FilipinoConnect.Com

Nasa Bohol na sina Micea. Parang nagbalik lahat sa alaala niya ang masasaya at ang masasakit na pangyayari sa lugar na iyon. Hindi niya maiwasang mapaluha. Kasalukuyang nasa unit niya sila na nasa likod bahay.

“May problema ba loves?” Nag-aalala kaagad na tanong ni Mon.

“Wala. Naalala ko lang noong unang magkita tayo. Noong itinulak mo ako.” Napangiti silang dalawa sa naalala.

“Hoy” Tinulak ba naman ako.

“Aba? Bakit mo ako itinulak?” Galit akong humarap sa tumulak sa akin.

“Kasi po, basketball court ito. Naglalaro kami, kaya tumabi ka dyan.” Pang-aasar na sabi ng tumulak sa akin.

“Pwede niyo namang gamitin iyong isang court lang bakit dalawa pa. Akala mo naman ang gagaling. Pwee.” Balik kong pang-aasar sa kanya pero ang lakas na ng kabog ng dibdib ko.

“Mahal na prinsesa pasensiya na po, ang tingin ko kasi dito ay basketball court hindi palasyo niyo kaya hindi po ninyo kami mapagsasabihan kung saan kami pwedeng maglaro.” Patuloy niyang pang-aasar sa akin at nag-aper pa sila nung kasama niya.

Isang malutong na sampal ang tumugon duon.

“Isa pa at hindi na kita palalampasin. Gusto mong makita kung ano ang bastos? Heto…” Hinawakan niya nang mahigpit ang mga balikat ko. Galit na galit ang mga mapupungay niyang mata at nakakatunaw ang mga titig niya. Ang lapit na talaga ng mukha niya sa mukha ko. Napapikit na lang ako.

“Tama. Sakit mo ngang manampal e. Dalawang beses pa.” Napapahalakhak na silang dalawa.

“E hahalikan mo ba naman ako. Hindi pa yata ako nakakahalik tapos nanakawin mo lang.”

“Pero ginawad mo din naman sa akin ang unang halik na iyon nang hindi lumaon ah.”

“Mon, natatakot ako.”

“Huwag kang matakot. Makakaya natin ito kung magkasama tayo. Sige na!”

At hinalikan niya ako. Kahit hindi matagal iyon ay sapat na para umo-o ako. Hindi ko na napigilan ang aking sarili at niyakap ko na siya. Yumakap din siya sa akin.

“Oo naman. Pakitaan mo ba naman ako nang pagkamodel mo sino ba namang hindi bibigay…” Halos maluha na sa katatawang sabi nito. Naalala niya nung magtanan sila at naka brief lang itong nakaharap sa kanya pagkalabas ng shower.

“Gusto mo magshower Mon? Tapos na ako.”

“Oo, tapusin ko lang itong palabas.”

“Ok.”

Nang lumabas na si Mon sa shower ay nagulat ako. Nakabrief lang ito. Maputi ito kaya hindi sagwang tingnan. Sexy pa nga ito. Kinikilig talaga ako ng sobra.

My gosh! Kinagat ko ang labi ko. Hindi ko na makontrol na mapangiti.

“Matagal ko ding tinikis ang damdamin ko sa’yo dahil sa takot na iwan at saktan mo ako pero hindi ako nagsisisi loves na ikaw ang pinili ng puso ko. Alam na alam niya na hindi mo siya sasaktan at paluluhain.” Naging seryoso siya.

“Pakinggan mo na muna ang paliwanag ko Micea. Please” Pagsusumamo ni Mon.

Humarap ako kay Mon at diretso ang tinging sinabi ko:

“Mon, hindi kita mahal. Wala akong nararamdaman sa iyo kahit konti. Kaibigan lang talaga ang turing ko sa iyo. Kaya sige na, umalis ka na.”

“Dahil kahit ilang beses mo akong ipinagtabuyan noon alam ko kung di ako susuko magiging tayo din.”

“Gusto kong mag-usap tayo. Gusto kong magpaliwanag sa iyo kung ano ang nangyari.”

“Micea mahal kita. Patawarin mo ako kung iniwan man kita.”

“Hindi naging tayo at kailanman hindi magiging tayo. Sumama lang ako sa iyo para makalayo sa lolo ko. Kalimutan mo na ang nangyari, kabaliwan lang iyon.”

“Kahit kailan ay hindi kita minahal. Akala ko matututunan kitang mahalin kung sumama ako sa’yo pero wala talaga.”

Hinalikan niya ang babaeng minamahal. Dumikit ang mga katawan nila sa isa’t isa. Bumaba ang mga halik ni Mon sa leeg nito.

“Aray.” Naramdaman niyang napalakas ang paggalaw ng baby nila. Hinawakan pa niya ang tiyan at hinimas iyon. Pansin na ang pag-umbok nito kahit hindi pa ganun kalaki.

“Baby, gising ka pala. Sorry ah.” Natatawang hinalikan din ni Mon ang tiyan niya. “Tulog ka na ulit. Akin muna si Mommy ngayon.” Kahit natatawa ay seryosong sabi ni Mon habang hinihimas ang tiyan ni Micea.

Inangkin niyang muli ang labi ng kasintahan. Nang ihiga na niya ito ay nakita niya ang pag-aalinlangan nito.

“Ok lang loves. Makakapaghintay ako.” Madamdaming sabi niya sa kasintahan.

“Hindi loves. Handa na ako.” Madamdaming ding tugon nito. Naisip niyang kakalimutan na niya ng tuluyan ang nangyari sa kanila ni Rian. Hindi na siya magpapatalo sa mga bangungot na iyon para lumigaya na sila ng lalaking mahal niya.

Iyon ang kauna-unahang inangking muli ni Mon ang kasintahan matapos ang nangyaring kabaliwan ni Rian.

Nabalitaan nina Mon na inilipat sa mental hospital si Rian. Nakita kasi ng mga pulis ang senyales na nababaliw na ito. Palagi nitong tinatawag si Micea at ang anak daw nila. Malimit pa nga daw nitong idrawing si Micea. Nagsasalita at tumatawang din itong mag-isa. Minsan nga ay nanghihinayang ang mga pulis dahil matalino ito at magaling na engineer pero nabaliw lang dahil sa pagmamahal sa isang babae. Kahit nahahabag sila sa balitang iyon ay hindi dinalaw ng mga ito ni minsan si Rian. Hindi na hahayaan ni Mon na makita pa ni Micea ang lalaking naglikha ng malaking takot sa buhay nito.

Kinahapunan ay nagpaalam si Mon kay Micea na maglalaro sila ng basketball ng mga kaibigan pero ang totooy hindi iyon ang pakay niya. Pinuntahan niya ang mga kaibigan para ihanda ang proposal para sa kasintahan. Gusto niyang magpakasal na sila sa simbahan. Pinagtulung-tulungan nilang magkaibigan ang proposal na iyon.

“Micea, sama ka sa’kin sa tabing dagat.” Anyaya sa kanya ni Bebs.

“Ha? Anong meron?”

“Wala naman. Pasyal lang tayo. Namiss na kitang makasama.” Hinaplos pa nito ang tiyan niya.

“O sige.” Hindi naman nagduda si Micea sa imbitasyon ng kaibigan.

Pagdating nila sa tabing dagat ay sumalubong ang napakagandang tanawin sa kanya. Iginuhit sa buhangin ang isang puso na may mga bulaklak na nakapalibot dito. Sa gitna noon ay nakatayo si Mon. May tatlong bangka din na may nakasulat na ‘Marry’ ‘Me’ ‘Loves’. At higit sa lahat ay papalubog na ang araw ng mga sandaling iyon, bagay na madalas nilang sadyain ng kasintahan sa tabing dagat na iyon.

Nanduon ang lahat ng barkada nila pati si Melet. Tinanggap na rin ng matiwasay ni Melet ang relasyon ng dalawa. Naging masaya na lang siya para sa kanila. Binigyan din siya ni Micea ng tunay na pampaslim bawi nito sa nagawa niyang paglalaro sa pagpapasexy nito.

Laking tuwa niya at hindi niya napigilan ang mapaiyak sa tanawing kanyang tinitingnan. Nakita niyang nakangiti sa kanya ang lalaking minamahal. Pinuntahan niya ito sa loob ng pusong iyon.

“Marry me loves.” Sabi ni Mon sa kanya habang isinusuot ang bracelet sa kanya. Hindi singsing kundi bracelet ang ibinigay ni Mon sa kasintahan. Mahalaga ang bracelet na iyon sa kanilang dalawa ng kasintahan. Nakita daw ni Leah na itinapon ng lolo niya sa basurahan ang bracelet na iyon kaya itinago niya ito at ibinalik kay Mon noong magkita sila.

“Paano napunta sa’yo to?” Nakita niyang iyon ang bracelet na ibinigay ni Mon sa kanya noon. Ang kauna-unahang regalo ng kasintahan sa kanya kahit hindi pa sila magkasintahan. Binasa niya ang nakasulat doon. ‘Mon will always love you’. Naluha na siya ng sobra sa nabasa niya. Iyon ang pangakong pinanghahawakan niya sa buong buhay niya simula ng makilala niya si Mon. Ngumiti lang ang kasintahan sa tanong niya.

“You know I will marry you Mr. Raymond Alda.”

“Thank you Ms. Micea Jane Castillo… I love you so much loves.”

“I love you so much also my loves.” Nagyakap sila at nagpalakpakan ang lahat.

Pagkatapos ng proposal ni Mon ay nagkantahan pa sila at nagsayawan. Hindi din nawala ang kainan. Naging napakasaya nilang lahat.

Kinantahan ni Mon si Micea. Iyong kantang kinanta niya para kay Micea sa stage at palaging laan niya para sa kasintahan – ang Mahal Pa Rin Kita by Rockstar.

Kumanta din si Micea. Hindi man niya sinabi na iniaalay niya kay Mon ang kantang ito noon pero tanging si Mon ang dahilan kung bakit gusto at naging paborito niya ang kantang iyon – ang Maniniwala Ba Ako by Roselle Nava.

Isang buwan pagkatapos ng proposal ni Mon ay handa na ang lahat. Minadali nila ang kasal para hindi masyadong mahirapan si Micea para sa gaganaping kasal kung hindi pa ganun kalaki ang tiyan niya.

Excited na ang lahat na naghihintay sa tabing-dagat. Dumating na si Mon at hinihintay na lang nila si Micea. Nang makarating na si Micea ay excited na nagmarcha ang lahat. Kahit si Mon ay nanlalamig sa excitement. Masaya siyang nakatingin sa babaeng mapapangasawa habang palapit ito sa kanya. Maluha-luha din niyang pinagmamasdan ang dinadala nitong bunga ng pagmamahalan nila. Sa wakas loves magiging tunay na mag-asawa na din tayo. Hindi sa mata ng Diyos lang kundi sa mata ng buong mundo.

Napakaganda ng pagkakadecorate ng tabing-dagat. Ang isle ay may napakaraming bulaklak at nakasabit ang mga sulat nila sa isa’t isa. Libreng basahin iyon ng kahit na sinong bisita para malaman ng lahat ng dumalo sa kasal nila kung gaano kalalim ang pagmamahal meron sila sa isa’t isa kahit pa pinaglayo ng pagkakataon.

Hi Love,

I know you’d look for me in the morning my love kaya iniwan ko na lang ito dahil parang hindi ka pa gising pagdaan ko.

Sige my Love.. I love you.. I love you.. I love you!

Mon will always love you…

Ginawa nilang altar ang malaking bato kung saan una silang lihim na nagtagpo at inamin niya ang damdamin sa lalaking minamahal.

“Hindi si Rian kung hindi ikaw lang Mon.”

“Mahal kita Micea, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag nawala ka.”

“Mahal na mahal din kita Mon. Sumpa man ikaw lang.”

May mga bangka din para bigyang alaala ang tagpo kung saan unang gustong aminin ni Mon ang damdamin niya para kay Micea.

“Micea,” Tumigil siya sa pagsasalita.

“Ha?” Napalingon ako sa kanya.

Napabuntong-hininga siya bago sumagot. “Kung sakali bang sabihin ko sa iyo na… ay wala.” At nilaro-laro ng mga paa niya ang dagat.

Hindi ko na naman tinanong sa kanya kung ano talaga ang gusto niyang sabihin. “Ok”

Kahit natatakot si Micea sa mga star fish ay pinalibutan nito ang buong venue para ipaalala ang tagpo kung saan naging dahilan para buhatin siya ni Mon patungo sa bangka. Lahat yata ng dekorasyon sa lugar na iyon ay may hindi makakalimutang alaala sa kanilang relasyon.

“Mon, sa totoo lang natatakot ako sa star fish. Nakita mo, ang dami nila.” Hiya kong pag-amin sa kanya.

“Ok lang yan. Halika! Kargahin na lang kita papunta sa bangka. Di ka naman mabigat di ba?” Sagot niya.

