako kaya pwede maging responsable ka naman para sa kanila. Tulungan mo naman sila o.” Nahahabag siya sa kapatid.

“Pero kuya mahal ko si Micea e. Siya lang ang babaeng gusto kong makasama habang buhay.”

“Sa ngayon iyan ang sinasabi mo dahil hindi mo binigyan ng chance ang sarili mo na magmahal ulit. Kung susubukan mo makikita mo makakalimutan mo siya hindi iyong alak lang ang nakakapagpalimot sa’yo.”

“Wala akong ibang makitang babae na makakapalit kay Micea kuya. Siya lang talaga.” Napaupo na siya sa gilid ng kama.

“Bakit di mo balikan si Melet? Nagsasakripisyo iyong tao para damayan ka sa lahat ng bagay.”

“Hindi ko na siya mahal.”

“Bakit di mo subukang mahalin siya ulit?”

“Hindi ko kayang kalimutan si Micea.”

“Makakaya mo iyan Mon. Alam kong matatag ka. Alam kong kaya mo ‘yan.” Lumabas na ng kwarto niya ang kuya Drew niya. Naiwan si Mon na hindi pa din alam kung ano ang gagawin. Gulung-gulo ang isip niya. Ayaw niyang balikan si Melet dahil lang sa gusto ng lahat. Nais niyang balikan ito dahil mahal niya ito at wala ng iba pa.

Naisip niya na tama ang kapatid niya. Hindi niya binigyan ng chance ang sarili na magmahal ulit. Nilulunod na lang niya ang sarili sa alak para kahit sandali ay makalimutan ang kasintahan.

“Hi Melet” Sinundo niya si Melet sa pinagtatrabahuan nito. Napagdesisyonan kasi niya na bigyan ng chance ang sarili para sa kanila ni Melet.

“O anong ginagawa mo dito?” Nagtatakang tanong nito.

“Masama bang sunduin kita?”

“Himala yata. Anong nakain mo?”

“Ito naman o. Kain tayo sa labas.”

“Ha? Ok! Kung iyan ang gusto mo.” Inalalayan pa niya si Melet pasakay ng kotse niya.

Nang nasa restaurant na sila ay asikasong-asikaso niya si Melet tuloy nagtataka ang dalaga sa mga kilos niya.

“Anong meron Mon?” Hindi na nakatiis at nagtanong ito.

“Gusto ko sanang magsimula tayong muli. Gusto kong bigyan ng chance ang sa ating dalawa Melet.”

“Talaga?” Hindi pa din maalis ang pagtataka sa mukha nito.

“Oo Melet. Tulungan mo ako na makalimutan si Micea.” Napangiti si Melet sa sinabi niya. “Gusto ko sanang… magpakasal tayo.” Halos hindi niya masambit ang huling salita. May ibinigay siya na singsing kay Melet at tuwang-tuwang umoo ito.

“Mahal na mahal kita Mon. Wala nang sasaya pa sa akin.”

“Masaya din ako Melet. Salamat at tinanggap mo ang alok ko.”

“Matagal ko nang hinintay na maging tayo ulit Mon. Maraming salamat.”

Nang umuwi sila ng bahay kinagabihan ay tuwang-tuwang ibinalita ni Melet sa mga magulang niya ang pag-alok niya ng kasal. Pilit na ngiting tumango tango siya sa kanilang lahat.

“Salamat Mon. Alam kong hindi ka magsisisi sa desisyon mong ito.” Tinapik pa siya sa balikat ng daddy niya habang nakaupo siya sa sofa.

“Ginagawa ko po ito para sa amin ni Melet. Masaya po akong masaya din po kayo Dad.”

“Sa susunod na linggo na ang alis ninyo papuntang Cebu. Kailangan ninyong imeet ang engineer na nakontak namin para siyang magplano sa itatayong mall. Maghanda kayo ni Melet.”

“I know dad.” Sang-ayon niya sa ama.

Micea’s Side:

“Sweetheart, darating sa susunod na linggo ang kliyente namin. Ipapadala daw nila ang siyang magiging managers ng mall na iyon. Sama ka sa amin ha sa dinner na iyon.”

“Huwag na sweetheart. Business iyon e.”

“Hindi, ginawa nilang informal iyon kaya pwedeng magdala ng partner.”

“Ok. Mahihindian ko ba naman ang gwapong boyfriend ko.” Pinisil-pisil pa niya ang pisngi ni Rian.

