“Why do you have to do this Rian? Don’t you get that I don’t love you and I never will?”

“Hindi ako papayag na maging talunan Micea kaya gagawin ko ang lahat makuha lang kita kay Mon. I hold on to your promise na pakakasalan mo ako.”

“Because you threatened me. Kung di mo ako binantaan hindi ko sasabihin iyon. That was not a free will.”

“Free will man o hindi I believed on it.”

“Baliw ka na talaga.”

“Baliw na kung baliw basta akin kayo ni Raycea.” Pagtatapos nito at bumaling sa mga kasama na naghihintay sa may pintuan. “Boys” Sumenyas ito na kunin si Raycea.

“No. Hindi niyo makukuha ang anak ko. Over my dead body.”

“At sino naman ang nagsabi sa’yong si Raycea lang ang pakay namin?” Nakangising tanong ni Rian sa kanya at nilagyan nito ng tape ang bibig niya.

“No.” Papalag pa sana siya pero mabilis ang kilos ni Rian. Kahit gustong magsalita ni Micea ay wala na siyang mailabas. Nakita niyang may pumasok na dalawang lalaking nakasuot ng uniporme ng doctor at may higaan pa ng pasyente.

No. Please! Sigaw ng isip niya.

Sa kabilang dako ay inip na naghihintay si Mon sa may botika. Madaming bumibili sa mga panahong iyon. Nang siya na ang sumunod para mapagbilhan ng cashier ay bigla siyang kinabahan. Hindi niya malaman kung bakit pero ang lakas ng kabog ng dibdib niya.

Huwag naman sanang may nangyaring masama kay Raycea. Usal niya sa sarili.

Halos patakbo siyang bumalik ng ospital. Hindi pa din mawala sa isip niya ang kabang nararamdaman.

Dahan-dahan niyang pinihit ang pintuan ng kwarto ni Raycea. Ayaw niyang maisturbo ang mag-ina niya kung sakaling natutulog ang mga ito. Laking-gulat niya ng walang tao ang silid na iyon.

Nasaan sina Micea at Raycea Jane? Natanong niya sa sarili. Dali-dali siyang pumunta ng front desk at nagtanong.

“Nurse napansin mo ba ang pasyente sa room I-12?” Tanong niya sa mga nagdadaldalan pang mga nurse.

“Hindi po sir eh. Baka nadischarge na po.” Sagot ng isa sa mga nurse.

“Hindi maaari dahil anak ko ang nandoon. Bumili lang ako ng gamot sandali.” Naalarma ang mga ito sa sinabi niya. Walang order sa kanila ng araw na iyon na may ililipat na pasyente ng kwarto.

Sabay-sabay silang pumunta sa silid na sinasabi ni Mon.

“Hindi ko po alam kung nasaan ang pasyente kasi wala naman pong sinabing ililipat siya.” Wika nito ng makompirmang wala nga si Raycea.

“Nasaan na kaya sila? Hindi naman maaaring magpadischarge ang asawa ko ng di ako hinihintay. At isa pa di pa pwedeng lumabas ang anak ko, di pa iyon lubusang magaling.”

“Hindi ko po alam ang sagot sir.”

Tumawag si Mon sa bahay nila para itanong kung umuwi ba ang asawa’t anak. Kahit nagdududa siyang di iyon magagawa ng asawa ay gusto pa din niyang makompirma.

“Ma, nandyan ba sina Micea?” Tanong kaagad niya ng marinig na ang ina ang nag-angat ng telepono.

“Di ba kayo ang magkasama? Nag-away na naman ba kayo?” Naguguluhang tanong nito.

“Hindi po kami nag-away Ma. Bumili lang po ako ng gamot sa botika pagbalik ko wala na po sila. Silang dalawa ni Raycea talaga MA ang nawawala.”

“Pati si Raycea nawawala?” Napatayo na ang mga kasama ng Mommy ni Mon sa narinig. “EH hindi pa magaling ang bata ah.”

“Iyon na nga po Ma eh. Hindi po iyon magagawa ni Micea na ilalayo niya si Raycea kung alam niyang ikapapahamak ito ng anak namin. Masama po ang kutob ko.”

“Sige anak pupunta na kami dyan ngayon din para maidulog na kaagad natin sa presento ang pagkawala ng mag-ina mo.”

“Salamat po Ma.”

Sinalubong ni Mon sa harap ng ospital ang kanyang mga magulang at iba pa. Halos naluluha na siya dahil hindi niya alam kung saan hahanapin ang kanyang mag-ina. Nag-aalala din siya dahil hindi pa ganap na magaling si Raycea para maglaho ng ganun-ganun lang.

Sa ibang dako naman ay nakarating na sina Rian sa isang liblib na lugar. Kung sisipatin mo ang lugar ng mabuti ay parang walang mabubuhay na tao roon.

Tinanggal ni Rian ang tape na nakalagay sa bibig ni Micea.

“I hate you!” Bungad kaagad ni Micea kay Rian at umupo siya sa upuan na nasa pinakasulok.

“Sweetheart kumain ka muna.”

“Ayoko. Mas mabuti pang mamatay na lang ako sa gutom kaysa makasama ka.”

“Gusto mong iwan si Raycea sa akin?” Napalingon si Micea sa tanong ni Rian. Hindi niya maaatim na sa mga kamay ni Rian lumaki ang anak.

“Gusto kong puntahan si Raycea.” Sagot na lang niya. Inihatid nila ang anak sa ospital sa may bayan para doon na tuluyang magpagaling.

“Hindi pwede. Dito muna tayo.”

“Ano bang plano mo? Kung gusto mo akong patayin gawin mo na.”

“Hinding-hindi ko kailanman sasaktan ang aking maybahay.”

“Hinding-hindi kailanman mangyayari iyan.”

“Nasa sa iyo na ang desisyon Micea basta hindi mo makikita si Raycea hangga’t hindi ka nagpapakita ng kabutihan sa akin.” Tumalikod na si Rian.

“Rian please!” Hinawakan niya ang kamay nito. “Gusto kong makita ang anak ko.”

“Saka na Micea. Kapag natutunan mo na akong mahalin.”

“Hindi ko kakayanin kapag di ko nakikita ang anak ko. Gagawin ko na ang lahat ng gusto mo ipakita mo lang siya sa akin.”

“Masyado pang maaga para makita mo siya. We’ll see, baka magbago pa ang isip ko. Just be a nice girl.” Hinaplos pa nito ang mukha niya pero lumayo siya.

“Mahahanap kami ni Mon.”

“Kung hahanapin ka niya.” Nakangising sabi nito.

“Anong ibig mong sabihin?” Nagkibit-balikat lang ito at umalis na sa harapan niya.

“Rian, ano ba?” Pero di na ito nakinig. Tuluyan na itong lumabas.

Sa may hospital naman ay nalulungkot si Mon sa kung anong nangyayari at bakit biglang nawala ang anak at asawa niya.

“Ma, di kaya may kumidnap sa kanila?” Tanong ni Mon sa ina na nakayakap pa rito na parang bata. Nasa kwarto sila ni Raycea ng mga panahong iyon para tingnan ang mga bagay na makakapagturo kung nasaan sina Micea at Raycea Jane.