Kinarga niya ako hanggang sa may bangka. Nakakahiya talaga.

‘Sa lahat ng pagsubok na darating sa buhay ko kung walang ikaw hindi ko yata kakayanin. Kung sa lahat ng luhang papatak sa mga mata ko kung hindi ikaw ang dahilan balewala rin. At kung sa lahat ng tawa ko kung wala ang ikaw na nagpapalutong nito hindi ko na lang gugustuhin. Dahil sa pagkakaalam ko…. Ikaw at ikaw lang loves ang bumubuo ng puso ko.’ - Mon

‘Mahal kita… Madaling sabihin, madaling bigkasin, mahirap unawain… masakit kalabanin… pero ang hirap at sakripisyo para lang patunayan ang lalim ng ibig ipahiwatig ng salitang ito ay nagawa na nating abutin. Sa lahat ng napagdaanan natin at sa mga pangyayaring nalampasan na natin masasabi kong: kumapit ka lang loves walang hindi natin kakayanin.’ - Micea

Naluha ang lahat sa vows nila para sa isa’t isa. Ramdam na ramdam ang init ng pagmamahalan nila.

“You are now Mr Raymond and Mrs Micea Jane Alda.” Deklarasyon ng nagkasal sa kanila. “You may now kiss the bride.”

Halos hindi bitiwan ni Mon sa paghalik ang asawa. Gusto niyang ipakita sa lahat ng nanduon na ganuon katindi ang pagmamahal niya sa asawa. Naluha na silang pareho. Sa wakas ay wala nang makakapaghiwalay sa kanila. Kahit pa dumating ang napakaraming pagsubok sa buhay nila ay taas noo nilang sasabihin sa isa’t isa na ‘Tayo Hanggang Huli’.

<Previous Page <Home>

Click here for more stories.

~The End~

Maluha-luha po akong isinulat ang huling episode. Mamimiss ko ang pagsulat ng storyang ito. Naging parte na po kasi siya sa araw-araw na pagsusulat ko. This story is dedicated to Momon (Raymond) of Bukidnon. Nasaan ka man ngayon. Naaalala ko pa din ang lahat ng nangyari sa atin sa Bohol at hinding hindi ko makakalimutan iyon kahit kailan. Sana po nagustuhan ninyo!

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Kinapa ni Micea ang sarili. Walang masakit sa kanya. Mula sa mga usok ay nakita niyang bumagsak ang lolo niya.

“Lo!” Hawak-hawak niya ang duguang Lolo niya. Naging maagap din pala si Bernardo sa pagtakip sa kanyang apo. Hindi na niya inisip ang sariling kalagayan. Ang inisip niya ay mailigtas ang apo sa karahasang siya ang may likha.

“Apo, ito lang ang magagawa kung kapalit sa lahat ng pagdurusa mo na nilikha ko. Patawarin mo sana ako.” Habol ang hiningang sabi nito. Nagtakbuhan na din sina Jonny, Mina at Gina palapit sa ama nila.

“Lo, lumaban po kayo. Hindi ko po gustong mawala kayo. Mahal ko po kayo.” Lumuluhang sabi ni Micea.

“Mahal na mahal din kita Micea. Kayong lahat na mga anak at mga apo ko.”

“Pa, huwag niyo po kaming iwan.” Mula sa mga hikbi ay nasabi nI Gina.

“Masama akong ama Gina. Huwag mo akong iyakan.”

“Hindi po totoo iyan. Mahal po namin kayo.” Naiiyak na ding sagot ni Jonny.

Nataranta si Rian. Binitiwan niya ang baril na hawak niya at tumakbong palayo. Nakita nina Mon na tatakas si Rian kaya hinabol siya ng mga ito. Nang kanilang abutan ay walang pakundangang pinagsusuntok nilang tatlo ito.

“Walang hiya ka! Hindi ka na naawa kay Micea.” Habang sinusuntok ni Mon si Rian ay nasabi niya. Nanggagalaiti silang tatlo sa galit.

Hindi natinag ang mga magulang ni Rian na naghihintay sa sasakyan. Hindi nila akalain na hahantung sa ganito ang lahat.

Ilang segundo pa ay dumating na ang mga pulis. Hinuli nila ang mga magulang ni Rian at ang bugbog saradong si Rian. Nakatawag na din ng ambulansiya at isinugod ang lolo ni Micea sa ospital. Hindi naman ganun kalalim ang sugat nito. Sumama ang mga magulang ni Micea at si Gina sa ambulansiya para damayan ang ama.

“Loves…” Patakbong sinugod ng yakap ni Mon si Micea.

“Loves…” Walang tigil ang pag-iyak nito.

“Sweetheart, sweetheart!” Tawag ni Rian habang pilit kumakawala sa hawak ng mga pulis. Tinakpan ni Mon si Micea kay Rian.

“Sisiguraduhin kong mabubulok ka sa bilangguan Rian.” Galit na sabi ni Mon kay Rian.

“Sweetheart, sabihin mo sa kanila na wala akong kasalanan. Na mahal mo ako. Sweetheart please!” Nagmamakaawang sabi ni Rian kay Micea na hindi pinansin si Mon.

Inilayo na ni Mon si Micea kay Rian at isinakay na ito ng mga pulis sa police car.

“Micea akin ka lang. Hindi kayo liligaya dahil ako lang ang mahal mo. Ako lang ang para sa’yo.” Patuloy pa din ang pagwawala nito sa loob ng police car. Umalis na ang mga police.

“Tahan na. Tapos na loves. Hindi ka na malalapitan ni Rian. Hindi na niya tayo magugulo pa. Isinusumpa kong mabubulok siya sa bilangguan.” Hindi pa din tumitigil sa pag-iyak si Micea habang nakayakap kay Mon.

“Hindi ko akalain na hahantung sa ganito ang kahibangan ni Rian.” Patuloy pa din ang paghikbi niya.

“Huwag mo nang isipin iyon loves. Makukulong na si Rian. Hindi ka na niya masasaktan pa. Habang nandito ako loves walang mananakit sa’yo ipinapangako ko.”

Sumakay na sila ng taxi pabalik sa hotel na tinutuluyan ni Mon. Hindi muna niya pinauwi ang kasintahan sa unit nito. Gusto niyang alagaan ito lalo pa sa nalaman niyang kalagayan nito.

“Magpahinga ka na loves.” Inalalayan niyang mahiga ito. Mugto ang mga mata nito sa kaiiyak.

“Huwag mo akong iwan loves. Natatakot ako.” Kumapit pa ng mahigpit si Micea sa mga braso niya.

“Hindi kita iiwan. Pangako. Dito lang ako. Babantayan kita.”

Tumabi siya ng higa sa kasintahan at inilagay niya ang ulo nito sa mga braso niya. Ilang sandali pa’y nakatulog na ito. Mataman niyang tinitigan ang kasintahan. Nahabag siya sa pinagdaanang trauma nito dahil sa kabaliwan ng isang lalaki.

“Sana’y makaya kung hilumin ang sugat na nilikha ni Rian dyan sa puso mo loves ng sa gayun ay lumigaya na tayo ng tuluyan.” Hinaplos niya ang tiyan ng kasintahan. Lihim siyang nagpasalamat sa itaas na ibinigay na din Nito ang batang matagal na niyang pinangarap. Ipinangako niya sa sarili na aalagaan niya ang minamahal at hindi kailanman bibigyan ng sama ng loob.

“Mamahalin kita ng buong puso ko loves pangako iyan at kailanman hindi ako magiging sakim dahil doon. Mahal na mahal kita tandaan mo sana.”

Kinabukasan ay nagpunta sila ng doctor at nakumpirma niya na nagdadalang-tao nga ang kasintahan. Sa wakas! Masayang naibulalas ni Mon sa sarili.

Tatlong buwan ang lumipas. Unti-unti nang nakakalimutan ni Micea ang traumang nangyari. Hindi na siya naging matatakutin at confident na siyang lumabas na hindi natatakot na baka nasa paligid si Rian at kidnapin na naman siya nito. Hindi na din siya masyadong dinadalaw ng mga masasamang panaginip patungkol sa insidenteng naganap doon sa bayan ng Maya.

Napatawad na din nilang lahat ang nagawa ng lolo niya. Hindi na din nila kinasuhan ito dahil sa ginawang pagliligtas sa kanya. Naging mabait na ito sa kanilang lahat. Hinati na nito ng patas ang pagtingin sa mga apo niya. Hindi iyong parang siya lang ang nakikita nito.

Nagsasama na sina Mon at Micea ngayon at tanggap na ng lahat ang relasyon nila. Nasa unit sila ni Micea nakatira. Hindi na ipinagpilitan ng mga magulang nina Mon at Melet ang kasal nila. Tanggap na nilang wala na talagang pagmamahal si Mon kay Melet at ang nakaraan nilang dalawa ay isa na lang nakaraan at hindi na dapat dugtungan. Tinanggap na din ng pamilya ni Mon si Micea.

“Loves, alis na ako. Ikandado mo ang pinto.” Bilin ni Mon kay Micea. Paalis na siya patungo sa opisina. Nakakuha siya ng magandang trabaho sa banko dahil na din sa rekomendasyon ng ama ni Melet na isa sa mga investors ng bankong iyon sa Cebu.

“Oo loves. Huwag kang mag-alala.” Sagot naman ni Micea at tumayo na si Mon mula sa mesang pinagkakainan nila.

“Ang kiss ko makakalimutan pa yata.” Biro ni Micea sa nagbibiro ding pag-alis ni Mon kaagad na hindi siya hinahalikan.

“Makakalimutan ko ba iyon e iyon lang ang bumubuo ng araw ko. Hmmm.” Natawa silang dalawa.

Nang makaalis na si Mon ay napagdesisyonan ni Micea na sa Bohol sila magdaos ng pasko. Dalawang linggo na lang kasi at pasko na.

Hinanda niya ang pagleave sa trabaho at ang mga kakailanganin nilang dalhin sa Bohol. Day off kasi niya sa araw na ito.

Tinawagan din niya ang mga magulang niya sa Lanao.

“Ma, naisipan ko pong magbakasyon kami ni Mon sa Bohol. Punta po kayo ha. Kami nang bahala sa gastos niyo.”

“Oo anak. Pupunta kaming lahat. Sandali anak…” Narinig niyang sinaway ng ina ang mga kapatid dahil sa pag-aagawan nito sa computer. Natawa na lang siya.

“Pasensya ka na anak. Itong mga kapatid mo talaga ang sarap pag-uuntugin.”

“Bayaan niyo na po Ma. Nakakamiss naman po ang mga kakulitan ng mga iyan e.”

“Namimiss ka na din namin dito anak. Bakante na ang kwarto mo. Pero naiintindihan naman namin dahil may asawa ka na. Iba na iyong Micea noon na patakbo-takbo lang sa may hagdan.”

Natawa siya sa mga ikwenento ng ina tungkol sa kanya. Hindi niya akalain na huhusay din ng ganito ang buhay niya kasama si Mon. Hindi niya akalain na sa Bohol niya makakatagpo ang lalaking makakasama niya sa habang-buhay at hindi niya lubos akalain na dahil sa simpleng pagtulak nito sa kanya ay magiging simula ng malalim na pagtitinginang iyon.

<Previous Page <Home> Next Page>

Bukas na po ang ending ng storyang ito. Salamat po ng marami sa lahat ng sumubaybay ng storya ko pong ito. Sa lahat po ng nagbigay ng comments salamat po. Sa lahat po ng nagbigay ng kani-kanilang suhestiyon kung paano ang magiging takbo ng kwento maraming salamat po at sa lahat po na nagsabing ito ang paborito nila sa lahat ng naisulat ko ikinagagalak ko pong malaman iyon. Sana po patuloy niyo pong abangan ang mga kwentong isinusulat ko. Abangan niyo po ang kwentong isinusulat ko ngayon pinamagatang Batcom I love you… Sana suportahan niyo din po iyon tulad ng pagsuporta niyo sa istoryang ito. Maraming maraming salamat po sa inyong lahat!

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“Kumusta ka na? Ok ka lang ba? May ginawa bang masama si Rian sa’yo?” Sunud sunod na tanong niya sa kasintahan.

“Ok lng ako. Loves, may importante akong sasabihin sa’yo.”

“Ano naman iyon?”

“Mahal na mahal kita…” Sunud-sunod ang paghikbi nito.

“Alam ko iyon loves. Mahal na mahal din kita. Nasaan kayo?”

“Nandito kami sa bayan ng Maya. Parang ito yata ang kahuli-hulihang bayan ng Cebu. Pumunta ka na dito kaagad.”

“Oo loves. Parating na kami. Ihanda mo ang sarili mo.”

“Isa pa loves, magiging daddy ka na yata. Dininig na ng Diyos ang kagustuhan mong magkaanak na tayo. Hindi pa ako sigurado pero kakaiba talaga ang pakiramdam ko.” Walang pagdadalawang isip na sabi ni Micea kay Mon. Hindi tinupad ni Rian ang pangako nito na kapag pinakitunguhan niya itong mabuti ay iuuwi siya sa kanila kaya di din niya tutuparin na hindi niya sasabihin kay Mon ang duda niyang kalagayan niya.