Isang linggo ang lumipas. Naghahanda na silang dalawa ni Rian para sa dinner ng kakatagpuing mga managers daw ng mall. Kasama din sa dinner ang dalawa pang engineers na mamamahala sa ipapatayong mall.

“Ganda talaga ng sweetheart ko kahit kailan.”

“Sabi mo e. Tayo na.”

“I love you sweetheart.”

“I love you too loves.” Nagulat siya sa nasambit. Bakit loves ang nadugtong niya? “I mean sweetheart.” Hinalikan na lang niya ito para di na mag-isip ng iba.

Mon’s Side:

Papasok na kami ni Melet sa restaurant na kakainan namin. Nagmadali na nga kami dahil ayaw din naman naming ma-late. Nang makapasok na kami ay nakita kaagad namin ang dalawang engineers na naghihintay.

“Hi, my name is Raymond Alda, this is my fiancée Melet Grace Martinez.” Nagkamayan kaming anim. May mga kasama din kasing partner ang dalawang engineer.

“Hinihintay na lang natin ang isa pa naming kasama na siyang may dala ng plano. Maupo kayo.” Pahayag ng isang engineer.

“Andito na pala sila.” Sabay kaming napalingon lahat.

“Micea…” Tanging nasambit ko sa nakangiting babae na paparating na nakakapit pa sa kasama niya.

<Previous Page <Home> Next Page>

Comments from Other Site:

b0k
Friday, 4. December 2009

..tapos po ba toh?

jhoy
Friday, 4. December 2009

ang ganda kelan po yung karugtong?

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“Nagawa ko iyon sa’yo? Sorry Melet hindi ko…”

“Huwag kang mag-alala Mon. Hindi naman kita pipikutin dahil lang may nangyari sa atin.” Tumayo na ito at nagbihis.

Nasapol niya ang kanyang noo sa nagawa niya. Kailangan niyang pangatawanan si Melet pero paano kung kasal na siya kay Micea?

Natapos ang dalawang linggong bakasyon nina Mon at nang barkada niya kaya umuwi na sila sa Davao. Nagpatuloy ang buhay nina Mon at Melet na hindi pinag-uusapan ang nangyari sa kanila isang gabi noong nasa Bohol sila.

Umuwi din ng Cebu si Rian at sinama nito si Micea. Sinabi kasi ng lolo niya na mas maigi na andun siya nang malibang naman siya. Nakakuha ng trabaho si Micea bilang manager ng isang hotel at paminsan-minsan ay naaanyayahang magmanage ng catering kapag may kasal o espesyal na okasyon. Gustung gusto siya ng pamunuan ng hotel dahil napakasipag sa trabaho at talaga namang ipinapamalas niya ang galing sa pag-aayos ng mga events.

Si Rian naman ay nagtatrabaho na bilang isang engineer. Noon kasi ay ang apartment lang nila ang pinamamahalaan niya pero isang araw ay may nakilala siyang engineer na siyang nagtulak sa kanya para naman gamitin niya ang nalalaman. Pinalad naman na makapagtrabaho siya sa isang magandang kompanya.

Ipinagpaliban muna ang kasal nina Rian at Micea dahil nga sa hindi pa makakasal si Micea. Hinihintay pa nila na maexpire ang kasal na iyon kahit lingid sa kaalaman ni Micea.

Sa kabilang banda ay nagpatuloy ang buhay ni Mon na wala si Micea. Ilang beses man niyang binalak na magpakalayo-layo na ay hindi siya pinapayagan ng mga magulang niya. Malapit na ding itayo ang mall sa Cebu. Nakakita na nga daw sila ng company na maghahandle ng project kaya baka mapilitan siyang magresign at iyon na ang asikasuhin niya. Gabi-gabi pa din siyang umiinom. Naaalala pa din niya si Micea. Ilang beses nang idinikta ni Mon sa isip na kakalimutan na niya si Micea pero ayaw namang sumunod nito lalo ng puso niya.

“Hi Sweetheart.” Tumawag si Rian sa kanya habang busyng busy siya sa pagcheck ng mga rooms. Gusto kasi niya na maayos lahat para kung sakaling may magcheck in ay hindi ma rate ng negative ang hotel nila.

“O, may problema ba?” Usisa kaagad niya sa kasintahan dahil alam niyang busyng busy din ito.