“Huwag naman sana.” Sagot lang nito.

“Iligpit na natin ang mga gamit at sa bahay na tayo maghintay ng tawag galing sa mga police. Maghihintay pa daw ng 24 hours bago nila simulan ang paghahanap.”

Habang nagliligpit ng mga gamit ay may nahulog na papel sa may unan ni Raycea kaya pinulot ito ni Mon at binasa.

‘Loves, I’m sorry! Akala ko okay na ang lahat pero hindi pa pala. Nasasaktan pa rin ako sa tuwing naiisip kong may karelasyon ka at siya pa ang dahilan ng pagkakaaksidente ni Raycea. Huwag mo na kaming hanapin. Saan man kami ngayon isipin mo lang na nasa mabuti kaming kalagayan. Mahal kita pero suko na ako.’

Micea Jane

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

PART 10

Madaling lumipas ang mga araw. At kahit papaano ay unti-unti nang nakakapag-adjust si Gia sa pamumuhay niya ngayon. Laging nakaalalay sa kanya ang kanyang lola at si Louise. Ang tanging walang pakialam lang sa kanya ay si Margie. Tila hindi siya nag-eexist sa paningin nito. Hindi na lang niya binibigyan ng pansin ang pagtrato nito sa kanya dahil baka ito pagmulan ng gulo sa pamilya. Ang mahalaga sa kanya ay hindi siya nito kinakanti.

Hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman ng araw na iyon. Bigla siyang kinabahan ng sinabi sa kanya ni Louise na ipapakilala siya sa mapapangasawa nito.

“Ang tagal naman ng taong iyon!” naiinip na saad ni Louise, habang palinga-linga sa paligid.

Kasalukuyan silang nasa Starbucks, doon na sila dumeretso pagkagaling sa pagpapasukat ng isusuot ni Gia para sa kasal ng kapatid.

“Baka na traffic lang. Hayaan mo at darating din iyon. Hindi naman tayo nagmamadali eh.” tugon ni Gia.

“Tumawag man lang siya o di kaya’y nag text para alam natin kung hanggang kailan niya tayo paghihintayin dito.” Hindi na talaga maitago ang pagkainis ni Louise.

Sasagot pa sana si Gia ngunit biglang nag ring ang phone ng kapatid. Tiningnan ni Louise kung sino ang caller ng makuha ang cp sa bag niya.

“O, asan ka na? Kanina pa kami naghihintay dito ah!” pambungad ni Louise sa kausap.

Nahinuha naman kaagad ni Gia na ang nobyo na nito ang nasa kabilang linya.

“Ano? Kung ganun, eh di sa bahay ka na lang pumunta mamaya. Hindi ka na namin mahihintay pa…” sagot ni Louise matapos magsalita ang kausap at ini off na kaagad ang cp nito. “Kainis talaga ang lalaking iyon! mas mahalaga pa sa kanya ang trabaho niya kaysa relasyon namin. Kaya ikaw Gia, kung magmamahal ka rin lang, piliin mo iyong lalaki na mas uunahin ka kaysa sa anupaman. Tara na nga! Naha-highblood ako kay Vince.” Padabog pa itong tumayo.

“Vince? Vince ang pangalan ng mapapangasawa mo?” gulat na tanong ni Gia sa kapatid ng malaman ang pangalan ng nobyo nito. Ngayon lang kasi nabanggit ng kapatid ang pangalan nito. Hindi rin naman siya nagtatanong.

“Oo… bakit? Teka, hindi ko pa ba nababanggit sa iyo ang pangalan niya?” tanong rin ni Louise sa kanya.

Umiling si Gia bilang tugon sa huling tanong ng kapatid. “Wala lang, may naalala lang ako sa pangalang iyon.”

“Ganun ba. Akala ko ay kilala mo si Vince eh.”

“Hindi.” saad ni Gia. Mas lalo kasi siyang kinabahan kanina pagkarinig sa pangalan ni Vince. Imposible namang iisang Vince lang ang tinutukoy namin… saad ng isip niya. hindi na nya tinanong sa kapatid ang buong pangalan nito. Natatakot siya sa posibleng isagot nito.

“Tara uwi na tayo…” yaya ulit ni Louise sa kanya.

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Hindi nakalabas kaagad ng hospital si Raycea kaya sa ospital na nila ipinagdiriwang ang kaarawan ng bata. Nasa private room naman si Raycea kaya makakapagsaya sila na walang naiisturbong ibang tao. Mga malalapit lang na kaibigan at kamag-anak ang inimbita nila.

“Happy birthday to you! Happy birthday to you!” Pumapalakpak na nagkakantahan ang lahat habang bitbit ni Mon ang cake. Inayusan nila ang kwarto ng mga balloons at bulaklak para maging kaiga-igaya itong tingnan.

“Make a wish Baby and blow your candles.” Wika ni Micea sa anak ng matapos ng kumanta ang lahat.

“Tinupad na po ang matagal kong hiling Mommy.” Hinawakan pa niya ang kamay ng ama’t ina. “Na sana po ay magkabalikan na po kayong dalawa ni Daddy. At imbes na humiling ngayon ay ipinagpapasalamat ko pong okay na kayo.” Naluluha si Micea sa sinabi ng anak. Hindi niya aakalaing iyon ang kahilingan ng anak.

“Okay na kami ni Mommy baby at walang sinuman ang makakapaghiwalay sa amin. Promise ni Daddy hinding hindi na niya kayo iiwan.”

“Maraming salamat po Daddy.”

“Promise din ni Mommy na di na niya papaalisin ng house si Daddy. Magkakasama tayo parati baby.”

“Thank you po Mommy.” Nagyakap pa silang tatlo. Naluluha ang lahat sa nasasaksihan.

“O siya, siya tama na iyan. Dapat masaya tayo ngayon dahil nalampasan ni Raycea ang panganib.” Saad ng Mommy ni Mon na pinahid pa ang mga luhang nag-uunang pumatak sa pisngi niya.

“Tama po kayo Mom. Dapat masaya tayo ngayon.” Sang-ayon naman ni Mon sa ina.

Pumwesto na ang lahat at kanya-kanya ng kuha ng pagkain. Habang kumakain ay nagkukwentuhan sila.

Naging napakasaya ng mumunting handaan ni Raycea Jane. Na kahit galing sa isang napakasamang pangyayari ay naging napakaganda naman ng resulta dahil sa pagkakabalikan ng mag-asawa.

Samantala ay dumating na si Rian sa Davao. Ilang araw na nilang minamanmanan ang mag-asawa. Araw-araw niyang pinapasilip ang bata. Buo na ang maitim na balak niya sa mag-ina.

“Boss, mukhang may party po sa loob.” Wika ng kanyang inuutusang magmanman sa pamilya nina Mon. Kadarating lang niya ng ospital.

“Nanduon ba si Micea?” Pagsisiguro niya.

“Opo. Andun po. Pati po ang Ninong at Ninang niyo. Marami pa pong iba. Di ko na po kilala lahat.”

“Okay. Magmanman lang tayo. Susugod tayo kapag wala na masyadong tao. Ang importante si Micea at Raycea Jane. Kung kailangan masaktan si Mon gawin niyo kung haharang siya.”