“Talaga loves?” Mas naluha si Mon sa nalaman.

“Oo. Gusto ko lang malaman mo bago pa kami makalabas ng bansa.”

“Ilalabas ka ng bansa ni Rian?”

“Iyon ang sabi niya. Sige loves. Bago pa niya ako mahuli. Ninakaw ko lang itong cellphone niya.”

“Mag-iingat ka sa kanya loves. Mahal na mahal kita. Papunta na kami ngayon din.”

“Mag-iingat ka din loves. Mahal na mahal kita. Bilisan niyo!” Halos ayaw na nilang magpaalam sa isa’t isa pero kailangan. Nalungkot ng labis si Mon na sa ganitong sitwasyon niya malalaman na magkakaanak na sila. Mas sumidhi ang kagustuhan niyang mabawi na ang kasintahan kay Rian.

Nang ibaba ni Mon ang telepono ay patakbo silang lumabas ng hotel at kumuha ng taxi papunta sa sinabing bayan ni Micea. Silang tatlo lang ni Paul at Jun ng mga panahong iyon. Gustong paliparin ni Mon ang taxi para marating na kaagad ang bayang sinabi ng kasintahan. Kabado silang tatlo na nagtungo doon.

“Kuya Jonny, papunta na po kami sa bayan ng Maya. Tumawag po si Micea. Nanduon po sila.” Tinawagan ni Paul ang kuya niya, ang tatay ni Micea.

“Alam ko Paul. Sinundan namin sina Papa. Nandito na kami kung nasaan sina Rian. Nakita na naming pinagbuksan ni Rian sina Papa. Hinihintay na lang namin ang mga awtoridad.”

“Ok kuya. Papunta na din kami.” Binaba na ni Paul ang telepono.

“Nanduon na daw sila sa lugar kung nasaan sina Micea. Hinihintay na lang nila ang pagdating ng mga awtoridad.”

“Mabuti naman ng hindi na makatakas sina Rian.”

Sa kabilang banda naman ay ibinalik na ni Micea ang cellphone ni Rian. Nagpasalamat siya sa Diyos na hindi siya nahuli nito. Biglang may kumatok kaya nagitla siya.

“Sino iyan?” Tanong kaagad ni Rian nang marinig ang mga katok na iyon.

“Kami ito iho.” Narinig niyang ang mommy pala niya kaya dali-dali siyang bumangon at nagbihis.

Binuksan ni Rian ang pinto para sa mga magulang at sa ninong niya.

“Iyan na ang mga dadalhin niyo. Kumpleto na iyan. Makakaalis na kayo ngayon din.”

“Salamat po.” Tahimik lang na nakikinig si Micea habang nasa kwarto siya. Ipinagdadasal niya na sana dumating na sina Mon. Mahal ko bilisan niyo.

Naisipan niyang lumabas muna at magpahangin.

“Saan ka pupunta Micea?” Tanong ni Rian sa kanya. Ni hindi niya binati o kinausap ang lolo niya at mga magulang ni Rian.

“Magpapahangin lang ako sa labas sweetheart.” Malambing na sabi niya pero ang totooy gusto niyang hintayin ang pagdating nina Mon.

“Aalis na tayo ngayon din.”

“Alam ko. Narinig ko.” Mabilis niyang sagot at lumabas na.

Sa di kalayuan ay nakita siya ng mga magulang at ni Gina. Halos hindi mapigilan ng mga ito ang maiyak ng makita nila ito. Kung pwede lang ay pinuntahan na kaagad nila ito pero kailangan nilang magpigil. Kailangang dumating ang mga awtoridad bago sila sumugod at maplano kung paano mapapasuko sina Rian ng maayos. Baka masaktan si Micea kung padalos-dalos sila.

Ilang minuto pa ang lumipas ay may dumating na taxi. Narinig iyon nina Rian kaya dali-dali silang lumabas. Patakbong sumugod kaagad sina Mon, Paul at Jun pagkalabas ng taxi ng makita nila si Micea. Lumabas na din ang mga magulang ni Micea at si Gina sa pinagtataguan. Nakita silang lahat ni Micea at naluha ito.

Hinawakan kaagad ni Rian si Micea.

“Hanggang dyan lang kayo kundi masasaktan si Micea.” May baril pala si Rian kaya naalarma ang lahat. Naging alerto kaagad ang mga magulang ni Rian at ang lolo ni Micea sa susunod na hakbang ni Rian.

“Rian hindi mo kailangang gawin ‘to. Bitiwan mo na si Micea.” Ang papa ni Micea ang sumagot.

“Hindi ako nagbibiro. Atras!” Tinutok na nito ang baril kay Micea. Umatras silang konti pero handa pa rin na sumunod kung magbalak na umalis sina Rian.

“Walang-hiya ka talaga Rian kahit kailan. Ako na lang ang harapin mo. Duwag ka talaga.” Gustong gusto na talaga itong sugurin ni Mon.

Hindi nakinig si Rian. Unti-unti na siyang naglakad na nakaharap sa kanila habang hawak pa din nito si Micea. “Walang susunod kundi si Micea ang mapapahamak.”

“Loves…” Umiiyak na sambit ni Micea kay Mon.

“Loves, huwag kang mag-alala hindi ka masasaktan. Nandito lang kami.” Kahit sinabi na ni Rian na huwag silang sumunod ay dahan-dahan pa din ang paghakbang nila pasunod rito.

“Rian, maawa ka naman sa akin. Hindi mo kailangang gawin ‘to. Madadagdagan lang ang kaso mo.”

“Wala akong pakialam Micea. Hindi ka maaagaw ni Mon sa akin.”

“Rian, maawa ka naman sa anak ko. Wala siyang kasalanan sa’yo.” Umiiyak na ang mama ni Micea.

“Pa, ipagtanggol niyo naman po ang apo niyo para di kami magsisi na kayo ang naging ama namin.” Sigaw ni Paul nang makitang sasama ang ama sa gagawing paglayo nina Rian.

Napalingon si Bernardo sa kanila. Nahahabag din siya sa mga anak niya lalong lalo na sa apo niya. Kailangan may gawin siyang paraan. Hindi siya lumayo sa kinatatayuan nina Rian para sa gayun ay masasaklolohan niya ang apo sakaling magtangka si Rian na gawan ng masama ito.

“Loves… Anuman ang mangyari mahal na mahal kita.”

“Tandaan mo mahal na mahal din kita loves. Tibayan mo lang ang loob mo loves… Hindi kayo makakalayo. Hindi ka masasaktan ni Rian habang nandito ako.” Dahan dahan pa din ang paghakbang nila palapit kina Rian.

“E kung ikaw kaya ang saktan ko.” Itinutok ni Rian ang baril kay Mon at walang pagdadalawang-isip na kinalabit ang gatilyo. Hindi na inisip ni Micea ang sariling kalagayan. Kumawala siya sa pagkakahawak ni Rian at sinalubong ang balang para kay Mon.

Nagsisi si Rian sa nagawa. Hindi na niya maaabutan si Micea kahit pa takbuhin niya ito. Alam niyang ito ang tatamaan. Hindi! Micea!

Umalingawngaw ang isang putok.

“Micea…” Sigaw nilang lahat.

“Loves…” Naluluhang sigaw ni Mon at tinakbo niya si Micea.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Isang araw ay tumawag si Rian sa mommy niya.

“Anak kumusta na kayo?”

“Ok lang naman po kami ma. Kayo po dyan?”

“Pinaghahanap kayo ng lahat. Hindi na napigilan ng lolo ni Micea na mag-alsa silang lahat.”

“Ganun po ba?”

“Oo anak. Nakapaskil na din ang litrato niyo sa halos lahat ng sulok ng Pilipinas kaya mag-ingat kayo sa paglabas-labas.”

“Opo ma. Salamat po!”

Narinig ni Micea na may kausap si Rian. Gustung-gusto na talaga niyang tumawag kay Mon pero hindi niya alam paano. Nagbalak siya na nakawin ang cellphone ni Rian para matimbrehan ang kasintahan kung nasaan sila.

Sa bahay naman nina Micea ay galit na kinausap ng papa niya ang lolo niya.

“Pa, sabihin niyo na lang po kasi kung nasaan sina Micea ng hindi na bumigat pa ang kaso ni Rian.”

“Jonny, hindi ko alam kung nasaan sila at wala kayong makukuhang impormasyon galing sa akin.” Sa sinabing iyon ng ama ay hinablot ni Jonny ang kwelyo nito at akmang susuntukin niya ito.

“Pasalamat ka nirerespeto pa din kita dahil kung hindi babasagin ko ang mukha mo. Wala kang awa. Hindi ka na dapat binigyan ng Diyos ng mga anak.”

“Hindi mo alam ang sinasabi mo Jonny. Bakit di ko ba silang dalawa tinanggap noon?”

“Walang kasalanan ang anak ko kung bakit hindi niya naaalala ang kasintahan niya. Tapos ngayong nakakaalala na siya pinaparusahan niyo sa walang kwentang kasalang ito.”

“Ginusto ito ni Micea.”

“Ikaw ang may gusto nito. Kayo ng kaibigan mo. Ni hindi mo nga kami tinanong kung payag ba kami na ipakasal mo ang anak namin sa walang modong batang iyon.”

“Malayo na sila Jonny. Malayong malayo na kaya wala na kayong magagawa.”

“Masyado kang kampante. Mahahanap din namin siya. Kapag nahanap namin sila maghanda ka dahil pati ikaw ipakukulong ko kahit sariling ama pa kita.” Pagkasabi noon ay lumabas siya sa opisina ng ama.

“Anong sinabi ni papa?” Tanong kaagad nina Gina at Mina na naghihintay lang sa sala.

“Wala talaga. Pasasaan ba’t hindi iyan makakatiis dadalawin niya ang mga iyon.”

Pagkalabas ni Jonny ay tinawagan ni Bernardo si Rian.

“Kumusta na kayo dyan?”

“Ok lang po pero nalaman ko po na hinahanap pala kami ng lahat.”

“Oo. Kailangan niyong umalis na ng bansa bago pa nila kayo matunton.”

“Pero natatakot na po akong lumabas baka kasi may makakita sa amin ni Micea at matimbrehan silang lahat.”

“Kami nang bahalang mag-ayos ng daddy mo sa mga kailangan niyo. Ihanda mo lang ang mga sarili ninyo.”

“Salamat ninong.”

“Walang anuman inaanak.”

Nang ibaba na ni Rian ang telepono ay napansin niya si Micea sa salas na nakatanaw sa malayo. Pasensya ka na Micea kung ganitong buhay ang ibinibigay ko sa’yo pasasaan ba’t magiging matiwasay din ito lalo na kapag nakalabas na tayo ng bansa. Liligaya ka din kasama ako. Nilapitan niya ito.

“Okay ka lang ba sweetheart?”

“Sino bang magiging okay sa sitwasyong ganito?”

“Huwag kang mag-alala kapag nakalabas na tayo ng bansa ay magiging okay na din ang lahat. Hindi na tayo magpapatago-tago pa.”

“Ha? Anong ibig mong sabihin?” Napalingon ito sa sinabi niya.

“Aalis na tayo ng bansa Micea. Ilalayo na kita ng tuluyan sa kanilang lahat.”

“Pero Rian nangako ka.”

“I’m sorry kung di ko matutupad iyon.” Tinalikuran na niya ito pagkasabi nuon.

Desidido na si Micea na nakawin ang cellphone ni Rian para matimbrehan si Mon bago pa sila makalabas ng bansa. Pinuntahan niya ito sa kwarto at nilambing niya.

“Sweetheart, gusto mo ba ng masahe?” Kahit hindi niya gustong gawin ay ginawa niya para lang makuha niya ang cellphone nito.

“Talaga?” Nakita niyang labis na natuwa ito sa paglalambing niya.

“Oo naman. Asawa mo ako kaya dapat lang na bigyan kita ng atensyon. Iyong atensyong sadyang ibinibigay lang sa lalaking minamahal niya. Narealize ko kasi na dapat hindi na kita tinitikis. Makakasama kita sa habang buhay kaya dapat simulan ko na ang pag-aralang mahalin ka.” Tumayo ang lahat ng balahibo niya sa mga sinasabi niya. Kahit kailan hindi niya mamahalin si Rian kahit maging santo pa ito.

“Hinding hindi ka magsisisi Micea. Paliligayahin kita sa abot ng aking makakaya.”

“Alam ko naman iyon e at nagpapasalamat ako doon.” Hinalikan siya nito. Handa na siyang ipagkaloob ang sarili dito. Iyon lang ang natatanging paraan na alam niya para makuha niya ang tiwala nito. Nang sa gayun maging kampante na ito sa kanya. Para sa kanila ni Mon ay gagawin niya ang lahat. Maiintindihan naman siya ni Mon kung sakaling malaman nito ang ginawa niya. Luhaan siyang nagpaubaya kay Rian.