“Wala naman. Namiss ko lang ang boses mo.”

“Ito talaga. Nasa iisang bahay lang naman tayo a.” Napangiti siya sa sinabi nito.

“Kahit isang segundo lang na hindi kita nakikita ay namimiss na kaagad kita.”

“Ikaw talaga. Kumusta ang trabaho?”

“Ok lang naman. May bago kaming kliyente. Taga-Davao tapos mall ang pinapatayo.”

“Talaga. Wow!” Naisip niya na taga-Davao si Mon. Grabeng paglalaro na ng tadhana kung kasama si Mon sa mga kliyente nina Rian. Pahiwatig ng isip niya.

“Malaking project ito para sa amin. By the way, labas tayo mamaya ha.”

“Sure. O sige balik na ako sa trabaho.”

“I love you sweetheart… Very much!”

“I love you very much also. Bye”

Naisip na naman niya si Mon ng mapag-usapan nila ang Davao. Bakit kasi sa dinami-dami ng pwedeng maging kliyente nina Rian doon pa sila galing sa lugar na gusto kong kalimutan na?

Mon’s Side:

Nasa trabaho siya at iniisip ang expiration date ng contract nila ni Micea ng tumawag ang mommy niya. Isang linggo na lang kasi at maeexpire na ito.

“Yes ma.”

“Mon, andito kami sa hospital. Naaksidente ang daddy mo. Pumunta ka na dito ngayon din kailangan tayo ng daddy mo.”

“What? What happened?” Hindi na niya hinintay na sumagot ang mommy niya. Ibinaba kaagad niya ang telepono at maagang nagpaalam sa trabaho. Dali-dali siyang nagpunta sa hospital kung saan sinabi ng mommy niya na dinala ang daddy niya. Kahit madalas silang mag-away ng daddy niya ay ayaw pa din niyang mawala ito. Ang daddy niya ang sandalan ng pamilya nila kahit pa sinasabing may kanya kanyang buhay na sila.

Nang makarating siya ng hospital ay sinabi ng mommy niya na isinasalba pa ang daddy niya. Nanduon ang kuya niya at asawa nito. Nanduon din si Melet.

“Ano pong nangyari ma?”

“Nawalan yata ng preno ang kotse ng daddy mo e. Kaya hayun nabangga niya ang kasalubong na trak.”

“May iba po bang nasaktan?” Lumabas na ang doctor kaya kabadong nakinig ang lahat. Dinadalangin na sana maganda ang balita ng doctor.

“Ligtas na po ang pasyente pero may masamang balita ako sa inyo. Napuruhan ang dalawang binti niya kaya baka may posibilidad na hindi na siya makalakad. Gagawin pa din namin ang lahat para hindi na kailangang putulin ang dalawang paa niya.” Hinimatay ang mommy ni Mon ng marinig ang sinabi ng doctor. Hindi din nila matanggap ang balita.

Sinalukluluhan nina Mon at Melet ang mommy niya habang pumunta naman ang kuya niya at asawa nito sa kwarto ng daddy nila. Sobrang nalungkot si Mon sa trahedyang naganap sa pamilya niya. Bakit kailangan pang mangyari ito sa’yo dad? Mabuti naman po kayong tao e. Wala kayong sinasagasaan. Matulungin kayo sa lahat pero bakit?

Nang mahimasmasan ang mommy niya ay pumunta na sila sa kwarto ng daddy niya. Walang tigil ang pag-iyak ng mommy niya sa nakikitang kalagayan ng daddy niya.

“Hon, magpagaling ka ha. Huwag mo kaming iiwan. Hindi namin kakayanin.” Habang hawak ang kamay ng daddy niya ay patuloy na sambit nito.

Umuwi muna sina Mon at Melet para kumuha ng mga gamit ng daddy niya.

“Mon, I’m sorry.” Napaiyak na siya habang yakap si Melet.

“Bakit kailangang mangyari kay Dad ito Melet? Hindi ko alam kung kakayanin ba namin kung mawala siya.”

“Magpakatatag ka lang Mon. Andito lang kami na dadamay sa inyo.”

Habang kumukuha ng mga dadalhin sa hospital ay naisip niya si Micea. Loves kailangan kita ngayon. Nasaan ka na ba? Namimiss na kita.