“Opo bossing.”

Sa kwarto naman ni Raycea ay tapos nang kumain ang lahat kaya isa-isa ng nagsialisan ang mga ito. Hiniling ng doctor ni Raycea na di sila masyadong magtagal dahil baka mapagod ang bata.

“Aalis na kami Mon, Micea.” Paalam ng mga kaibigan sa kanila. Natutulog na si Raycea ng mga panahong iyon.

“Salamat talaga ng marami sa inyo ha. Ingat kayo!” Pagpapaalam din ni Micea sa mga kaibigan at sinundan na lang nila ng tingin ang mga kaibigan.

“Loves, pupunta muna ako ng botika ha konti na lang ang gamot ni Raycea eh.” Pagpapaalam ni Mon kay Micea ng isinara na nito ang pintuan.

“O sige Loves. Huwag kang magtatagal ha.” Inihatid pa ni Micea ang asawa hanggang sa may pintuan. Nang hindi na natatanaw ni Micea ang asawa ay pumasok na siya at isasara na sana niya ang pintuan pero may nakita siyang paa na humarang dito.

“Sino…” Hindi niya naituloy ang sasabihin ng masilayan ang nakangiting mukha ng humarang na iyon.

“Anong kailangan mo Rian? Bakit ka nandito?”

“Gusto ko lang namang masilayan ang kagandahan ng sweetheart ko eh at tsaka para kunin na din ang anak ko.” Nakangising wika nito.

“Huwag kang magkakamali.” Dali-daling humarang si Micea kay Rian ng makita niyang lalapitan nito ang natutulog na anak. “Rian hindi pa siya magaling. Please I am begging you!”

“Anak ko siya kaya kukunin ko siya anumang oras ko gustuhin.” Hindi man lang pinansin ni Rian ang pagharang ni Micea.

“Rian… Please!” Hinawakan ni Micea ang t-shirt nito. “Maawa ka sa anak ko. Ibibigay ko siya sa’yo kung gugustuhin mo huwag lang ngayon. Kailangan pa niyang magpagaling. Hindi niya kakayanin ang isa pang problema.”

“Hindi ko naman siya bibigyan ng problema eh. Aalagaan ko siya at mamahalin. Ang pagmamahal na hindi kayang ibigay ng asawa mo.”

“Mahal siya ni Mon. Mahal na mahal siya ni Mon.”

“Kung mahal ni Mon si Raycea hindi ito mangyayari. Hindi siya masasagasaan dahil hindi niya makikitang nakikipaghalikan ako sa ibang babae.”

“Please Rian. Huwag!” Umiiyak na si Micea. “Kung gusto mong lumuhod ako sa harapan mo para huwag mo lang gawin ito, gagawin ko. Kung gusto mo gagawin ko lahat ng naisin mo huwag mo lang gawin ito. Please Rian!” Humihikbi na si Micea. Gagawin niya ang lahat huwag lang mapahamak ang anak. Kahit pa isakripisyo niya ang sariling buhay para sa anak ay gagawin niya kung iyon ang natatanging paraan para maisalba ito sa kapahamakan.

“Talaga Micea Jane? Gagawin mo lahat? Eh paano kung hihilingin kong ipaannul mo ang kasal niyo ni Mon at magsama tayo sa iisang bubong habang pinoproseso ang annulment niyo gagawin mo ba?” Nakangising tanong ni Rian.

“Rian…” Hindi mahagilap ni Micea ang susunod na sasabihin.

“Hindi mo yata kaya eh.” Paghahamon nito sa kanya.

“Ano ba ang gusto mong mangyari Rian. Harap-harapan mong babastusin ang asawa ko sa gusto mo.”

“Bakit hindi ka ba binastos ni Mon nuong makipagrelasyon siya sa iba?” Bahagyang nagulat si Micea na alam ni Rian ang mga nangyayari sa buhay nilang mag-asawa pero nabawi din dahil ang mga kagaya ni Rian na parang nasisiraan ng bait ay magagawa nito ang lahat ng gustong gawin.

“O ano sweetheart? Natahimik ka yata? Nagulat ka bang alam ko ang mga bagay tungkol sa’yo?” Pang-iinis nito sa kanya.

“Kahit kailan hindi ako magpapakasal sa’yo.” Pagtatapos ni Micea.

“Ows? Really Sweetheart? E paano kung si Raycea Jane ang magiging kapalit? Makakaya mo ba ‘yon?”

“Please Rian, huwag si Raycea. Wala siyang kasalanan sa’yo.”

“So does it mean you will live with me?”

“Rian…”

“I need yes or no Micea. Just yes or no.”

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

PART 9

Pagkatapos ng maraming tanong tungkol sa kanyang naging buhay ay nakapagpahinga na rin si Gia sa silid na itinalaga sa kanya. Kaharap lang ito ng silid ni Louise. Ipipikit na sana niya ang kanyang mga mata ng may marinig siyang kumakatok. Dali-dali siyang bumangon at pinagbuksan ang tao sa labas.

“Naistorbo ba kita?” Bungad sa kanya ni Louise. Ito pala ang kumakatok.

“Hindi naman.” sagot ni Gia sa kapatid. Ayaw niyang sabihin dito na magpapahinga na sana siya. Baka kasi magdamdam ito.

“Pwede ba akong pumasok?” tanong ni Louise.

“Siyempre naman, halika, doon tayo sa kama maupo.” Yaya ni Gia dito.

“”May sasabihin ka ba?”tanong ni Gia kay Louise nang makasalmpak sila sa kama.

“Wala naman. Gusto ko lang makipagkwentuhan sa iyo. Alam mo hindi talaga ako makapaniwala na may kapatid pala ako. May mapagkukwentuhan na ako. At isa pa, tamang-tama ang dating mo kasi, ikakasal na ako, at ngayong nandito ka na gusto ko ikaw ang maid of honor ko.” excited si Louise na kwentuhan ang kapatid tungkol sa kanyang lovelife.

“Talaga? Ikakasal ka na?” gulat na tanong ni Gia sa kapatid.

“Oo…at ang gwapo-gwapo ng mapapangasawa ko.”kinikilig pa na pagbibida ni Louise.

“Natututuwa ako para sa iyo.” saad naman ni Gia at talagang iyon ang nararamdaman niya para sa nakatatandang kapatid.

“”salamat…at lubos akong matutuwa kapag ikaw ang aking maid of honor…” hiling nito sa kanya.

“Oo ba…teka, kailangang ipakilala mo muna sa akin ang lalaking iyan ng makilatis ko naman.”

“May ganun? Siyempre naman ipakikilala kita sa kanya…hamo, one of this days, mamemeet mo rin siya. Ikaw? Kailan mo naman ipakikilala sa akin ang bf mo?” nanunuksong saad ni Louise.

Namula si Gia sa tanong na iyon ng kapatid. “Ha! eh, wala pa akong boyfriend eh.” nahihiyang amin ng dalaga.

“What? Sa ganda mong iyan ay wala kang boyfriend? Bakit? Nagkahiwalay ba kayo?”

“Ha? ah, eh hindi…wala pa talaga akong bf… I mean hindi pa ako nagkakaroon ng boyfriend eversince…” napilitan tuloy siyang umamin dahil sa kakulitan ng kapatid.