“I love you sweetheart.”

“I love you too.” Nakita niyang nakatulog na si Rian. Pinatulog muna niya ito ng mahimbing bago niya kunwari ay inaayos ang mga gamit nito. Nakapa niya ang cellphone nito sa bulsa ng pantalon nito. Lumabas siya at kaagad na dinial ang cellphone number ni Mon. Nagriring na ito.

Sa hotel naman kung saan nakatira si Mon ay nag-uusap silang magkaibigan.

“Saan kaya dinala ni Rian si Micea? Galing magtago ng walang hiya.” Napapamurang sabi ni Mon.

“Oo nga. Pero patuloy pa din ang pagmamasid namin kay Papa. Pati si Bro Jonny ay nagmamasid na rin sa mga kilos niya. Pasasaan ba’t hindi tatagal ay pupuntahan din niya sina Rian.” Sagot naman ni Paul.

“Huwag ka nang masyadong mag-alala Mon. Lumiliit araw-araw ang mundong ginagalawan ni Rian. Pasasaan ba’t makikita din sila.” Pampalubag loob naman na sabi ni Jun.

“May tumatawag. Sino kaya ito?” Tahimik lang silang lahat na nakinig.

“Hello!”

“Loves si Micea ito.” Umiiyak na pagpapakilala ng kasintahan.

“Loves….” Hindi na niya napigilang maluha ng marinig ang tinig ng kasintahan.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Kinaumagahan ng magising si Micea ay wala si Rian sa tabi niya kaya dali-daling siyang bumangon para tingnan kung umalis ito. Nadatnan niyang nakaupo si Rian sa isang bangko sa labas ng kubo at sa malayo nakatingin. Para pa ngang umiiyak ito sa tingin niya. Hindi niya malaman pero nahabag siya rito. Isinantabi niya kaagad ang damdaming iyon sa lalaking tinatanaw dahil alam niyang wala itong puso. Gusto nga nitong ipalaglag niya ang anak nila ng lalaking mahal niya tapos mahahabag siya dito? Hindi. Kailangang maging matatag siya.

Napansin siya ni Rian. Suminghot-singhot pa ito na parang galing talaga sa pag-iyak.

“Gising ka na pala sweetheart. Halika punta tayo sa bayan ng makakain ka na. Baka gutom na din ang anak natin.” Tumaas ang blood pressure niya sa sinabi nito. Inaangkin nitong anak nila ang batang dinadala niya. Baka nakapagdesisyon na nga ito na si Mon na lang ang ipahamak. Hindi maaari ang iniisip mo Rian. Hindi mo sasaktan si Mon. Hindi ako papayag.

“Kahit kailan hindi ako magpapaanak sa’yo. Wala kang puso. Magiging miserable lang ang buhay ng magiging anak ko sa’yo.”

“Hindi mo alam ang sinasabi mo Micea. May puso ako hindi mo lang binibigyang halaga. Kung wala akong puso matagal ko sanang pinagsamantalahan ang hindi mo pagkakaalala. Baka ngayon nga malapit mo nang iluwal ang batang iyon kung saka-sakaling ginawa ko pero pinigil ko ang sarili ko dahil alam ko na magagalit ka.”

“Wala kang kwentang tao alam mo ba iyon?”

“Isipin mo na ang gusto mong isipin pero magkakaanak ka galing sa akin.” Pagtatapos nito. Tinalikuran na niya ito pero humabol ito at niyakap siya mula sa likuran. “Micea, mahal na mahal kita. Sana mahalin mo naman ako kahit konti lang.” Umiiyak na sabi nito.

Sa hotel naman ay masakit na masakit ang katawan ni Mon ng magising siya pero pinilit pa din niyang tumayo. Kailangan niyang maging matatag. Kailangan niyang hanapin kaagad si Micea.

Kasalukuyang naghahanda siya ng may kumatok. Bahagya siyang nagulat ng pagbuksan ang pinto at mapagsino niya ang mga dumating.

“Mom, Dad!” Hahalik sana siya sa pisngi pero mabilis na pumasok ang mommy niya tulak-tulak ang wheelchair ng daddy niya. Kasama din ng mga ito ang mga magulang ni Melet at si Melet.

“Anong sinabi sa amin ni Melet Mon na hindi mo na itutuloy ang kasal niyo?” Galit na sabi kaagad ng daddy niya.

“Dad, nagkabalikan na po kami ni Micea. Siya po ang idudulog ko sa altar.” Sagot naman niya.

“At ang anak ko ay gagawin mong kahihiyan dahil sa Micea na iyon?” Galit ding sabi ng Daddy ni Melet.

“Sorry po. Hindi ko po sinasadyang gawin kay Melet iyon.” Nakayukong sabi niya.

“Hindi kami papayag na sa pangalawang pagkakataon ay gawin mo iyan. Tuloy ang kasal niyo.” Matatag na deklarasyon ng ama niya.

“No, ayoko! Hindi ako pakakasal kay Melet.”

“Our decision is final Mon. Magpapakasal kayo ni Melet… sa lalong madaling panahon.”

“Kahit kaladkarin niyo pa ako papunta ng simbahan hinding hindi ako magpapakasal kay Melet.” Pagtatapos niya ng usapan. Tinalikuran na niya ang mga ito at lumabas ng kwarto.

Sa kabilang banda ay hindi pa din bumibitiw si Rian sa pagkakayakap kay Micea kahit anong pilit niyang pagtatanggal ng mga kamay nito sa mga braso niya.

“Bitiwan mo ako, ano ba?”

“Micea, maawa ka naman sa akin. Magiging mabuting asawa ako sa’yo. Hindi kita kailanman sasaktan. Hindi kita ipagpapalit sa iba. Kahit anong hilingin mo ay gagawin ko. Mahalin mo lang ako.” Nagmamakaawa ang boses nito pero pinilit niyang tatagan ang sarili. Hindi siya padadala sa pagmamakaawa nito.

“Sa ipinapakita mo sa akin hinding hindi kita mamahalin. Gusto mo pang saktan ang anak ko.”

“Hindi ko naman talaga gagawin iyon e. Nadala lang ako ng galit ko. Aalagaan ko siya tulad ng pag-aalaga na ibibigay ng isang ama sa anak niya. Hayaan mo lang ako.”

“Hindi ikaw ang ama niya at hindi ikaw ang magigisnan niyang ama.”

Binitiwan siya ni Rian at umalsa na naman ang galit nito. Kinuha nito ang telepono niya at dinial iyon. Naalarma siya sa ginawa nito.

“Dad, tuloy ang plano.” Iyon lang ang sinabi nito at lumabas na. Humabol siya.

“Anong gagawin mo kay Mon?” Habol na tanong niya rito. “Rian huwag mong saktan si Mon, nagmamakaawa ako. Kahit anong gusto mo gagawin ko basta huwag mo lang sasaktan si Mon.”

“Talaga? Lahat gagawin mo?”

“Oo. Kahit ano pa. Basta mangako ka lang na walang mangyayaring masama kay Mon.” Kinakabahan at luhaang sabi niya.

“Ok. Papakasalan mo ako at hindi mo sasabihin kay Mon na anak niya ang dinadala mo.”

“Pero Rian…”

“Lahat-lahat ang sinabi mo Micea.”

“Oo. Hindi ko sasabihin sa kanya.”

“Magiging mabuti ka sa akin bilang asawa mo. Kapag nagustuhan ko ang performance mo baka iuwi pa kita sa inyo.”

“Oo. Pangako! Basta wala lang mangyayaring masama kay Mon.”

“Maaasahan mo sweetheart na tutupad ako sa usapan natin.” Hinalikan pa siya nito. Kinuha nito ang telepono at tinawagan ang ama niya.

“Dad, forget about it.”

Tulad ng inaasahan ay naging mabuti si Micea kay Rian. Ni minsan ay hindi niya ito sinuway sa mga gusto nito. Isa lang ang hindi niya kinayang gawin ang ipagkaloob ang sarili niya rito. Madalas siyang magkunwari na nasusuka siya o kaya naman ay sumasakit ang tiyan niya para lang hindi nila magawa iyon. Nagpapasalamat siya dahil hindi siya pinipilit ni Rian. Alam niyang nagdududa si Rian sa mga dahilan niya pero buti na lang at hindi pa rin ito nagpumilit.

Isang linggo ang nakalipas ay patuloy pa din ang paghahanap ng lahat kay Micea. Hindi nila iniinda ang mga pinagsasabi ng lolo nito. Wala na silang pakialam. Ang mahalaga ay ang mahanap nila si Micea kaagad.

“Paul, ano kaya kung subaybayan niyo ang kilos ng papa mo? Baka kasi puntahan niya sina Rian.” Suhestiyon ni Mon isang araw.

“Oo. Akong bahala. Nasisigurado ko na hindi makakatiis iyan at pupuntahan nila ang mga iyon.”

“Sige Paul, ikaw ang bahala sa papa mo at ako ang magmamasid sa bahay nina Rian. Baka kasi magpunta si Rian doon.” Sabi naman ni Jun.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Habang nanlalaban kay Rian ay naramdaman ni Micea na nahihilo siya at parang nasusuka. Itinulak niya ng napakalakas si Rian at tinungo ang kusina ng kubong iyon. Hindi na niya napigilan ang masuka.

“Dinadala mo ang anak niya?” Galit na tanong ni Rian sa kanya.

“Oo. Kaya wala ka nang magagawa. Magkakaanak na kami.” Kahit hindi sigurado ay sinabi niya kay Rian.

Walang sabi-sabi ay nagwala si Rian sa kubo. Pinagsusuntok nito ang dingding ng kubong iyon. Kahit anong mahagilap na bagay ay tinatapon nito.

“Bakit Micea? Bakit?” Sigaw nito sa kanya. “Minahal naman kita ah. Binigay ko ang buong puso ko sa’yo. Bakit ako di mo kayang mahalin?”

“Dahil may mahal na ako Rian. Tanggapin mo na lang iyon.”

“Ipapalaglag mo ang batang iyan.” Matatag na sabi nito sa kanya.

“Hindi. Ayoko! Hindi pwede.” Tutol niya sa sinabi nito.

“Mamili ka. Ipapalaglag mo ang batang iyan o si Mon ang mawawala sa mundong ito?”

Umalsa ang takot sa buong pagkatao niya sa sinabi ni Rian. Hindi niya kakayanin kung mawawala si Mon pero matagal nang pangarap ni Mon ang batang dinadala niya kung sakaling totoo ngang ipanagbubuntis niya ang unang anak nila. Walang buhay ang dapat magsakripisyo sa kahibangan ni Rian. Hindi ang lalaking mahal niya at lalong hindi ang magiging anak nila.

“Rian, bakit ganyan ka ba kamanhid? Walang kasalanan ang anak namin sa’yo.”

“Pero kayo meron kaya siya ang magbabayad. Iyon ay kung gusto mo pang makita si Mon pero kung hindi na, pwede mo namang piliin na si Mon na lang ang magsakripisyo. Tatanggapin ko naman ang batang iyan at magiging mabuting ama ako sa kanya.”

“Ikaw? Mabuti? Tingnan mo nga ang ginagawa mo ngayon? Saan ang mabuti doon?”

“Mabuti naman ako e. Ikaw naman kasi sweetheart ginagalit mo ako kaya hayan tuloy.” Lumapit ito sa kanya at sinuyo-suyo siya.

“Huwag mo nga akong hawakan. Nandidiri ako sa’yo.” Hindi ito nakinig sa kanya bagkus ay isinuot sa kanya ang t-shirt nito. Napansin siguro nito na giniginaw na siyang konti.

“Pahinga ka na sweetheart. Baka mapaano ang baby natin.”

“Nababaliw ka na talaga.” Hindi ito nakinig sa sinabi niya. Dinala siya nito sa kwarto ng kubong iyon at inihiga sa kahoy na kama doon. Umupo pa ito sa bahaging ulunan niya at inilagay ang ulo niya sa mga hita nito. Sinuklay-suklayan pa ang buhok niya.

Nawalan na siya ng lakas para magreklamo. Nag-aalala siya ng labis sa binabalak ni Rian kay Mon. Hindi siya makakapayag na sasaktan nito si Mon. Hindi pwede. Hindi ka pwedeng mawala mahal ko!

Lupaypay na nakabalik ng hotel si Mon. Halos hindi siya makalakad ng diretso sa sakit ng katawan niya.

“Loves nasaan ka na? Hindi ako bibitiw para sa’yo. Hahanapin kita. Hintayin mo ako loves. Mahahanap din kita.” Nang makahiga na siya sa sariling kama ay sinabi niya sa sarili.

“Huwag na huwag mong sasaktan si Micea Rian kung hindi ay di ko alam kung anong magagawa ko sa’yo. Ako na lang ang harapin mo. Duwag!” Patuloy niyang sabi kahit walang kausap.