Si Micea lang ang makakapagbigay aliw sa kanya ngayon. Iyon ang naisip niya. Kung magkasama lang sana sila ay kaya niyang lampasan lahat. Kung magkasama lang sana sila ay hindi niya madaramang nag-iisa siya sa mga panahong ganito. Mahal na mahal pa rin kita loves.

Makalipas ang dalawang linggo ay nakauwi na ang daddy niya sa bahay nila. Hindi nga pinutol ang mga paa nito pero hindi na daw ito makakalakad pa. Nakawheelchair na lang ito.

Awang-awa siya sa nakikitang kalagayan ng daddy niya. Palagi na lang itong malungkot, hindi kumikibo sa harap ng pagkain, naging bugnutin din at higit sa lahat walang sinasanto kahit pa mommy niya ay parating sinisigawan nito. Gusto niyang makatulong sa sitwasyon pero hindi niya alam paano.

Isang araw ay kinausap niya ito.

“Dad, kumusta ka na?” Galing kasi siyang trabaho kaya iyon ang naging pambungad niya. Hindi ito sumagot.

“Dad, magpakatatag po kayo. Kaya natin ‘to.” Pampalubag loob na sabi niya.

“Mon, inutil na ang daddy mo. Hindi ko alam kung anong buhay ang naghihintay sa atin.” Unti-unti na kasing nauubos ang pera nila dahil hindi na ganun kaaktibo ang daddy niya sa negosyo nila.

“Huwag niyo na pong alalahanin iyon. Magagawan naman po natin ng paraan iyon e.”

“Gusto kong maganda ang buhay mo kapag nag-kaaasawa ka na. Gusto kong magandang buhay pa rin ang tatamasahin ng mga anak niyo ng kuya mo. Kumayod ako ng husto dahil ayokong maghirap kayong magkapatid.”

“Pinagpapasalamat namin iyon dad kaya ngayon hayaan niyo po kaming suklian iyon.”

“Kung gusto mong suklian iyon Mon, pakasalan mo si Melet. Kapag nakasal kayo magiging sigurado na ako na magiging maganda din ang buhay mo.”

“Pero dad…”

“Mon, naging kayo naman ni Melet di ba? Hindi na ganun kahirap pa na ibalik ang nakaraan niyo.”

“Dad hindi ko na po mahal si Melet.”

“Mon, matutunan mo din siyang mahalin ulit. Kapag nagpakasal kayo ni Melet hindi na ako mamomroblema pa sa’yo. Alam kong magiging secure ang future niyo. Pag-isipan mo sana anak.”

Pagkatapos kong makausap ang daddy ko ay pumunta na ako ng kwarto. Gulung-gulo ang isip ko. Malaya na akong magpakasal ulit dahil expired na ang marriage contract namin ni Micea pero hindi ko kayang makasal sa iba. Si Micea lang talaga ang gusto kong kasalo sa lahat ng bagay - sa lungkot at saya, sa hirap at sa ligaya. Siya lang ang gusto kong maging ina ng mga anak ko. Siya lang lahat.

***

Next Chapter:

“Anong meron Mon?” Hindi na nakatiis at nagtanong ito.

“Gusto ko sanang magsimula tayong muli. Gusto kong bigyan ng chance ang sa ating dalawa Melet.”

“Talaga?” Hindi pa din maalis ang pagtataka sa mukha nito.

“Oo Melet. Tulungan mo ako na makalimutan si Micea.” Napangiti si Melet sa sinabi niya. “Gusto ko sanang… magpakasal tayo.” Halos hindi niya masambit ang huling salita. May ibinigay siya na singsing kay Melet at tuwang-tuwang umoo ito.

“Hi, my name is Raymond Alda, this is my fiancée Melet Grace Martinez.” Nagkamayan kaming anim. May mga kasama din kasing partner ang dalawang engineer.

“Hinihintay na lang natin ang isa pa naming kasama na siyang may dala ng plano. Maupo kayo.” Pahayag ng isang engineer.

“Andito na pala sila.” Sabay kaming napalingon lahat.

“Micea…” Tanging nasambit ko sa nakangiting babae na paparating na nakakapit pa sa kasama niya.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Nagpunta na kami ni Larry sa Timuga. Nauna na sina Jerick dahil may tinapos pa ako na mga quiz papers.