“Ha? bakit bulag ba iyang mga tao sa inyo at hindi nila nakita ang kagandahan mo? Di bale, ipapakilala kita sa lahat ng gwapong kilala ko. Tingnan ko lang kung hindi sila magkandarapa sa iyo, lalo na pag nalaman nilang isa kang Fuentabella.”

“Naku, huwag na… ang totoo niyan, ay mayroon na yata akong minamahal…”

“Yata? Bakit? Hindi ka pa ba sigurado sa nararamdaman mo para sa lalaking ito?” tanong ni Louise sa kapatid.

“Sigurado na, kaya lang bigla na lang siyang nawala na parang bula eh, ni hindi nga niya alam na wala na ko doon sa dating bahay namin.” Nalulungkot na pagkukwento ni Gia sa kapatid. Naalala na naman niya si Vince.

“Hay naku, sis! Ang mga ganoong klaseng lalake ay hindi dapat pinag-aaksayahan ng panahon. Kalimutan mo na lang siya at sigurado ako na mas marami ka pang makikilalang lalaki na higit pa sa kanya. O, siya maiwan na muna kita at ng makapagpahinga ka na. kwentuhan ulit tayo bukas.” sabay tayo ni Louise at humakbang na papunta sa pinto.

“Sige…” tipid na sagot ni Gia.

Bago tuluyang lumabas ng kanyang silid ay lumingon pa si Louise sa kanya. “Gia, gusto ko lang malaman mo na natutuwa ako na nandito ka…” pagkatapos ay ngumiti.

“Salamat. Ganun din ako, natutuwa ako na nakilala na din kita.” Tugon din ni Gia sa kapatid. At tuluyan na ngang ipininid ni Louise ang pinto ng kanyang silid.

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

PART 8

Halos hindi maihakbang ni Gia ang mga paa nang nasa harap na sila ng bahay na tinitirhan ng ama. Ngayon pa lang siya nakapunta dito at hindi niya akalain na ganito pala kalaki ang tahanan nito.

“Relax lang anak…” saad ni Miguel sa dalaga ng mapansing medyo nenerbiyos ito.

Kiming ngumiti si Gia sa ama. Hindi mawari ni Gia ang mararamdaman ng mga sandaling iyon ng makita niyang iniluwa ng malaking pinto ang tatlong babae.

Diyos ko po gabayan niyo po ako…munting dasal niya ng makitang seryoso ang mga mukha nito.

Parang hindi yata ako welcome dito ah…bulong niya sa sarili.

Paano ba ito? Lola, Ma, tulungan niyo po ako…

“Halika na anak, at ng maipakilala kita sa kanila.” Yaya na ni Miguel sa kanya.

“O-opo.” Atubili pa rin siyang lumapit sa mga ito, ngunit kailangan niyang humarap sa mga naghihintay sa kanya.

Makailang beses na bumuntong-hininga si Gia habang papalapit sa pamilya ng kanyang ama.

“Ma-magandang hapon po sa inyo.” Nauutal na bati ng dalaga.

“Ikaw ba si Gia?” tanong ng donya.

“O-opo.” Tugon naman niya sa matanda. Ang hinuha niya ay ito ang ina ng kanyang ama. Ang kanyang lola.

May nakita siyang isang ngiti na sumilay sa labi ng matanda.

“Maligayang pagdating apo!” saad nito at niyakap siya.

Napayakap na rin si Gia. Bigla niya tuloy namiss ang kanyang namayapang lola.

“Kamukhang-kamukha mo pala ang papa mo. Para kayong pinagbiyak na bunga ah.” Puna nito ng ng kumawala na ito sa pagkakayakap at tiningnan ang kabuuan ng kanyang mukha.

“Sabi nga po nila.” nahihiyang sagot ng dalaga.

“Gia, ito nga pala ang Tita Margie mo, at si Louise ang kapatid mo.” pakilala naman ng ama sa asawa’t anak.

Bumaling naman si Gia sa mga ito. Blanko pa rin ang reaksiyon sa mukha ni Margie. Nginitian naman siya ni Louise.

“Hello po”

“Hi. Kumusta ka na?”si Louise lang ang pumansin sa kanya.

“Mabuti naman ako.”

“Ate na ang itawag mo sa akin total naman mas matanda ‘ata ako sa iyo ng isang taon e,”

“Kung iyan ang gusto mo…ate.” Nahihiya pa rin si Gia sa mga ito.

“Iyan, gusto ko ‘yan, mukhang magkakasundo yata tayo ah.” Wika ni Louise. Agad naman siyang siniko ng ina tanda ng pagtutol nito sa sinabi niya. Ngunit hindi ito pinansin ni Louise.

“Doon na natin sa loob ituloy itong pag-uusap na ito at medyo nangangalay na ako sa kakatayo dito.” Suhestiyon ng donya sa lahat.

“Mabuti pa nga.”Segunda naman ni Miguel.

“Tara, pasok tayo.” Yaya ni Louise sa kapatid. Matagal na niyang gustong magkaroon ng kapatid kaya natutuwa siya na nandito na si Gia. Noong una niyang malaman na may kapatid pala siya sa labas ay talagang nabigla siya at nagalit sa ama. Nagalit siya dahil nagawa nitong lokohin ang ina at maglihim sa kanila ng ganoon katagal. Ngunit ng makapag-isip-isip na siya ay tinanggap na rin niya ito ng maluwag sa dibdib. Ang ina lang naman niya ang may ayaw na tratuhin niya ng maayos ang kapatid.

Sabay na pumasok ang magkapatid kasunod ng abuela. Hindi sinasadyang napalingon si Gia sa likuran habang naglalakad at kitang-kita niya ang matatalim na tingin ni Margie sa kanya na tila ba nagbabadya ng isang panganib. Bigla siyang kinabahan at tuloy-tuloy na pumasok sa kabahayan. Alam niyang hindi siya tanggap ng asawa ng ama. Hindi siya manhid para hindi maramdaman iyon. Ang hindi nito pagpansin sa kanya kanina at ang mga matatalim na tingin ay tanda na galit ito sa kanya.

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“Glenda, umalis ka na lang pwede? Magkakagulo dito eh. Nakikiusap ako sa’yo.” Pakiusap ni Mon kay Glenda dahil nanggalaiti na ang mga babae sa galit. Kung di lang hinawakan ni Jun si Melet ay susugod na din ito. Ang iba pang babae ay hawak-hawak din ng mga barkadang lalaking nandun din.

“Tama! Umalis ka na dito.” Sigaw naman ni Melet.

Napatigil sila sa pagbabangayan ng lumabas ang doctor.

“Ligtas na sa panganib si Raycea Jane. Ililipat na namin siya sa recovery room.” Wika nito sa mag-asawa.

“Talaga po doctor?” Naluluha at hindi makapaniwalang sambit ni Micea.

“Yes. She is very brave. Nakaya niyang lampasan ang panganib.”

“Maraming salamat po Diyos ko.” Nasambit ng Lola ni Micea.

“Maraming salamat po doctor.” Pasasalamat ni Mon.

“Walang anuman iyon. Ginawa lang namin ang aming tungkulin. Maiwan ko na po kayong lahat.”