Tumayo siya at nagpahatid ng yelo sa kwarto niya. Kailangan mabawi kaagad niya ang kanyang lakas. Hindi siya mag-aaksaya ng oras para hanapin si Micea. Baka may masamang gawin si Rian dito hindi niya kakayanin.

Sa bahay naman nina Micea ay hindi naiwasang mag-alala ang mga magulang niya pati si Gina sa ginawa ni Rian.

“Pa, baka ano pong mangyari sa anak ko. Baka saktan siya ni Rian.” Nag-aalalang sabi ng Papa ni Micea.

“Jonny, kilala ko si Rian. Wala siyang gagawing masama kay Micea.”

“Pa, anak ko si Micea. Wala kayong karapatan na gawin iyan sa kanya. Pinapahamak niyo ang anak ko.”

“Jonny, mahal ko si Micea. Wala akong gagawing ikapapahamak niya.”

“Kung mahal niyo ang bata bakit niyo po pinayagan na gawin ni Rian iyon sa apo niyo? Anong klaseng pagmamahal iyan pa.” Sumabat din si Gina. Hindi niya matanggap na hinayaan lang ng ama nila na ilayo ng sapilitan ni Rian si Micea.

“Kailangan nilang mag-usap.” Tanging sagot lang nito.

“Kidnapping iyong ginawa niya Pa at tsaka ayaw ng anak ko sa kanya kaya please ipabalik niyo na po si Micea. Pwede naman po nating pag-usapan dito ang hindi nila pagkakaunawaan.” Naiiyak na sabi ng mama ni Micea.

“Hindi. Kailangan nilang magkaayos muna bago sila umuwi dito.” Maawtoridad na sabi nito sa kanilang lahat.

“Hindi pa. Anak ko iyon kaya wala kayong karapatan. Ipapapulis ko si Rian kapag nahanap na sila. Idedemanda ko siya ng kidnapping.” Matatag din na sabi ni Jonny.

“Jonny, gusto mo bang magalit ako sa’yo? Sa inyong tatlo?” Pinagtuturo niya pa silang tatlo.

“Wala kaming pakialam. Pinapahamak mo ang bata. Itakwil mo man kami ng ilang beses hindi kami natatakot. Hindi kami payag sa ginagawa niyo.” Hindi na natakot si Jonny sa banta ng ama. Kung noon ay nagbubulag-bulagan at nagbibingi-bingihan siya sa ginagawa ng ama ngayon ay hindi na. Kailangan niyang manindigan sa anak niya. Nagsisi siyang hindi man lang niya naipagtanggol ang anak kanina sa karahasan ni Rian.

Sa hotel naman na tinutuluyan ni Mon ay pinuntahan siya ng mga kabarkada niyang mga lalaki kasama ang kuya Jun ni Micea at pinakabatang tiyuhin na kasing edad lang nila na si Paul.

“Pare, pasensya ka na kung hindi kami tumulong kanina. Hindi namin inaasahan na gagawin pala ni Rian iyon.” Sabi kaagad ni Jun ng makapasok na sila sa kwarto ni Mon.

“Kailangan ko siyang mahanap pare. Hindi pwede ang ginagawa ni Rian.”

“Hihingi tayo ng tulong sa mga autoridad. Kailangang mahanap sila sa madaling panahon.” Sagot naman ni Paul ang uncle ni Micea.

“Bakit ganun ang Lolo mo Jun? Ang papa mo Paul?” Tanong niya sa mga ito.

“Hindi din namin alam e. Talagang gusto niyang ipakasal si Micea kay Rian. Dahil lang sa kasunduan nila ng matalik na kaibigan. Nag-iisang apong babae lang kasi si Micea kaya siya tuloy ang napagbuntunan.” Sagot pa rin ni Paul.

“Huwag kang mag-alala Mon. Tutulong kami sa iyo. Hindi na namin palalampasin pa ang ginawa ng Lolo kay Micea. Hinayaan niyang kidnapin ang apo niya sa harap ng lahat.”

“Tama Mon. Maaasahan mo kami.” Sabat naman ni Rick.

“Salamat sa inyong lahat. Tatanawin kong malaking utang na loob ito.”

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Bago siya sumagot kay Rian ay tinungo niya ang mikropono at inanounce na wala nang kasalang magaganap.

“The wedding is off. Sorry po kung naabala namin kayong lahat. Hindi po ako pwedeng magpakasal kay Rian dahil matagal na po akong ikinasal kay Mon.” Nagulat ang lahat sa sinabi niya at nagbulungan ang mga ito. Sa mga nakakaalam ng nangyari sa kanya ay napagtanto nilang baka naaalala na niya ang lahat.

“Micea, what are you doing?” Kaharap na niya ang lolo niya at si Rian. Pati ang mga magulang niya at mga magulang ni Rian ay naghihintay ng sagot.

Mataas ang tingin ay pinuntahan muna niya si Mon na nasa gilid lang at hinawakan ang kamay nito.

“Tama ang narinig niyo hindi ako pwedeng magpakasal kay Rian dahil ikinasal na ako kay Mon.”

“At sino namang nagsabi sa’yo niyan? Si Mon?” Galit na sagot naman ni Rian.

“Hindi naman kailangang sabihin niya sa akin e. Sa tingin mo hindi ko maaalala ang lahat Rian?”

“Anong…?”

“Yes Rian. Naaalala ko na ang lahat sa’yo. Naaalala ko na ang lahat lahat. Ang tungkol sa amin ni Mon at ang pagmamahalan namin.”

“Hindi maaari iyan Micea. Pakakasalan mo ako. Hindi ko matatanggap na ipahiya mo ako sa lahat.” Bigla siyang hinablot ni Rian kaya napahiwalay ang kamay niya sa pagkakahawak kay Mon. Binuhat siya nito. Pipigilan sana ni Mon si Rian pero hinawakan siya ng Daddy ni Rian at Lolo ni Micea.

“Ano ba bitiwan mo ako Rian. Bitiwan mo ako.” Sigaw niya habang pinagsusuntok niya ang likod ni Rian. Napatulala ang mga tao.

“Rian, bitiwan mo si Micea. Ibalik mo siya dito.” Sigaw ni Mon habang pilit na kumakawala sa pagkakawak ng Lolo ni Micea at Daddy ni Rian. Pero kahit anong sigaw niya ay parang walang naririnig si Rian at hindi siya makawala sa hawak ng dalawa kahit anong gawin niyang pagpumiglas.

“Loves, tulungan mo ako. Lolo, Papa, Kuya Jun, tulungan niyo po ako. Ayoko pong sumama kay Rian.” Hinging saklolo ni Micea pero walang magawa si Mon. Hindi siya makawala sa mga nakahawak sa kanya. Umiiyak na ito pero patuloy pa din ang pagbuhat ni Rian sa kanya palabas ng simbahan. Wala man lang isang nagtangkang pigilan si Rian. Narinig na lang ng lahat ng paharurutin ni Rian ang isa sa mga sasakyan doon at ang sumisigaw ng tulong na si Micea.

Mabilis na tumakbo si Mon palabas ng simbahan ng bitawan siya ng lolo ni Micea at daddy ni Rian para sakali ay mahabol pa niya ang mga ito pero wala na siyang makitang kahit anino ng sasakyan.

“Micea…” Malungkot niyang sabi. “Hahanapin kita loves huwag kang mag-alala.”

Sa sasakyan naman kung saan sapilitang isinakay ni Rian si Micea ay patuloy pa din ang panlalaban nito.

“Ibalik mo na ako Rian, ano ba? Baliw ka talaga.”

“Baliw na kung baliw Micea basta akin ka.”

“Hindi kita mahal kaya pwede ba ibalik mo na ako.”

“Hindi pwede. Magsasama tayo bilang mag-asawa, magkakaanak at mamumuhay ng tahimik. Iyong buhay na wala si Mon.” Matatag na sabi nito.

“Saan mo ako dadalhin?”

“Sa lugar kung saan ikaw at ako lang. Kung saan kahit alaala ni Mon ay wala.” Hinaplos pa nito ang mukha niya pero lumayo siya. “Akin ka lang.” Nakangiti pang sabi nito sa kanya.

“Hindi ako sasama sa’yo. Ayoko sa’yo.” Pinagsusuntok niya si Rian pero parang manhid itong hindi man lang nagpakita na nasasaktan ito.

“Kahit ano pang gawin mo hindi na kita ibabalik sa kanya.”

“Ayoko nga sabi sa’yo e. Hindi kita mahal at kailanman hindi kita mamahalin. Nasusuka ako sa pagmumukha mo.”

“Ihanda mo na ang sarili mo dahil habang-buhay mo na akong makakasama.”

“Hahanapin ako ni Mon at sigurado akong mahahanap niya tayo kaya humanda ka.”

“Bakit sa tingin mo ba buo pa ang mukha ni Mon ngayon sa ginawa niyo?” Nakangisi pang sabi nito. Bigla niyang naalala si Mon. Baka ano nang ginawa ng lolo niya rito ngayon.

“Loves…” Pinipilit niyang buksan ang pinto ng kotse. Wala na siyang pakialam anuman ang mangyari sa kanya pero iwinawaksi ni Rian ang kamay niya sa tuwing hinahawakan niya ang lock at pinipilit na buksan iyon.

“Rian maawa ka naman sa akin. Wala naman akong ginawang masama sa’yo a. Bakit mo ako ginaganito?” Umiiyak nang sabi niya kay Rian. Alam niyang hindi ito makukuha kung magagalit siya dito kaya nagmakaawa na lang siya. Inaalala niya si Mon. Hindi niya maaatim na sasaktan ng kahit na sino ang kasintahan.

“Ganyan nga Micea. Magmakaawa ka sa harap ko.” Sabi nito habang hinahaplos ang mukha niya. Inilayo niya ang mukha niya rito. Nandidiri siya sa mga hawak nito.

“Umayos ka Micea kung hindi baka mababalitaan mo na lang na wala na ang lalaking mahal mo. Kayang-kaya kong gawin iyon. Isang tawag ko lang.” Ipinakita pa nito ang cellphone niya. Mas lalong kinabahan si Micea sa sinabi nito. Baka makaya nga nitong gawin iyon kay Mon. Nakikita niyang parang nababaliw na ito. Tulungan niyo po ako Dios ko. Sana po walang mangyaring masama kay Mon. Hindi ko po kakayanin. Taimtim niyang dasal.

Sa simbahan kung saan nanduon si Mon ay sinalubong niya ang galit ng mga magulang ni Rian at ng Lolo ni Micea.

“Hindi mo talaga titigilan ang apo ko. Alam mo namang ikakasal na siya di ba?” Galit na sabi kaagad ng lolo ni Micea sa kanya.

“Matagal na po kaming ikinasal Senior kaya mas may karapatan ako sa kanya kaysa kay Rian. Ako po ang boyfriend niya hindi po si Rian.”

“Pero sa anak ko nababagay si Micea. Sila ang nakatakda para sa isa’t isa.” Sabi naman ng mommy ni Rian.

“Kahit kailan hindi minahal ni Micea si Rian kaya hindi totoong sila ang nakatakda para sa isa’t isa.” Patuloy pa din niyang argument sa mga ito.

“Boys” Sinenyasan ng Daddy ni Rian ang mga tauhan na nasa kotse. Nakita ni Mon na naglabasan ang tatlong lalaki. Walang sabi-sabi ay pinagsusuntok siya ng mga ito.

Nakarating na sina Rian at Micea sa isang lugar kung saan parang walang katao-tao. May maliit na kubo siyang nakikita. May nakasinding ilaw na gas ang gamit.

“Nandito na tayo sweetheart.” Narinig niyang sabi nito. Bumaba ito ng sasakyan at binuksan ang pinto. Bubuhatin na naman sana siya nito pero nanlaban siya.

“Micea, huwag mo akong gagalitin.” Dinial nito ang telepono at naririnig niya ang nahihirapang si Mon. Napaiyak na siya.

Binuhat siya ni Rian at hindi na niya nakuhang manlaban pa. Nanghina siya sa narinig. Alam niyang sinasaktan ng mga tauhan nina Rian si Mon. Nang makapasok na sila ay hinalikan siya ni Rian pero sinampal niya ito.

“Walang-hiya ka!”

Nakita niyang nagalit ito at pinunit ang blouse niya. Pinaghahalikan siya nito.

“Huwag Rian. Ayoko! Maawa ka naman sa akin.” Pagmamakaawa niya rito pero parang bingi itong hindi natitinag.

“Loves…” Sabay nilang sambit sa isa’t isa kahit pa hindi magkaharap - si Mon habang binubugbog ng mga tauhan nina Rian at si Micea habang sapilitang inaangkin ni Rian.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Anong ibig kong sabihin? Alam mo kung ano ang ibig kong sabihin. Sa tingin mo ako pa rin si Micea na walang naaalala. Well your wrong because I am back Melet. At kayo na pinaglaruan ang isip ko ay makakatikim sa akin. Simula pa lang iyan. Patuloy pang eepekto ang gamot na ininom mo. So, enjoy!”