Hiniram ni Larry ang motor ng kuya niya para hindi na kami magbus. Sabado din at walang pasok sa trabaho ito kaya pumayag na hiramin niya. Naiilang man akong hawakan siya ay ginawa ko na lang. Ayoko namang mahulog sa motor.

Napakabango naman ng lalaking ito. Hindi ko maiwasang maisip ng masinghot ko ang pabango niya.

Paminsan-minsan ay hinahawakan niya ang kamay ko na nakayakap sa tiyan niya. Nahihiya tuloy ako minsan pero di ko na lang pinansin. Wala dapat akong maramdaman na hiya sa sarili ko dahil hindi ko mahal si Larry. Magkaibigan lang kami pero hindi iyon ang iniisip niya sa pasimpleng mga hawak niya sa akin kaya nalalagyan ko tuloy ng masamang meaning iyon.

Magtatanghali na nang makarating kami ng Timuga. Naliligo na sina Jerick at Erika. Hindi ko maiwasang mapatingin sa katawan ni Jerick. Kahit payat siya ay may makikitang muscles sa mga braso niya. Ang sarap siguro kung yakap ako ng mga brasong iyon. Swerte mo naman Erika at ikaw ang mahal niya. Siguro kung ako ang minahal niya ay napakaswerte ko din. May panghihinayang na naisip ko.

“Oy andyan na pala kayo. Halikayo dito.” Anyaya ni Erika sa amin sa cottage na inookupa nila. Binalutan pa ni Jerick ng tuwalya si Erika kaya nagseselos ako. Napakamaasikaso naman ni Jerick sa girlfriend niya. Kung sana’y ako na lang Jerick ay hindi ka din magsisisi dahil mamahalin kita ng lubos. May kirot sa dibdib na hiyaw ng isipan ko.

“Halika na Kath.” Narinig kong sabi ni Larry. Humawak ito sa baywang ko habang palapit kami sa cottage nina Jerick.

“Nagdala din kami ng mga prutas.” Inilapag pa ni Larry ang mga prutas na dala namin sa mesa.

“Kumusta ang byahe niyo?” Tanong ni Jerick na nakatingin kay Larry.

“Ok lang naman pare. Masaya!” Sagot naman ng nakangiting si Larry.

“Sinagot mo na ba itong kaibigan ko Kath?” Bumaling siya ng pagtatanong sa akin. Busyng busy sa pagkain si Erika. Nagugutom na daw kasi siya.

Nahihiya akong ngumiti sa kanya. Hindi pa dahil sa’yo. Gusto kong isagot bagkus sinabi ko na lang na darating din ang panahon na magiging kami din. Hindi naman kami nagmamadali at tsaka sa turingan namin ay daig pa namin ang magkasintahan. Sumang-ayon naman si Larry.

Totoo ang sinabi ko sa kanila. Daig pa namin ni Larry ang magkasintahan. Sa ipinapakita niyang concern sa akin at sa madalas naming paglabas na kaming dalawa lang ay hindi mo iisiping hindi kami mag-on. Tanggap siya ng mga magulang ko. Tanggap din naman ako sa bahay nila. Minsan kasi naaanyayahan ako na magpunta sa bahay nila kung may mahalagang okasyon sa kanila ni Larry.

Sinabi pa nga ng mommy niya sa akin na kapag kami daw ang magkakatuluyan ni Larry buong angkan nila ay payag na payag. Nahihiyang ngiti lang ang tinugon ko doon. Hindi ko kasi mahal si Larry pero di ko din siya kayang saktan. Anumang meron kami ngayon ay mahalaga sa akin iyon. Nasanay na din kasi ako na nandyan si Larry sa tabi ko. Matututunan ko din siguro siyang mahalin kagaya ng pagmamahal na inialay ko kay Jerick.

“Maligo na tayo Kath.” Anyaya sa akin ni Larry.

“Ang ginaw ng tubig.” Pahayag ko sa kanya ng testingin ko iyon sa mga paa ko.

“Kapag nasa tubig ka na hindi mo na mararamdaman iyon. Mataas naman ang sikat ng araw.” Sagot naman niya. “Sige ka babasain kita.” Akmang sasabuyan niya ako ng tubig.

“Huwag. Ano ba? Kapag ginawa mo iyan hindi na kita kakausapin.” Banta ko sa kanya.