Hindi na nila pinansin si Glenda. Sumunod na silang lahat patungo sa kung saang kwarto dinala si Raycea.

“Salamat naman at okay na si Raycea.” Wika ni Leah na nakahinga pa ng maluwag.

“Oo nga eh. Buti na lang talaga.” Sang-ayon naman ni Melet na tinitigan si Glenda.

“Loves, kumain na tayo. Okay na naaman si Raycea.” Narinig nilang sabi ni Mon sa asawa.

“Kami na lang ang lalabas para bumili ng makakain niyo, tsaka kukuha na din kami ng mga karagdagang gamit.” Sabat naman ng Mommy ni Mon.

“O sige po Mom. Dito na lang po kami. Babantayan po namin si Raycea.”

“Uuwi na din kami. Dadalaw na lang kami dito kapag nagkamalay na si Raycea.” Sabi naman ni Paul.

“O sige pare. Maraming salamat sa inyo ah.”

“Walang anuman iyon.” Nagpaalam na ang lahat. Sina Mon at Micea lang ang naiwan para magbantay sa anak. Napansin ni Micea na nakatayo pa din si Glenda sa gilid ng hallway nang papasok na sila sa kwarto ng anak.

“Ano pa bang ginagawa mo dito?” Nagtitimping tanong ni Micea.

“Nandito lang naman ako for Mon.” May konting pagtataray na sagot nito.

“Pwede ba ilagay mo sa lugar iyang kalandian mo? Napahamak ang anak ko dahil sa’yo.”

“Hindi ko iyon kasalanan. Siya itong hindi marunong kumatok.”

“Aba!” Susugod na sana si Micea pero mabilis siyang hinawakan ni Mon.

“Glenda, I’m sorry but you have to go. We’ll talk about everything later. Kapag okay na ang anak ko.”

“But Mon…”

“Glenda, please! I’m begging you.”

“Fine, but you are not dumping me for her or you will regret it.” Banta nito at tumalikod na. Sinundan na lang siya ng tingin nina Micea at Mon.

“Huwag kang mag-alala Loves. Kaya natin silang labanan lahat basta magkasama tayo.”

“Oo loves at hindi ako natatakot sa kanya.”

“Mahal na mahal kita Loves.”

“Mahal na mahal din kita Loves.” Hinalikan pa ni Mon sa pisngi ang asawa.

Pumasok na sila sa kwarto ng anak. Dahil sa pagod ay kapwa sila nakatulog. Di nila napansin na may lalaking pasilip-silip lang sa kwarto ni Raycea.

“Sir Rian, confirmed po. Nandito po sa ospital si Raycea at narinig ko po na ligtas na po siya sa panganib.” May tinawagan ang lalaking iyon.

“Mabuti naman. Magmatyag ka lang at pupunta na ako ng Davao bukas na bukas din. Babawiin ko ang anak ko.”

“Sige po Sir. Hihintayin po namin kayo sa pier.”

“O sige. Basta huwag mo silang iwawala sa paningin mo lalong lalo na si Micea.”

“Opo sir.”

Papunta ng kwarto ni Raycea ang mama ni Micea ng mabangga niya ang isang lalaki. Nalaglag pa ang dala nitong litrato.

“Pasensya na po.” Hinging pasensya ng lalaking nakabangga ng Mama ni Micea at mabilis na umalis sa harap niya pagkapulot ng litrato.

Parang kamukha ni Micea iyong nasa litrato. Nasabi ng Mama ni Micea pero hindi siya sigurado dahil sa saglit lang niya itong nakita. Mabilis din kasing pinulot iyon ng lalaki at parang nagmamadaling umalis.

“Anak kumain na kayo.” Ginising silang mag-asawa ng mama ni Micea. “Matulog na lang kayong muli pagkatapos niyong kumain.”

“Opo Ma. Maraming salamat.” Sagot naman ni Micea na inunat-unat pa ang katawan.

Kumain na silang dalawa.

“Pagkatapos niyong kumain ay uuwi na din ako sa bahay nina Mon. Kayo na muna ang bahala dito ah. Sabi kasi ng doctor dapat dalawa lang para di masyadong maingay at makapagpahinga si Raycea ng mabawi niya ang lakas niya.”

“Opo Ma. Kaya na po namin ni Mon dito. Tatawag na lang po kami kapag nagising na si Baby Girl.”

Kinagabihan ay nagising na si Raycea kaya tuwang-tuwa silang mag-asawa.

“Baby Girl, anong nararamdaman mo?” Tanong kaagad ni Micea sa anak.

“Okay lang po ako Mommy. Masakit po ang ulo ko.”

“Ganyan daw baby eh kapag nagising ka na pero mawawala din iyan. Mahal na mahal ka ni Mommy at Daddy.” Niyakap pa ni Micea ang anak at hindi napigilan ang mapaluha. Nanduon lang si Mon sa tabi ng asawa at hinihimas ang likod niya.

“Huwag kang mag-alala Mommy. Hinding hindi ko kayo iiwan ni Daddy. Pangako iyan!”

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

PART 7

Hindi malaman ni Gia kung ano ang mararamdaman nang mga sandaling iyon. Mabigat man sa loob ang ginagawang pagliligpit ng mga gamit niya ay wala na siyang magagawa pa. Ito na ang araw na kailangan niyang lisanin ang tahanang kinagisnan. Ang tahanang humubog sa kanyang pagkatao. Marami siyang alaalang babaunin sa kanyang paglisan. Mga masasayang alaala mula pagkabata. Hindi niya mapigilan ang mga luhang nag-uunahang lumandas sa kanyang pisngi nang maisara na niya ang kanyang maleta.

“Anak, tapos ka na ba diyan? Halika na at baka gabihin pa tayo sa daan.” Narinig niya ang ama na sumusilip sa pinto ng kwarto niya.

“Opo pa. tapos na po ako.” sagot ng dalaga habang pasimpleng pinahid ang mga luha.

“Mabuti naman…teka..umiiyak ka ba anak?” tanong nito sa anak nang mapansing tila nagpapahid ito ng luha.

“Ha, hindi po pa. napuwing lang po ako.”

Pero hindi naniwala si Miguel sa alibi na iyon ng anak.

“Halika nga dito anak.” Tawag ni Miguel sa anak. Nakabukas ang dalawang bisig niya para yakapin ang bunso. Alam niyang nahihirapan itong iwan ang bahay na ito. Alam niyang nalulungkot ito.

Tumayo naman agad si Gia at nagpakulong sa bisig ng ama. Doon hindi na niya napigilan ang kanina pang kinikimkim na nararamdaman.

“Naiintindihan ko ang nararamdaman mo anak. Hayaan mo, ipinapangako ko sa iyo hinding-hindi kita pababayaan.”

“Alam ko naman po iyan pa e, ang hirap lang po kasing iwan ang bahay at lugar na ito. Andami ko pong memories dito na kasama si lola at mama.”

“Huwag kang mag-alala anak, bibisitahin din naman natin palagi itong bahay.”

“Talaga po pa?” saad ng dalaga na kumawala mula sa pagkakayakap ng ama.

“Oo naman. Maatim ko bang laging malungkot ang aking bunso.” Nakangiting saad ni Miguel sa anak.