“Walang hiya ka!” Sasampalin niya sana ako pero naging maagap si Mon sa pagsalo dito.

“Loves… totoo ba?” Naguguluhan ang mga matang tanong niya.

“Yes loves. Ako na ito.”

“Paano? Kailan?”

“Iyong nag-away kayo ni Rian. Pagkagising ko naaalala ko na ang lahat. Sasabihin ko na naman sana sa’yo kung di lang dumating ang babaeng ito.” Pumapalag si Melet at pinipilit na kumawala sa pagkakahawak ni Mon.

“Kaya kung ako ikaw Melet hindi na ako magwawala dyan dahil kahit anong gawin mong pagwawala hindi na kayo ikakasal ni Mon.”

“Ahhh.” Hinampas-hampas niya ang wedding gown.

“Halika na Loves, may isa pa tayong dapat asikasuhin.” Hinawakan ko ang kamay niya at magkahawak kamay kaming umalis.

“Makakaganti din ako sa’yo Micea. Tandaan mo. Gagantihan kita.” Sigaw niya habang palayo kami ni Mon. Narinig kong pinagpupunit niya ang wedding gown na iyon.

“Loves sandali!” Tumigil kami sa may hagdan ng hotel kung saan sila tumutuloy ni Melet.

“Bakit?” Nilingon ko siya at isang halik ang sumalubong sa akin. Ang halik na alam naming pareho na hindi ko na makakalimutan at habang buhay kong maaalala kahit tumanda pa ako. Naging matagal iyon. Napaiyak na ako.

“Alam mo namang mahal na mahal kita di ba loves?” Pinahid niya ang mga luha ko. “Pasensya ka na sana kung naging kami ni Melet. Hindi ko sinasadyang…”

“Sssshh. Alam ko.” Nilagay ko pa ang daliri ko sa mga labi niya. “Alam kong hindi ka maghahanap ng iba. Pinanghahawakan ko ang pangako mo na hindi ka hahanap ng iba at naniniwala ako doon. Mahal na mahal kita Mon kaya nagpapasalamat ako sa hindi mo pagbitiw para sa ating dalawa. Sigurado ako sa sarili ko na tayo hanggang huli. Dumaan man ang napakaraming bagyo. Humadlang man ang buong mundo sa pagmamahalan natin ay alam kong mananalo tayo at wala akong duda na tayo lang hanggang sa huli.” Walang tigil ang pangingilid ng mga luha ko habang sinasabi ko sa kanya ang mga katagang iyon. Matagal ding hindi kami nakakapag-usap ni Mon ng ganito.

“Ang pagmamahal mo ang nagpapatibay sa akin loves dahil alam ko na kung naaalala mo lang ako ipaglalaban mo din ang sa ating dalawa. Alam ko din sa sarili ko kung mapagtatagumpayan ko ang pagsubok na ibinigay sa akin ng langit ay wala nang makakapaghiwalay sa atin. Sumuko man ako dahil alam kong iyon ang makakatulong sa’yo sa mga panahong iyon pero kahit kailan hindi ka nawala sa isip ko lalong lalo na sa puso ko.”

“Pasensya ka na sana loves kung nahirapan ka. Pasensya ka na kung nagdusa ka sa mga panahong hindi kita naaalala pero gusto kong malaman mo na kahit hindi kita naaalala, hindi ka niya nakalimutan.” Inilagay ko pa sa puso ko ang kamay niya.

“Alam ko. I love you very very much Micea Jane Alda.” Hinaplos na talaga ang puso ko.

“I love you very very much also… Halika na loves. May isa pa tayong dapat sorpresahin.”

“Daan muna tayo sa unit mo. Namiss kita ng sobra.” Naglolokong ngiti ang nakikita ko sa kanya.

“Sira ka talaga! Paano mo ako namiss e palagi tayong magkasama?” Hindi ko maiwasan ang mapangiti sa kanya. Nagbalik na ang lalaking minahal ko. Ang malokong si Mon. Noon kasi malungkot siya lagi kapag kasama ko pero ngayon ay may nakikita akong kakaibang ningning sa mga mata niya.

“Sige na pagbigyan mo na ako. Iba kasi ngayon dahil sigurado akong ikaw na yan e.” Nagtantalizing eye pa siya.

“O sige na nga. May oras pa naman tayo.”

“Yes!” Nakaakbay siya sa akin habang palabas kami ng hotel.

“Matagal ko ding inasam ang tagpong ito loves. Pitong taon din ang lumipas. Pitong taon din ang pinagtiis ko para lang makasama ka muli pero ngayon nandito ka na kaya ang saya-saya ko. Sana naman hindi ka na aalis.” Nang nasa unit na kami ay sinabi ni Mon sa akin.

“Hindi na talaga ako aalis. Pangako ko iyan sa’yo… Loves, pakasalan mo naman ako o.” Nahiya man ako dahil ako na babae ang humihiling ay hindi ko na pinansin iyon. Mabuti nang malaman niya ang gusto kong mangyari nang makasal kami kaagad ulit.

“Oo naman. Kahit ngayon kaagad kung gugustuhin mo… Napag-isipan mo na ba ang hiniling ko sa’yo noong huling mag-usap tayo nung nasa America ka pa?” Bigla kong naalala ang paghiling niya na magkaanak kami kaagad sakaling magsama na kami bilang mag-asawa.

“About having a kid?”

“Oo. Gusto ko na sanang magkaanak tayo Micea. Iyon ang makakabuo sa pamilya natin.”

“I’m not sure yet.” Sagot ko naman sa kanya. Naguguluhan pa ako sa gusto niyang magkaanak kami kaagad.

“Anong plano mo? Dito pa rin tayo sa Cebu titira?”

“Oo. Bukas na bukas din hahanap ako ng bahay na matitirhan natin.”

“Loves, hindi na kailangan. Pwede naman tayong tumira dito e. Para di na ako dumayo pa para sa trabaho ko. Malaki naman ito kasya na tayo dito.”

“Pero loves gusto kong ako ang kumayod para sa pamilya natin.”

“Loves, maging practical na lang tayo. I don’t mind. Ok?” Malambing na hinaplos ko pa ang mga labi niya.

“Ok sige. Aayusin ko lang ang mga naiwan ko sa Davao at haharapin ko silang lahat dahil sigurado akong nag-aapoy na sa galit ang mga iyon. Pagkatapos kong maisaayos ang magulong mundo ko ay magsasama na tayo bilang mag-asawa. Magpapakasal din tayo sa simbahan. Matagal ko nang pinag-ipunan iyon at ni minsan hindi ko ginalaw ang perang iyon. Nakalaan iyon para sa’yo Micea Jane.”

“Salamat! Nandito lang ako loves. Palaging naghihintay para sa’yo… Halika na! Bihis na tayo. Kailangan nating puntahan si Rian sa simbahan. Alam kong naghihintay na ang groom ko.”

Nang makarating na kami ng simbahan ay napakaraming tao na. Napatingin sa aming dalawa ni Mon ang lahat. Magkawak-kamay pa kami kaya kunot noong nakatingin sa amin si Rian habang papalapit kami sa altar kung saan siya nakatayo. Hiniling ko kasi sa lahat na ako lang ang mag-aayos sa sarili ko kaya nagawa ko ang lahat ng bagay na ginawa ko kanina.

“Anong ibig-sabihin nito Micea?” Umuusok sa galit na tanong ni Rian. Hindi ako natakot sa galit niya dahil handa na ako.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Pagkatapos kung makausap si Ching ay may kumatok kaya dali-dali kong pinagbuksan ito.

“Mon? Anong ginagawa mo dito? May kasama ka ba?” Nagpatingin-tingin ako sa hallway. Nang makita kong wala siyang ibang kasama ay pinapasok ko na.

“Wala Micea. At sinigurado kong hindi ako nasundan ni Melet.”

“Bakit ka nagpunta dito?”

“I love you loves. Kung alam mo lang kung gaano kita kamahal.” Napakaseryoso ng pagkakasabi niya kaya parang hinaplos ang puso ko sa nakikita ko.

“Alam ko Mon. Mahal na mahal din naman kita.”

“Di ba may nais kang sabihin bago pa dumating si Melet?”

“A iyon ba? Hindi naman importante. Kalimutan mo na iyon. Halika! Snack tayo. Nagugutom kasi ako.”

Habang kumakain kami ay hindi ko maiwasang mapatitig sa kanya. Hindi ko akalaing magkasama kami pero ni hindi ko magawang ipakita sa kanya na ako na ito ang babaeng nagmamahal sa kanya. Ang babaeng naaalala ang lahat sa kanya. Ang babaeng kailanman ay hindi nakalimot sa pangakong kailanman hindi ko siya ipagpapalit sa iba.

“May problema ba loves?”

“Wala naman. Masaya lang akong makasama ka.”

“Masaya din akong makasama ka loves.” Sinubuan pa niya ako ng pagkain. Naging napakasaya ng meryendang iyon. Ang sarap talaga niyang makasama. Kahit siya lang ay ang saya-saya na ng araw ko.

Kinagabihan ay hiniling niya ulit na matulog sa unit ko kaya pinagbigyan ko na lang. Matagal ko ding hindi nakasama sa pagtulog si Mon kaya hindi na ako nagdalawang isip pa. Yakap ko siya habang natutulog kami.

Apat na araw mula ng tawagan ko si Ching ay dumating na ang hiniling ko sa kanya na inumin kaya tuwang tuwa si Melet.

“Micea, salamat talaga dito a. Susundin ko talaga lahat ng bilin ng kaibigan mo.”

“Oo naman Melet. Para sa’yo.”

“So tayo na.”

Nagpunta kami ni Melet sa mananahi kung saan susukatan siya para sa gown. Excited na excited pa siya sa pagkukwento sa mananahi na bakla sa nakaraan nila ni Mon at kung paano nila naconquer ang mundo sa pagmamahalan nila. Naiinis man akong nakikinig sa kanya ay ipinakita ko pa rin na masaya at kinikilig ako sa mga kwento niya kahit ang totooy gusto ko na siyang sabunutan. Magsaya ka Melet hangga’t maaga dahil kapag natapos ako sa’yo ewan kung makakapagkwento ka pa ng ganyan kasaya.

Pagkatapos niyang sukatan ay nagpaalam na siya sa bakla na aalis na siya. Nagpaiwan ako at nagpasukat din ako para sa wedding gown ko. Hindi para sa kasal namin ni Rian pero sa lihim na inaayos kong kasal namin ni Mon. Alam kong hindi naman tututol si Mon kung saka-sakaling biglain ko siya ng proposal. Mayroon akong kopya ng lahat ng mahahalagang impormasyon kay Mon kaya magagawa ko siyang ayusin. Pag lumantad na ako ay may time pa din kami para sa seminar at sa mga importanteng legal issues.

Pinaniwala ko din si Rian na talagang inaasikaso ko ang kasal namin kahit pa wala akong balak na ituloy iyon. Isang napakalaking sorpresa ang nag-aantay sa kanya sa araw ng kasal namin. Ang araw na sa tingin niya ay magiging memorable para sa aming dalawa.

Kahit madalas kaming magkasama ni Mon sa unit ko ay hindi ko pa rin ipinagtapat sa kanya ang balak ko. Gusto ko kasing sorpresahin siya. Gusto kong this time ako ang magpropose sa kanya. Baliktad man at hindi magandang tingnan pero bawi ko sa lahat ng pagdurusang naranasan niya sa panahong hindi ko siya naaalala. Humanga ako ng husto sa tibay at tatag ng pagmamahal niya para sa akin. Kahit man lang konti ay masuklian ko iyon.

Dumalaw si Rian isang araw sa unit ko. Nakikita ko talaga sa kanya ang excitement sa nalalapit na pag-iisang dibdib namin.

“Excited ka na ba Sweetheart kasi ako halos hindi na ako makatulog. Hinihiling ko na sana bumilis ang takbo ng oras.”

“Naku ikaw talaga sweetheart. Relax ka lang baka… Ang puso mo baka bumigay na iyan.” Biro ko pa sa kanya.

“Hindi na talaga ako makapaghintay e. Iniisip ko din ang honeymoon natin sa Palawan.” My goodness. Gusto ko na talagang masuka sa mga pinagsasabi niya. Ewan ko lang kung sakaling makasal ako sa taong ito kung magagawa ko ba kahit ang imaginin ang mga bagay na iyon na kasama siya. Nagpepretend nga lang ako ay talagang hindi na kaya ng sikmura ko.

Lumipas ang mga araw at ito na ang araw ng kasal ko. Mamayang hapon sa Cathedral.

Maaga kong ginising si Mon. Kailangan naming maghanda. Kailangan niyang maghanda para sa napakalaking sorpresa na tatambad kay Melet at Rian ngayon.