“Hindi ko naman gagawin iyon. Binibiro lang kita.” Natawa na lang kaming dalawa. Nasulyapan ko na naman na nakalublob sa tubig si Jerick habang kandong siya ni Erika na nakaupo sa gilid ng pool. Nakasandal ang mga siko niya sa mga hita ni Erika. Ang sakit-sakit ng nadarama ko. Bakit kaya kailangan pang andito ako? Pinapunta lang yata nila ako dito para pagdusahin. Halos maiyak na ako. Dumudugo na ang puso ko.

“Lumusong na tayo Kath.” Pangungulit pa din ni Larry.

“O sige na nga.” Hinubad ko ang t-shirt ko. Maikling short and suot ko at sleeveless na shirt na maikli. Kita ang pusod ko. Nakita kong napatingin si Jerick sa direksyon ko. Tumitig siya ng mga ilang segundo. Naconcious man ako ay hindi ko na pinansin. Mas pa kaya ang suot ng girlfriend niya na nakashorts at bra lang.

Hindi din naging lingid sa akin ang napapatulalang si Larry. First time na ganito ang suot ko sa harap niya. Pasimple man ang ginawa niyang paghagod ng tingin sa akin ay hindi iyon nakatakas sa pandama ko.

“Akala ko ba maliligo na tayo?” Hindi pa din kasi ito kumikibo.

“Oo. Halika na.” Lumusong na kami sa pool. Ang ginaw talaga. My gosh! Bakit ba ito ang sinuot ko? Dios ko hindi ko na kaya ang lamig.

Sinabuysabuyan pa ako ni Larry. Nakikipaglaro siya sa tubig. Nag-enjoy na din ako. Nakalimutan ko na ang lamig dahil sa kalikutan namin ni Larry.

“Tama na ano ba?” Gumaganti din ako ng pagsaboy sa kanya. “Larry hindi ko na kaya. Tama na.” Pagrereklamo ko sa ginagawa nito na nakangiti naman. Enjoy na enjoy ako sa pagkukulitan namin ni Larry. Hindi namin pansin ang dalawang matang nakatitig sa amin.

Jerick’s Side:

May ipapakita din palang kaseksihan si Kath. Nasabi niya sa sarili habang nakatingin sa dalawa na patuloy pa din ang pagkukulitan. Ayaw man niyang aminin sa sarili ay nasasaktan siya na masaya si Kath na kasama ang bestfriend niya. Iwinaglit niya kaagad sa isipan ang naiisip. May girlfriend na siya at mahal na mahal nila ang isa’t isa. Hindi na siya dapat tumitingin pa sa ibang babae. Kath is past and Erika is the present and will be his future.

Ingatan mo siya Larry. Hangad ko ang kaligayahan ninyong dalawa. Iyon ang nahagilap niya na pampalubag loob sa sarili. Kapag pinagpatuloy niya ang pagmamahal kay Kath dalawang tao ang masasaktan niya. Una ay ang bestfriend niya na si Kath lang yata ang nagustuhang babae. Pangalawa ay ang girlfriend niya na sigurado siyang mahal na mahal siya. Titikisin ko na lang ang damdamin ko sa’yo Kath hanggang sa mawala ito.

“Hon, bihis na tayo. Giniginaw na ako e.” Narinig niyang nagsalita si Erika kaya tumingala siya dito.

“Tingnan mo ang dalawa. Parang mga batang nagkukulitan.” Nakangiti pang sagot niya sa sinabi ni Erika.

“Oo nga e. Bagay talaga silang dalawa ano? Enjoy sila sa company ng isa’t isa. Ba’t di pa kaya sagutin ni Kath si Larry e parang mahal naman niya ito?”

“Hindi natin alam kung anong iniisip ni Kath. I love you.” Dagdag pa niya na ikinangiti ng kasintahan.

“I love you too. Tayo na!”

Nakita nilang napalingon sina Kath at Larry sa kanilang dalawa. Sumenyas si Jerick kay Larry na tutungo na sila sa kwarto. Tumango lang si Larry.

Larry at Kath:

“Nag-enjoy ka bang kasama ako Kath?” Tanong ni Larry sa kanya habang nakahiga sila sa bangko at binibilad sa araw ang sarili para di ginawin.

“Enjoy na enjoy akong kasama ka Larry. Maraming salamat!”

“Mahal na mahal kita Kath.”