“Salamt po pa. Maraming salamat po. Akala ko po kasi ay ibebenta niyo na itong bahay e.”

“Hinding-hindi mangyayari iyon ang anak. Mahalaga din sa akin ang bahay na ito.” nagsisimula na ring umulap ang mga mata ni Miguel habang inililibot ang paningin sa kabuuan ng kabahayan. Kahit naging bawal ang relasyon nila ng ina ni Gila ay hindi niya iyon pinagsisisihan, tunay na pag-ibig naman ang namagitan sa kanilang dalawa. Una at huli niyang pag-ibig ang ina ni Gia. Ito talaga ang babaeng hinandugan niya ng kanyang pangalan, ngunit nang malaman ng kanyang ama na nakikipagmabutihan siya sa isang babaeng mahirap lamang ay dagli siyang ipinagkasundo nito sa anak ng kumpare nito. Wala siyang magawa ng mga panahon na iyon. Ni hindi siya nakatutol. Hindi niya makuhang ipaglaban ang babeng minamahal dahil sa takot niya na itakwil siya ng mga magulang at tanggalan ng mana.

“Tara na anak at kanina pa tayo hinihintay nina Mama.” Yaya na ni Miguel sa anak. Pinutol niya ang alalahaning iyon. Nasasaktan siya tuwing naalala ang bahaging iyon ng buhay niya.

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Happy Together

“Ikaw talaga Valerie, wala namang ginagawa sa’yo si Lyka ah.”

“Wala nga pero nagiging kaagaw ko siya sa mga bagay na akin lang. Gusto niyang agawin sa akin lahat.”

“Hindi naman ganyan si Lyka. She is natural on everything she does. Aminin mo man o hindi magaling talaga si Lyka kaya siya nagugustuhan ng mga tao sa paligid niya.”

“Sino bang kinakampihan mo? Ako o si Lyka?” Galit na tanong nito sa kanya.

“Wala naman akong kinakampihan. I am just telling you the truth. Sige na, may pupuntahan pa ako.”

“Saan ka na naman maglalakwatsa?”

“Dyan lang sa tabi-tabi. Sige na.” Tumalikod na si Lance kay Valerie at tinungo ang banyo.

Huwag kang magkakamaling magustuhan si Lyka Lance. Hindi ako papayag. Wika ni Valerie habang sinusundan ito ng tingin.

Kakauwi lang ni Cherry sa bahay nila mula sa pamimili ng mapansin niya ang isang motorsiklo. Kilala niya ang motorsiklong iyon. Ano kayang ginagawa ni Lance dito? Natanong niya sa sarili.

“Let, may bisita ka. Nandito si Lance.” Salubong kaagad ng yaya niya. Cherrylet ang tawag nito sa kanya.

“Ano daw po ang kailangan niya?” Tanong niya habang iniaabot dito ang mga pinamili.

“Hindi sinabi eh. Mga thirty minutes na iyang naghihintay. Puntahan mo na.”

“Sige po. Salamat yaya!”

“Walang anuman Let.”

Hindi niya naiwasang tumalon ang puso niya at nasabik na makausap ang lalaking dumadalaw sa kanya. Kahit iyon man lang ay sapat na para lumigaya siya. Hay naku! Mahal na mahal pa rin kita kahit si Lyka ang mahal mo. Nasambit niya habang papalapit rito.

“Anong kailangan mo?” Tanong kaagad niya rito ng nasa harap na siya nito.

“Wala naman. Nangangamusta lang.”

Mangangamusta lang naman pala Cherry. Mangangamusta eh naghintay ng 30 minutes? Tanong ng isang bahagi ng utak niya. Huwag umasaness ok? Baka naman nangangamusta lang talaga iyong tao. Iniiba mo kaagad ng meaning. Sagot naman ng isang bahagi ng isip niya.

“Ah ganun ba. Mabuti naman ako. Eh ikaw? Kumusta ka na?”

“Ok lang din ako. Pwede bang magpatulong sa’yo?”

Sinasabi ko na nga ba eh. May ibang dahilan pa. “Ano naman ang maitutulong ko sa’yo?”

“Tuklasin mo naman kung ano ang mga gusto ni Lyka. Iyong mga hindi ko pa ginagawa sa kanya.”

Ouch! Para pala kay Lyka. “Gusto mo bang itanong ko sa kanya?”

“Ay huwag na. Nahihiya ako.”

“Bakit ka naman mahihiya?”

“Baka sabihin niyang hindi ako sincere kasi alam kong iyon ang magugustuhan niya.”

“Sus, may pahiya-hiya pa ito. Akong bahala!”

“Talaga?”

“Oo naman. Tutulungan kita sa kanya.” Nadurog ng pinung-pino ang puso niya sa isinagot kay Lance. Siya ang tutulong para maging maligaya ito at ang kaligayahang iyon ang kasawian ng puso niya.

“Salamat Cherry. Kaya naman mahal na mahal kita eh…” Niyakap pa siya nito. “Bilang kaibigan ko.”

Aray! Kaibigan lang pala. Huwag ka na kasing umasa kay Lance Cherry. Ipukpok mo na sa pader iyang ulo mo ng matauhan ka na. Alam mo namang patay na patay iyan kay Lyka eh umaasa ka pa. Asanes ka masyado. Wika ng utak niya.

Hindi na nga ako aasa. Pagalitan mo kaya si puso no. Siya itong ayaw makinig. Siya itong ayaw tumigil sa pagtibok para sa lalaking ito. Baliw talaga. Wika naman ng kalooban niya.

Nasa computer si Lyka at naghaharvest sa Farmville niya ng tinawag siya ng kanyang yaya.

“Bakit yayz?” Nagtatakang tanong niya.

“Andyan si Jeoff.”

“Nandito na naman iyan? Bakit daw?”

“Kunwari pa ito eh kinikilig din naman iyan.” Tukso ng yaya niya. “Ewan ko. Paaakyatin ko ba?”

“Paakyatin mo na lang kasi naghaharvest ako eh.” Natawa pa siya.

Bumaba na ang yaya niya at tinawag nito si Jeoff.

“May kailangan ka ba Jeoff?” Wika ni Lyka ng makapasok na si Jeoff. Ni hindi siya lumingon dito dahil napakabusy niya sa kanyang ginagawa.

“Wala naman. Dumadalaw lang. For you nga pala.” Iniabot ni Jeoff sa kanya ang isang milk chocolate at isang pink na rose. Napatigil siya sa ginagawa at tiningnan ito.

Wow! Ang ganda naman ng porma ni Jeoff ngayon. Hindi niya naiwasang humanga rito. Pormal na pormal ang dating. Ibang iba ito sa Jeoff na nasa school o kahit nuong lumalabas sila bago pa ito pumunta ng America.

“Saan ang punta mo? Gwapings ka masyado ah.” Naibulalas na niya ang iniisip.

“Wala naman. Dito lang sa inyo. Masama bang mag-ayos?”

“Ay hindi naman. Nakakapanibago lang kasi.”

“Ano ba iyang ginagawa mo at mukhang busy ka?”

“Ah hindi naman importante. Libangan ko lang. Gusto mo turuan kita?”