Melet’s Side:

Napakaganda naman talaga ng wedding gown na ito. I really can give Micea all the credit dahil sa pag-aayos niya ng lahat. Kung siguro alam niya na mahal niya ang lalaking ikakasal sa akin ay hindi siguro niya idodrawing ang ganito kagandang gown para sa akin.

Kinuha ko ang gown at itinabi ito sa katawan ko. Hindi ko alam pero sa tingin ko ay hindi umepekto ang ibinigay ng kaibigan ni Micea. Tantiya ko nga ay parang tumaba ako. Kahit ganun man ang pakiramdam ko ay nagtiwala pa din ako kay Micea. Alam kong hindi niya ako paglalaruan. Kung siguro ang Micea na walang sakit maaring kaya pa niya akong paglaruan pero hindi si Micea ngayon.

Dumating na si Mon. Ipinakita ko kaagad sa kanya ang napakagandang wedding gown. Sinabi kasi ni Micea na hintayin namin siya ni Mon bago ko isukat ang damit. Ngiti lang ang itinugon ni Mon sa excitement ko. Naiintindihan ko dahil lalaki siya kaya hindi niya alam ang pakiramdam ng babaeng ikakasal lalo na sa lalaking pinakamamahal mo.

Sa wakas ay dumating na din si Micea.

Micea’s Side:

“O ano Melet? Nagustuhan mo ba ang pagkakagawa ng gown?”

“Oo naman Micea. Talagang napakaganda niya.”

“Sige isukat mo na.”

“Bakit ayaw?” Pinipilit talaga niyang isara ang zipper pero hindi talaga. Nakikita kong naiinis na siya. Halos pumutok na ang damit sa kakasukat niya. Pinipigil din niya ang paghinga ngunit hindi pa din ito magkasya. “Micea, niloloko mo ba ako?” Galit itong bumaling sa akin. Narealize siguro niya na hindi pampaslim iyong binigay ko kundi pampataba. Malapit nang lumabas ang tawa ko.

“Bakit mo naman naisip iyan?” Halos mapangiting inosenteng tanong ko sa kanya.

“Dahil hindi ako pumapayat, in fact parang tumaba ako.” Nakita kong parang natawa din si Mon na nakatingin lang sa amin.

Sumilay ang ngiti sa mga labi ko bago ako sumagot sa kanya. “Bakit Melet? Sa tingin mo tutulungan kitang makasal sa lalaking sa simula pa lang ay pagmamay-ari ko na?”

Nakita kong nagulat siya pati si Mon ay napatayo sa kinauupuan.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“Melet, calm down. What are you doing?” Pagpapakalma ko sa kanya. “Ano ba ang ipinagwawala mo?” Hawak na ni Mon ang dalawang kamay niya.

“Alam ko na may relasyon kayo. Niloko niyo ako.” Ikaw pa ngayon ang niloko namin e alam na alam mong boyfriend ko iyang si Mon. Nais ko sanang isumbat sa kanya pero pinigilan ko na lang. Pasasaan ba’t darating din ang panahon na masusumbatan ko din siya.

“May pinadaanan lang ako sa kanya na mga plano para sa wedding ninyo. Sandali lang. Kukunin ko.” Pumunta ako sa kwarto ko at kinuha ang idrinawing ko na draft. Drinawing ko iyon noong nasa patio ako para sana kung ikakasal kami ni Mon.

“Talaga? Wala kayong relasyon?” Kumalma na ito lalo pa ng makita niya ang napakagandang drawing ng wedding gown.

“Oo naman. Bakit naman kami magkakaroon ng relasyon ni Mon e ikakasal na siya sa’yo at isa pa itatakda na ang kasal namin ni Rian sa lalong madaling panahon. Iniimbitahan ko kayong dalawa ha.” Patuloy kong pangungumbinsi sa kanya.

“Sorry sa ginawa ko. Nagselos lang talaga ako. Hindi kasi sinabi sa akin ni Mon na iyon pala ang pakay niya rito.” Pagpapakumbaba nang sabi nito.

“Napakamaduda mo kasi. Feeling mo niloloko ka na kaagad.” Galit na sabi ni Mon sa kanya.

“Sorry na hon. Sorry talaga Micea, hindi ko sinasadya.”

“Ok lang iyon. Naiintindihan ko kasi kung si Rian din iyan magwawala din ako kung pumunta siya sa bahay ng isang babae at silang dalawa lang doon.”

“Salamat at naintindihan mo ang saloobin ko.”

“Wala iyon. Siyangapala, ipapagawa na natin iyang wedding gown tapos ififit mo iyan kapag natapos na. Mayroon akong nakontak na magaling gumawa ng wedding gown sabi niya within two weeks tapos na daw iyan.” Umupo na kami sa sofa. Si Mon naman ay tahimik lang na nakaupo sa dining table.

“Napakaganda talaga nitong drinawing mo Micea pero gusto ko sanang maglose ng weight e.”

“Ha? Bakit naman? Ok na iyang figure mo.”

“Mas gusto kong maglose kahit konti lang para hapit na hapit talaga sa katawan ko ang wedding gown na ito.”

May konting ngiti ang sumilay sa mga labi ko. Alam ko na kung paano gagantihan si Melet.

“Tulungan mo ako.”

“Mayroon akong kaibigan dati sa America galing Japan hayun mayroon siyang iniinom to lose some weight at within 2 weeks or so pormang porma na talaga siya. Gusto mo ba kontakin ko siya para mapadalhan niya ako nun?”

“Talaga? Within two weeks?” Nakikita kong naniniwala siya sa pinagsasabi ko. Ganyan nga Melet. Paniwalaan mo ako.

“Oo. Within two weeks. Ganun siya kaeffective.”

“Sige Micea. Kahit magkano pa iyan ay bibilhin ko gusto ko talagang maging magandang-maganda sa kasal namin ni Mon. Isang beses lang mangyari iyan kaya dapat paghandaan ko.”

“Sure Melet. Magiging magandang maganda ka sa kasal ninyo.” Gusto ko na talagang matawa sa mga pinagsasabi ko.

“Sige Micea. Aalis na kami ni Mon mukhang naabala ka na namin ng husto. Salamat dito a.”

“Hindi naman. Wala naman akong ginagawa e. It’s my pleasure Melet.”

Nagbeso-beso pa kami bago sila tuluyang umalis ni Mon. Nagtitigan lang kami ng makahulugan ni Mon. Hindi na siya nagsalita pang muli o nagreklamo man lang. Nagtiis lang akong makitang magkasama silang dalawa. Konting tiis na lang mahal ko at magkakasama na din tayo. Patitikimin ko lang naman itong mga taong naglalaro sa ating dalawa. Iyong ganting hindi nila makakalimutan habang buhay.

Ilang minuto pagkatapos makaalis nina Melet ay dumating si Rian. Nagpretend pa rin ako na masaya akong makasama siya.

“Sweetheart, maghanda ka na para makapunta na tayo sa bahay.”

“Kelan ba ang napag-usapang petsa ng kasal?” Usisa ko sa kanya. Kailangan ko ng sapat na oras para sa binabalak ko.

“Two weeks from now.”

“Gusto ko sanang one month from now Rian. Baka kulangin ako ng oras e. Gusto kong maging bonggang-bongga ang kasal natin. Tsaka may mga pinaplano pa akong mga scenes to make it more memorable para sa ating dalawa.”

“Really?” Nasisiyahang tanong nito.

“Yes really. I want it to be the most memorable wedding in the history of weddings. Para naman sa gayun ay hindi masayang ang pinaghintay nating dalawa.”

“Ok sweetheart. Your wish is my command.”

“Salamat.” Iniwan ko na siya sa sala at naghanda na para makapunta na kami sa bahay nila.

“Buti naman apo at pumayag ka na ikaw ang maghandle ng wedding ninyo.” Masayang sabi sa akin ng lolo ko habang kumakain kami. Ipinagtapat na kasi ni Rian ang gusto ko.

“Yeah Lolo. I am an event organizer. Gusto kong ako mismo ang maghandle ng sarili kong kasal.”

“So sigurado ka na ba na 1 month from now iha?” Tanong naman ng mommy niya.

“Yes po tita. 1 month from now I will be your daughter in law.” Masayang sabi ko na ikinagalak ng lahat liban kay tita Gina na pilit lang ang pagiging masaya. Nagtataka siguro siya kung bakit itutuloy ko pa ang kasal namin ni Rian.

Kinabukasan ay tinawagan ko ang kaibigan ko sa America na taga-Japan.

“Hi Ching, how are you? This is Micea.” Pagbati at pagpapakilala ko sa kanya.

“Oh hi Micea. What can I do for you?” Sagot naman niya.

“Do you remember the stuff you drink from Japan to gain some weight? I have a friend she really wanted to gain some weight and I remember you when she asked me about it.”

“Yes of course. I still remember that drink.”

“Can you send me some? I will pay for all expenses.”

“Sure. Just give me your address so I can send it as soon as possible.”

“By the way, the ingredients is written in Japanese right? And it is effective.”

“Yeah it is written in Japanese and it is very effective. After two weeks or so she will see the result.”

“Great! Thank’s Ching.” May mga ngiti sa labi na pagpapaalam ko sa kanya. Here we go Melet!

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Kinabukasan ay bumalik kaagad ako sa tinutuluyan ko. Ayaw man ni Rian ay hindi ako nagpapigil.

Nasa patio ako ng mamataang may taong nakapasok sa unit ko. Sino kaya ito? Bakit siya nakapasok e inilock ko ang pinto? Sinilip ko muna para mapagsino ang nasa loob. Aba walang hiya pumasok sa kwarto ko. Baka may gawin itong masama sa akin. Kailangang maging handa ako. Nasa kwarto pa naman ang cellphone ko.

Kinuha ko ang walis at dahan-dahang pumunta sa kwarto. Sinilip ko muna bago tuluyan akong pumasok. Mon? Nakita kong nakaupo siya sa kama.

“Mon…” May luhang tawag ko sa kanya.

“Loves. Buti naman at okay ka lang.” Niyakap niya ako. Napahagulhol na ako habang yakap niya.

“I love you loves!” Hinalikan niya ako. Ang halik na matagal kong inasam.

“I love you very very much loves.” Buong puso kong sabi sa kanya. Patuloy pa din ang pag-iyak ko. Hindi ko na napigilan ang aking sarili. Namiss ko siya ng husto. Ilang taon din kaming hindi nagkita. Ilan taon ding hindi ko nasilayan ang lahat sa kanya.

“I miss you so much loves.. so so much!” Patuloy kong sabi kasabay ng mga hikbi.

“I miss you too loves.”

“Itutuloy mo pa rin ba ang pakikipaghiwalay kay Rian?” Binalak ko palang makipaghiwalay kay Rian.

“E kayo ni Melet? Anong plano mo?” Hindi ko talaga napigilan ang aking sarili. Gusto kong maghiwalay din sila.

“Maghihintay lang ako ng tamang tiyempo loves. Nangako ako sa iyo na hindi ko itutuloy ang kasal kaya tutuparin ko iyon.”

“Salamat!” Natuwa ako dahil ibig sabihin wala pala talaga siyang planong ituloy ang kasal nila. Kailangang sabihin ko na kay Mon ang totoo.

Biglang tumunog ang cellphone ko at nakita ko si Rian ang tumatawag kaya tahimik lang si Mon habang kausap ko siya.

“Hi Sweetheart.”

“Yes, anong kailangan mo?”

“Nakapag-usap na ang mama at papa mo pati sina mommy at daddy along with ninong sa petsa ng kasal natin. Susunduin kita dyan para dito tayo magdinner mamayang gabi sa bahay as celebration.”

Celebrationin mong mukha mo. “Sure. What time?”

“Pupunta na ako ngayon din dyan so we can spend some time alone. The dinner will be at 8.”

Kinilabutan ako sa sinabi niyang mag spend time alone with him. Kahit nga ang isiping nahalikan ko siya ay hindi ko maiwasang magtayuan ang mga balahibo ko sa batok. Umalsa na naman ang galit ko sa kanya sa pagkakausap namin.

“By the way Rian, can you let me handle the wedding?”

“Really?”

“Bakit parang nagulat ka na gusto kong ihandle ang wedding?”

“You never presented before kaya nagtataka lang ako.”

“Napag-isip-isip ko kasi na kasal ko iyan kaya dapat hands on ako. Hinahandle ko nga ang kasal ng iba sarili kong kasal hindi ko magawang imanage?”

“That’s great news sweetheart. Sasabihin ko sa kanilang lahat iyan. Pihadong matutuwa sila.”

“Good. Thank’s sweetheart.” Eww talaga ng sweetheart.

“No problem sweetheart. I love you.”

“Mwaaah. Bye!” Hindi ko kayang sabihin sa kanyang I love him dahil hindi naman talaga.

“Bye sweetheart.” Ibinaba ko na kaagad pagkapaalam niya.

Melet’s Side:

Walang hiya ka Mon. Hindi naman bar iyang pinupuntahan mo. Hotel iyan e at hindi ako nagkakamaling dyan nakatira at nagtatrabaho si Micea.