Nag-isip siya saglit. Ano kaya kung sagutin ko na si Larry? Masaya naman akong kasama siya. Bahala na nga baka maturuan niya akong mahalin siya kung sakali.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Tatlong araw ng hindi pumupunta si Mika sa bahay ng mga Sandoval. Kahit pinapupunta siya ng mga magulang ni Julie ay magalang niya itong tinanggihan. Sinabi niyang marami siyang inaasikaso sa opisina na totoo naman. Ayaw niyang isipin ng ibang mga empleyado doon na sinasamantala niya ang kabaitan ng mga amo porke’t matalik niyang kaibigan ang anak ng may ari ng kompanya. Ayaw niyang may masabing masama laban sa kanya.

“Ayoko ring makita si Axel,” wika niya sa sarili.

Nitong mga nakaraang araw kasi ay hindi maalis sa kanyang isipan ang itsura ng lalake. Alam niyang hindi niya dapat ipagpatuloy kung ano mang damdamin ang unti-unti ng umuusbong sa kanya. Ayaw niyang magkasala sa kaibigan, kaya’t habang maaga pa ay kailangan niyang putulin ang nararamdaman. Kaya iiwas siya dito sa abot ng kanyang makakaya.

“Mika, may naghahanap sa iyo?” pukaw ng isa niyang kasamahan.

“Sino? Takang tanong niya dito. Wala siyang maisip na bibisita sa kanya. Hindi rin naman pumupunta ang nanay niya sa kanyang pinagtatrabahuan.

“Gwapo day!” Kinikilig na sabi nito. Para itong nakakita ng artista sa itsura.

“Axel ang pangalan niya. Ikaw ha! napakamalihim mo, may itinatago ka palang super delicious na fafa. Hindi mo man lang ipinakilala sa amin. Natatakot ka yatang mabaling sa akin ang atensiyon ni papalicious eh,” saad nito.

“Asan siya?” nalilitong tanong niya.
Ano kayang ginagawa ng lalaking iyon dito…tanong niya sa sarili.

“Andun sa lobby. Pakilala mo naman ako oh, promise hindi ko aagawin ang lovey mo.” Pakiusap nito sa kanya.

“Ano bang pinagsasabi mo? Hindi ko siya boyfriend noh,”sagot naman niya
Namilog ang mata nito sa narinig.

“Talaga? Hindi ka nagbibiro?  Talagang hindi mo siya boyfriend? Kung ganun dapat mo talaga akong ipakilala sa kanya, sandali kailangan ko palang mag retouch” patalikod na sana ito ng magsalita ulit siya.

“Huwag ka ng mag aksaya ng panahon sa pagreretouch, hindi ko nga siya boyfriend pero may nagmamay ari na sa kanya.” Sabi ni Mika

“At sino naman?”nakataas pa ang kilay nito.

“Si Julie lang naman ,” saad niya.

“Si Ma’m Julie? Bakit hindi mo sinabi kaagad. Hindi naman talaga gwapo iyong lalaki eh, kahit hindi mo na ako ipakilala sa kanya, ok, lang hindi ko naman siya type, sige ha babalik na ako sa pwesto ko,at ikaw puntahan mo na iyon.” At nagmamadali na nga itong bumalik sa pwesto nito.

Natatawa na lang si Mika sa ginawi ng officemate. Sino nga ba naman ang kakaribal kay Julie? Sinipat niya muna ang sarili sa salamin. Inayos ang hindi naman nagulo niyang buhok, nagpahid ng face powder, nag apply ng konting lipstick at nagwisik ng pabango.

Iyan ba ang iiwas kay Axel? Eh bakit nagpapaganda ka diyan…kantyaw ng isip niya.

Hindi naman ako nagpapaganda ah, gusto ko lang maging presentable kapag hinarap ko siya…pagtatanggol niya sa sarili.

Pareho lang iyon, gusto mong maging maganda sa paningin niya…patuloy pa rin ng isip niya.
Bahala na nga! At pinuntahan na niya ang lalaking naghihintay sa kanya. Habang papuntang lobby ay hndi niya maiwasang mag-isip.

Ano kayang kailangan ng lalaking iyon?’

<Previous <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Naiinis man ay lumipat na lang si Axel sa passenger seat. Hindi niya ito masisi kung bakit naging ganuon ang pagtrato nito sa kanya. Sukat ba namang hindi niya tinanggap ang pakikipagkamay nito kanina sa kanya. Hindi niya kasi napansin na iniabot na pala nito ang kamay, dahil naaliw kasi siyang pagmasdan ang napakaamong mukha nito.