“Sure.”

Tinuruan na ni Lyka si Jeoff at masayang masaya silang dalawa. Kahit kabado si Lyka na ang lapit lang ni Jeoff sa kanya ay hindi niya inisip iyon. Ang saya-saya ng pakiramdam niya. Na para bang kung si Jeoff ang kasama niya ay wala siyang magiging problema. O kung meron man ay kayang-kaya nilang lampasang dalawa iyon. Dalawa? Bakit kayo na ba? Tutol naman ng isip niya sa lahat ng mga bagay na naglalaro sa isip niya. Hindi pa naman pero masaya na akong ganito kami. Wala na akong mahihiling pa.

Nag-enjoy sila sa company ng isa’t isa.

Hindi maitago ni Jeoff ang galak sa kanyang puso. Kahit hindi sila nag-uusap ni Lyka ay ang saya-saya pa rin niya. Parang kahit wala masyado itong sinasabi ay ang haba na ng conversation nila.

Madalas niya itong sinusulyapan. Madalas din siyang humanga sa taglay nitong ganda.

“Pasensya na kayong dalawa ha pero kailangan mo nang umuwi Jeoff. May pasok pa kayo bukas. Princess kailangan mo ng matulog.” Pumasok ang yaya ni Lyka. Mag-aalas-dyes na kaya pinapatulog na niya ang alaga.

“Hindi ko napansin ang oras ah. Nag-enjoy talaga ako sa pakikipaglaro.” Wika naman ni Jeoff at tumayo na. “Salamat Princess.”

“Walang anuman. Anytime pwede kang magpunta dito at tuturuan pa kita para tumaas ang level mo.”

“Dadalasan ko talaga ang pagpunta rito dahil hahabol ako. Malalampasan din kita.”

“Asa ka pang malalampasan mo ‘ko. Master to.”

“O siya sige na.” Pagtataboy ng yaya ni Lyka kay Jeoff.

“Bye Princess. Bye Yaya.”

“Bye Jeoff.” Inihatid pa ni Lyka sa may gate si Jeoff at para siyang nakalutang sa alapaap na bumalik sa kwarto niya. Ang gwapo niya talaga. Nasabi niya habang nakatingin sa mga bituin.

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Dumating na ang mga magulang ni Micea pati ang Lolo’t Lola niya ay nakarating na din kinagabihan. Galit na galit ang Lolo ni Micea pero pinipigilan ito ng Mama at Papa pati na rin ng Lola niya.

“Hayaan mo na muna Bernardo. Si Raycea ang ipagdasal natin ngayon. Hindi makakatulong kung magsisihan tayo. Nangyari na ang hindi dapat mangyari kaya ipagdasal na lang natin na hindi ito lumala. Na hindi mangyari ang bagay na kinatatakutan natin.” Mahabang sabi ng Lola ni Micea.

“Pasensya na po talaga Lolo, Lola. Hindi ko po sinasadya. Ma,Pa I’m sorry!” Hindi sumagot ang mga ito. Tantiya ni Mon ay masama pa rin ang loob ng mga ito sa kanya.

“Huwag ka munang lumapit sa akin Mon.” Galit na sabi pa din ng Lolo ni Micea.

“Pasensya na po talaga Lolo.”

“Anak, okay ka lang ba? Gusto mo bang kumain?” Wika naman ng Mama ni Micea.

“Okay lang po ako Ma. Hindi pa po ako gutom eh.”

“Loves, kahit konti lang.”

“Huwag mo akong pakialaman.” Galit na baling niya kay Mon na tinitigan pa ito ng matalim.

“Kami na muna ang bahala dito Mon. Umuwi ka na muna’t magpahinga.”

“Dito lang po ako. Baka gumising po si Raycea, gusto kong andito ako kapag nangyari iyon.”

“Ikaw ang bahala!”

Kinabukasan ay dumating na rin ang mga barkada nila.

“Ano bang nangyari?” Nag-aalalang tanong ni Melet. Hindi sumagot si Micea bagkus ay pumasok ito sa kwarto ng anak.

“Mon, ano bang nangyari?” Bumaling ito sa pagtatanong kay Mon.

“Hindi ko naman ginusto iyon eh.”

“Ano ba talaga ang nangyari? Anong hindi mo ginusto?” Usisa naman ni Jun.

“Hinalikan kasi ako ni Glenda. Nakita ni Raycea kaya nagdamdam siya. Ayun tumakbo palabas ng gate. Hinabol ko pero hindi ko na naabutan.”

“Si Glenda nandito?” Hindi makapaniwalang tanong ni Paul. “Bakit mo isinama?”

“Hindi ko naman siya isinama eh. Mukhang sinundan niya ako kaya natunton niya ang bahay namin.”

“Ewan ko lang kung mapapatawad ka pa ng asawa mo kapag may nangyaring masama sa anak niyo.” Naiiling na sabi ni Rick.

“Kaya nga nag-aalala ako ng labis eh. Gusto ko na sanang magkabalikan kami ni Micea pero heto may nangyari pa. Mukhang ayaw talaga ng tadhana na magkasama kami.”

“Hindi totoo iyan. Baka sinusubok lang talaga ang tatag ng pagmamahal niyo sa isa’t isa. Lahat ng mga pangyayari sa buhay natin ay may rason. Baka kaya nangyari ito para patatagin pa kayong mag-asawa.”

“Pero kung mawawala naman si Raycea parang balewala na din lahat.”

“Huwag mong iisiping mawawala si Raycea. Magiging matatag ka lang at manalig ka sa Panginoon.”

“Salamat Leah.”

“Nandito lang kaming lahat para sa inyong dalawa.”

“Salamat sa inyong lahat.”

“Puntahan mo na si Micea at kausapin.”

“Opo. Salamat!”

Pumasok na si Mon sa kwarto ng anak. Nakita niyang umiiyak na naman ang asawa.

“Loves! Okay ka lang ba?”

“Natatakot ako Mon. Baka mawala sa atin si Raycea. Hinding-hindi ko kakayanin.”

“Hindi mawawala sa atin si Raycea. Mana iyan kay Mommy eh. Matapang at palaban.”

Napangiti si Micea sa sinabi ng asawa.

“Ganyan nga loves. Napakaganda mo pa naman kapag ngumingiti ka.” Pinahid pa ni Mon ang luhang pumatak sa pisngi ng asawa. “Alam kong naririnig tayo ni Raycea kaya makakatulong sa kanya na nagmamahalan tayo imbes na nagbabangayan.”

“Tama ka Loves. Patawarin mo sana ako kung naging matigas ako sa’yo.”

“No Loves. Ako ang patawarin mo. Hindi kita ipinaglaban kay Rian. Hinayaan kong mamayani ang galit at selos ko kay Rian kaysa sa pagmamahal ko sa inyong dalawa ni Raycea. Nagsisisi na ako sa nagawa kong iyon. Ipinapangako kong ilalaban natin si Raycea kay Rian. Magkasama tayong lalaban sa kanya. Naniniwala akong anak ko si Raycea at atin siya.”

“Salamat Loves.” Hinaplos ni Mon ang mukha ng asawa at ginawaran ng halik.

“Mahal na mahal kita Loves. At alam mong sa simula pa lang ay ikaw lamang ang nag-iisang may-ari nitong puso ko.”

“Mahal na mahal din kita Loves. Hanggang sa kahuli-hulihang hininga ko ay aking sasambiting ikaw lamang.”

“Daddy… Mommy…” Sabay silang napalingon kay Raycea ng magsalita ito.

“Baby, nandito kami ni Daddy. Loves, tawagin mo iyong doctor.” Natatarantang utos ni Micea sa asawa. Nagmamadali namang lumabas ng kwarto si Mon.

Napatayo ang lahat ng makitang parang natataranta si Mon na lumabas ng silid ni Raycea at tumatawag ng Doctor.

“Anong nangyayari Mon?” Tanong nila ng makapasok na ang doctor at mga nurse.

“Mukhang gising na si Raycea. Sabi ng Doctor kapag nagising siya bago ang 48 hours na critical stage ay may pag-asa siyang makaligtas.” May pag-asa sa boses na wika ni Mon sa kanilang lahat.

Maya-maya pa’y lumabas din si Micea galing sa kwarto ng anak. Palakad-lakad at inip silang naghintay lahat.

“Anong ginagawa mo dito?” Galit na sabi kaagad ni Micea ng mapansin niya ang paparating na si Glenda. Napatayo na din ang iba.

“Gusto ko lang namang damayan si Mon.”

“Ang kapal talaga ng mukha mo.” Sumalo si Melet. “Ikaw na nga ang dahilan kung bakit nadisgrasya iyong bata eh may gana ka pang pumunta dito.”

“Pupunta ako kung saan ko gusto. Napakapakialamera mo eh hindi ka naman kaanu-ano ni Mon.”

“Aba’y gusto mo yatang maglakad ng walang buhok ah.”

“Melet tama na.” Umawat na si Leah.

“Umalis ka na dito bago pa dumilim ang paningin ko.” Tiim-bagang na sabi ni Micea. Kundi lang siya hinawakan kaagad ni Mon ay sinugod na niya ito.

“Love, hahayaan mo na lang ba sila?” Humihinging-saklolong sabi ni Glenda.

“Glenda umalis ka na lang. Nag-aagaw buhay ang anak ko. Respetuhin mo na lang iyon pwede ba?”

“So pinipili mo iyong asawa mo?”

“Hoy, makapal ang mukha. Asawa niya iyan. Kasal sila. Ikaw ang walang karapatan dito kaya kung ako ikaw ay aalis na ako bago pa ako lumabas ng hospital na ito na nakabandage.” Nanggigil na sabat naman ng asawa ni Drew. Hinawakan ito ni Drew dahil nahinuha niyang susugod ang asawa.

Previous <Home> Next Page

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Part 6

Sa silid naman ng anak ay hindi mapigilan ni Margie ang hindi ilabas ang tunay na saloobin.

“Humanda sa akin ang Giang iyan! Talagang makakatikim siya sa akin!”

“Mom, relax, wala na po tayong magagawa. Andiyan na po iyan e.” sagot ni Louiese sa ina.

“Relax? Papaano ako magrerelax aber? Isipin mo anak ang problemang idudulot sa atin ng bastardang iyon! Magkakaroon ka ng kahati sa lahat ng mamanahin mo! at iyon ang hindi-hindi ko mapapayagan. Sa iyo lang dapat ang lahat ng kayamanan ng mga Fuentabella at wala nang iba pang dapat makinabang nito. Wala!”nangngingitngit na saad ni Margie.

Hindi pa rin maalis sa isipan ni Margie ang sinabi sa kanila ng asawa. Parang sirang plaka sa kanyang pandinig ang boses nito na pabalik-balik lang.

“Una sa lahat, gusto ko munang humingi ng tawad sa anumang malalaman niyo ngayon. Hinihiling ko rin sa inyo na sana ay lawakan niyo ang inyong pang-unawa para maintindihan niyo ako.” pasimula ni Miguel sa kanyang pamilya nang nasa harap niya na ang mga ito.

“Ano ba yang mga pinagsasabi mo Miguel? Kinakabahan na ako diyan ah!” singit ni Margie sa asawa.

“Oo nga naman dad, why are you asking sorry? May nagawa ba kayong mali?” nalilito na ring tanong ni Louise sa ama.

“Tama na ang mga pagtatanong. Pabayaan niyo siyang magsalita.” Awat ng donya sa dalawa. Nararamdaman niyang may mabigat na dinadala ang anak.

Sumulyap si Miguel sa ina tanda ng pasasalamat. At humigit muna ito ng isang malalim na buntong-hininga bago nagsalita.

“May anak ako sa ibang babae.”

Para iyong isang bombang sumabog sa harap ng lahat. Napanganga si Louise, samantalang ang asawang si Margie ay natulala sa narinig. Wala ka namang makikita kahit na anong reaksiyon sa mukha ng matandang donya. Matagal na namayani ang katahimikan sa kanila, ang ina ni Miguel ang bumasag sa katahimikang iyon.

“Gaano katagal mo na itong inililihim sa amin Miguel?”

“Labing-walong taon na po si Gia ngayon, mommy.”

“ 18 yrs? Ganoon katagal mo na akong niloloko? O baka naman higit pa sa taong iyon Miguel?”may bahid panunumbat ang tinig ni Margie ng magsalita.

“Dad, paano mo ito nagawa sa amin?” tanong ni Louise sa ama.

“Bakit nagawa mo ito sa akin Miguel? Anong pagkukulang ko sa iyo, para ganituhin mo ako?” lumuluhang tanong ni Margie sa asawa.

“Aaminin kong nagkasala ako, pero kailan may hindi isang pagkakamali si Gia. Kaya gusto kong sabihin sa inyo ang lahat ng ito ngayon dahil dito ko na patitirahin ang anak ko.” Wika ni Miguel

Lalong natilihan si Margie sa sinabi ng asawa.

“Ano ba ang gusto mong mangyari Miguel? Hindi mo pwedeng iakyat sa pamamahay na ito ang bunga ng iyong kataksilan! Hindi ako makakpapayag!” sigaw nito kay Miguel.

“Wala nang makakasama si Gia sa buhay, kaya gusto ko na dito na siya tumira.”

“Bakit nasaan na ba ang kerida mo at kailangan pang dito tumira ng anak mo sa labas? Sumama na ba sa ibang lalake? Ang galing naman niyang ina?” kutya ni Margie sa ina ni Gia.

“Tumigil ka Margie! Huwag mong pagsalitaan ng ganyan ang isang taong matagal nang patay! At isa pa, hindi ganyan ang pagkatao ng ina ni Gia. Disente siyang babae” medyo napalakas na rin ang boses ni Miguel sa asawa. Hindi niya kasi matanggap ang mga pinagsasabi nito sa babaeng pinakamamahal.

“Disente? May babae bang disente na pumayag maging kabit? Ang pumatol sa may asawa’t anak? ‘yan na pala ngayon ang bagong kahulugan ng salitang iyan!”ayaw pa rin tumahimik ni Margie.

“Ako ang pumilit sa kanya na pasukin ang relasyong iyon. Kaya walng ibang dapat sisihin sa gulong ito kundi ako…”

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.