Huli na nang mapansin niya ang kamay nito na nakabitin sa ire, tatanggapin na sana niya ito ngunit pasimple nang ibinulsa ni Mika ang kamay. Alam niyang nainsulto ito sa ginawa niya.

Mas maganda siya sa personal… saad niya sa sarili.

Namukhaan niya agad ito kanina ng lumapit ito sa kanya. Nagtataka lang siya kung bakit ito ang sumundo sa kanya, gayong nang huli silang mag-usap ni Julie ay sinabi nitong ito mismo ang susundo sa kanya. Kilala na niya si Mika base na rin sa mga pagkukuwento ni Julie. Tuwing nagkakausap kasi sila ay hindi pwedeng hindi ito banggitin ni Julie, sa tingin nga niya ay sobrang attached sa isa’t isa ang dalawa. Pati nga mga litrato na ipinapadala ni Julie sa kanya ay palaging nanduon ang larawan ni Mika, laging magkasama ang mga ito.

Ipinikit na lang ni Axel ang mga mata habang nasa byahe, ayaw niya munang makipag-usap kay Mika dahil baka lalo lamang lumaki ang gap sa pagitan nilang dalawa. Ayaw niyang lalo pa itong mainis sa kanya.

Aba’t tingnan mo nga ang lalaking ito, tinulugan pa ako… sambit ni Mika sa sarili ng mapasulyap siya sa salamin ng kotse at nakitang nakapikit na si Axel.

Tingnan natin, gusto mong matulog ha, eh, di sige matulog ka and enjoy the ride… saad niya at bigla na lang pinaharurot ng takbo ang kotse na animo ay nasa isang racing field. Mabuti na lang at wala masyadong mga sasakyan kaya pwede siyang magpatakbo ng mabilis.

Biglang napadilat si Axel dahil naramdaman niyang biglang bumilis ang takbo ng sasakyan.

“Pwede bang dahan-dahan naman sa pagmamaneho.” Sabi niya kay Mika.

”Sorry ha, nagmamadali kasi ako eh, may trabaho pa ako…” sagot naman nito sa kanya.

“At saka huwag kang mag-alala hindi kita ipapahamak, kaya matulog ka na lang ulit diyan.” Seryosong saad ni Mika.

Gusto na niyang matawa sa nakikitang hilatsa ng mukha ng lalake.

“Hindi bale na lang, magmamasid-masid na lang ako sa paligid.” Sagot naman nito.

Eh di nagising ka rin, hehehe… lihim na napapangiti si Mika.

Matiwasay naman silang nakarating sa bahay nina Julie. Sinalubong sila ng ina ng kaibigan, na tuwang-tuwa ng makita si Axel. Pagkatapos bumati dito ay nagpaalam na siya at sinabing may pupuntahan pa siyang iba. Hindi na man siya pinigilan ng butihing ginang at nagpasalamat na din ito sa ginawa niyang pagsundo sa binata. Ngiti at tango lang ang isinagot niya sa ginang na para niya na ring pangalawang ina. Patalikod na siya ng marinig niya ang boses ni Axel…

“Mika, maraming salamat sa pagsundo. I really appreciate it.”Sabi nito sa kanya. At iniabot ang kamay.

Ayaw sana niya iyong tanggapin ngunit nakitingin ang mama ni Julie sa kanila.

Napangiti si Axel ng tanggapin ni Mika ang kamay niya.

“Thank you, and Im so sorry sa nangyari kanina, I didn’t mean to do it.” Sinserong paghingi nito ng paumanhin.

“I’ts ok, just forget about it. Sige, mauna na ako.” Tanggap niya sa paghingi nito ng paumanhin.

“Tita I’ll go ahead.” Paalam niya ulit sa ginang.

“Sige iha, mag iingat ka.” Saad naman nito.

“Ah, Mika, ihatid na kita.”Alok ng binata

“Hindi na, nasa kabilang kalye lang naman ang sa amin, at saka baka kapag ihatid mo ako eh, maligaw ka pa pabalik, magpahinga ka na lang. alam kong napagod ka sa byahe mo.” Saad niya dito.

Napakamot na lang sa kanyang ulo si Axel. Inaya na ito ng ginang na pumasok sa loob ng bahay nang sa gayon ay makapagpahinga.

<Previous <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.