Naghihinala na ako sa mga ikinikilos ni Mon kaya nagpasya akong sundan siya ngayong gabi. Hindi ako nagkamali sa hinala ko. May ginagawa nga siyang kabulastugan. Hindi pa rin kayo nagbabagong dalawa. Nagtatagpo pa rin kayo ng palihim.

“Hi, good evening!” Bati ko sa receptionist.

“Hi po maam.”

“May bakante ba kayong kwarto?”

“Yes po maam.”

“Ok. One night lang.”

“Heto po ang room key niyo maam. Sa 2nd floor po ang room ninyo.”

“Thank you!… Sandali nasaan ang manager niyo?”

“Nasa unit po niya maam.”

“Saang floor ang unit niya?”

“Nasa fifth floor po.”

“Ok. Thank you!”

Dumiretso kaagad ako sa fifth floor. Siguro naman malalaman ko kung alin ang kwarto ni Micea. Humanda kayong dalawa sa akin ngayon.

Micea’s Side:

“Mon, may sasabihin sana ako sa’yo.”

“Ano naman iyon?”

Sasabihin ko na sana na naaalala ko na ang lahat ng may kumatok sa pinto. Naalarma kaming dalawa.

“Melet? Anong ginagawa mo dito?”

“Nasaan si Mon? Ilabas mo siya!”

Napalulon ako bago nakapagsalitang muli.

“Nasa loob. Halika! Pasok…” Hindi pa man ako nakakatapos ng sasabihin ay isang malutong na sampal ang dumapo sa mga pisngi ko. Nag-init ang dugo ko sa ginawa niya pero pinigilan ko ang sarili ko. Humanda ka Melet. Darating ang araw na magagantihan din kita.

“Bakit ako sinampal?” Maang-maangan at painosente ang pagkakasabi noon.

“Bakit kayo magkasama? Bakit siya nagpunta dito?”

“E kung magpunta ako dito Melet may problema ba duon?” Sumagot na si Mon na lumabas galing sa banyo na malapit sa sala.

“Walang hiya ka. Akala ko ba kakalimutan mo na si Micea. Niloko mo ako.” Pilit na umiilag si Mon sa mga sampal ni Melet. Parang hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Bumaling siya sa akin at sinampal niya ulit ako. Gusto ko sanang gumanti pero hindi na lang. Bumuo na lang ako ng plano kung saan magagantihan ko siya kasama si Rian.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Micea’s Side:

Pinilit kong maalala ang lahat ng nangyari. Lahat tumigil sa araw ng mabundol ako ng sasakyan. Inisip ko na magpanggap na lang muna na wala akong naaalala para naman malaman ko kung ano ang nangyayari.

“Wala pa po e. Ano po bang dapat kong maalala?”

“Ang nakaraan mo. Bago nangyari ang aksidente.”

“Wala po talaga e.”

“Ok lang iyan. Pero sigurado ako na malapit mo nang maalala ang lahat ng iyon.”

“Thank you po doctor.”

“Magpahinga ka na ulit para makabawi ka ng lakas.” Bilin nito bago tuluyang lumabas ng kwarto. Nanduon lang ang mga magulang ko, ang lolo’t lola ko, si tita Gina at si Rian.

“Bakit po kayo nakatingin sa akin ng ganyan?” Titig na titig kasi silang lahat sa akin.

“Siyangapala, anong buwan at taon na?”

“Akala kasi namin maaalala mo na kami. August 2009” Ang mama ko ang sumagot. Pinisil ko ang kamay niya. Gusto ko na talagang mayakap siya dahil sa totoo lang namiss ko silang dalawa ng papa ko pero nagtimpi muna ako. Kailangan ko ng mga impormasyon kung bakit ako ikakasal kay Rian at si Mon kay Melet.

August? Ibig sabihin expired na ang kasal namin. Kaya siguro magpapakasal na siya sa iba.

Biglang dumating sina Melet at Mon. Malapit akong maiyak ng makita ko siya. Ninais ko na wala silang lahat para mayakap at mahalikan ko na si Mon. Loves miss na miss na kita. Bakit kayo ni Melet? Akala ko ba mahal mo ako at hindi ka maghahanap ng iba?

“Ok ka na ba Micea?” Tanong sa akin ni Melet.

“Yes, I’m fine.” Matipid na sagot ko.

“Nag-alala talaga ako ng sabihin sa akin ni Mon. Paano na lang ang wedding namin kung wala ka nang mag-aasikaso?” Ha? Ako ang nag-aasikaso ng wedding nila? Hindi ko yata kayang gawin iyon. Tiningnan ko si Mon. Nababakas ko sa mga mata niya ang lungkot at pag-aalala. Mahal ko!

Maraming ikwenento si Melet na siyang nagpalinaw ng sa kanila ni Mon. Ang hindi lang malinaw ay kung paano naging libre si Mon para maging sila. Kailangan kong lumantad na. Hindi ito pwede. Akin si Mon Melet. Hindi ako papayag sa kasal niyo.

Pagkatapos ng dalawang araw ay pinayagan na akong umuwi. Doon daw muna ako sa bahay nina Rian. Habang nasa bahay nina Rian ay hindi ko naiwasang ipagtapat sa tita Gina ko ang lahat. Siya ang pinagkakatiwalaan ko sa kanilang lahat.

“Hi tita! Can I talk to you?”

“Sure, what is it?”

“Can we talk in your bedroom? It is important.”

“Ok, halika!”

Nagpunta na kami sa silid niya. Bago ako nagsalita ay niyakap ko siya. Nagtaka tuloy siya.

“Bakit may problema ba?”

“Nope. I miss you very much.”

Hindi pa din maalis ang pagkunot ng noo niya. “Where is the box I asked you to keep safe?”

“Micea!” Nanlaki ang mga mata niya sa gulat. Yumakap siya ng mahigpit sa akin. Iyong tanong lang na iyon ang nagbigay ng senyales na naaalala ko na ang lahat.

“Naaalala mo na ang lahat?”

“Yes tita but I have to pretend para malaman ko ang sagot sa nagkabuhul-buhol na mga pangyayari. Bakit ako ikakasal? I never remembered being with Rian. Can you tell me everything?”

“Pinagpretend ni papa si Rian na boyfriend mo kaya ka ikakasal sa kanya.” Simulang kwento niya. Hindi ko maiwasang mapahagulhol sa lahat ng paglalaro na ginawa nila sa akin sa oras na wala akong naaalala. Ang hindi ko matanggap ay pinahirapan nila ang lalaking mahal ko. Poot at galit ang naramdaman ko sa lolo ko at kay Rian. Awa at paghihinagpis ang naramdaman ko para kay Mon. Hindi ko akalain na naghirap siya ng husto dahil hindi ko siya naaalala. Na mag-isa lang siyang lumaban para sa aming dalawa.

“Mas pinili mo si Rian kaysa kay Mon Micea. Dinig ko nga halos gabi-gabi iyang naglalasing si Mon dahil sa pagtatakwil mo sa kanya.” Patuloy pa din ng tita Gina ko.

“Pero bakit ni isa wala man lang nagsalita? Bakit sumang-ayon lang kayo?” Patuloy pa din ang pangingilid ng mga luha ko.

“Kilala mo naman ang lolo mo di ba? Ikaw lang yata ang kayang sumuway sa kanya na hindi ka binabantaang itatakwil.”

“I hate him tita. I hate them both.”

“Ngayong nakakaalala ka na. Sabihin mo na lang kay Mon para maging masaya na kayo.”

“Humanda sa akin si Rian tita. Matitikman niya ang ganti ko.”

“Pero alam mo ba kahit hindi ka nakakaalala lihim pa rin kayong nagtatagpo ni Mon.”

“Ano? Paano?”

“Nagpunta kasi kayong dalawa ng Davao ni Mon. Mukhang doon kayo nagkabalikan. Kaya nga nangyari ang aksidente na siyang dahilan ng pagkakaalala mo ulit dahil nahuli kayo ni Rian at nagkagulo silang dalawa ni Mon.”

“Anong ginawa namin doon sa Davao?”

“Inasikaso niyo ang kasal nila ni Melet.”

“Isa pa iyan. Paano ako naging wedding coordinator nila?”

“Nagtatrabaho ka kasi as manager sa hotel. Tapos nagkita kayong muli dahil sa project nilang mall na si Rian ang may hawak kaya nang malaman nilang event organizer ka e, hinire ka na.”

“At pumayag si Rian?”

“Siya pa nga daw ang nagsuggest e.”

“Gusto kong makontak si Mon tita.”

“Umuwi ka na lang doon sa tinutuluyan mo baka pumunta siya doon para makausap mo ng sarilinan sakaling magpunta nga.”

“Ok po tita. Salamat po ng marami.”

“Kung may tanong ka Micea. Andito lang ako.”

“Huwag niyo po munang babanggitin sa kanila ang tungkol dito. Kung mas konti ang nakakaalam, mas konti ang posibilidad na mabulgar siya sa ngayon. Kailangan ko pang umisip ng paraan paano magagantihan si Rian. Kinasusuklaman ko siya.”

“Makakaasa kang wala akong pagsasabihan.”

Nagpasalamat ako sa kalinawan ng isip na ibinigay sa akin ng tita Gina ko. Humanda ka sa ganti ko sa’yo Rian. Sana ako na lang ang sinaktan mo hindi si Mon. Ngayon makakatikim ka sa akin.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“Sweetheart!” Hahalik sana siya sa pisngi nito pero itinulak siya nito at galit na lumapit kay Mon na nakatayo na. Sinuntok kaagad ito ni Rian.

“Tama na Rian.” Gaganti sana si Mon pero pumagitna na siya sa kanilang dalawa.

“Bakit siya nandito Micea? Anong meron kayo?” Pabulyaw ang pagkakasabi ni Rian sa kanya.

“Mahal ko si Mon Rian.”

“Pero bakit di mo ko dineretso? Bakit ginagawa mo akong tanga?”

“Bakit kung sasabihin ba ni Micea sa’yo na kami na papayag ka?” Galit ding sabi ni Mon kay Rian.

“Huwag ka ngang makialam Mon.” Susugurin na naman sana ni Rian si Mon pero niyakap ito ni Micea. Bagay na ikinasakit ng dibdib ni Rian.

“Ako na lang ang saktan mo Rian, huwag na si Mon. Tutal ako naman ang nagkasala sa’yo.” Luhaang sabi niya.

Hindi nagpakita ng pagkahabag si Rian sa sinabi ni Micea bagkus parahas niyang hinablot ito mula sa pagkakayakap kay Mon. Natapon si Micea sa sofa. Nagkagulo sina Mon at Rian. Pilit silang inaawat ni Micea pero talagang ang lakas-lakas ng dalawa.

“Tama na! Rian, Mon. Tumigil na kayo.” Nasiko ni Rian si Micea at tumama ito sa gilid ng mesa. Napatigil sila ng makitang nawalan ito ng malay.

“Loves…”

“Micea..”

“Ikaw kasi!” Sabay na paninisi nila sa isa’t isa. Nakapa ni Mon na duguan ang ulo ng kasintahan kaya dali-dali niyang binuhat ito at magkasama sila ni Rian na isinugod ito sa hospital.

“Kapag may nangyaring masama kay Micea Rian hindi kita mapapatawad.” Galit na sabi ni Mon habang naghihintay sila sa labas ng emergency room. Kapwa sila palakad-lakad at hindi mapakali.

“Ikaw ang may kasalanan nito. Kung hindi ka umextra di sana okay lang siya ngayon.”

“Nagpapanggap ka lang na boyfriend niya Rian. Hindi ka ba kinikilabutan na nagsisinungaling ka sa kanya?”

“Kung kapalit noon ay maging akin siya ng tuluyan. Hindi!”

“Malalaman at malalaman din ni Micea ang totoo.”

“Kung kasal na kami wala na siyang magagawa.”

“Sakim ka talaga Rian. Pag gising niya hindi na ako natatakot na sabihin sa kanya ang lahat.”

Dumating ang mga magulang ni Rian.

“Parating na ang mga magulang ni Micea pati ang lolo’t lola niya.” Naghintay lang silang lahat sa labas ng emergency room. Nasa gilid lang si Mon. Lihim na nagdadasal para sa kasintahan.

‘Loves, lumaban ka ha. Huwag kang bibitiw para sa akin. Mahal na mahal kita alam kong alam mo iyan’

Biglang lumabas ang doctor. Sinalubong kaagad nila ito.

“Sino po ba ang malapit na kamag-anak?” Tanong ng doctor.

“Sa amin po nakatira ang batang iyan. Parating na po ang mga magulang niya.” Sagot naman ng mommy ni Rian.

“Dati bang maysakit ang pasyente?”

“Opo! May amnesia po kasi siya.” Si Rian na ang sumagot.

“Baka dahil sa aksidente ay makaalala na siya. 50-50 pa ang chances. Pero oobserbahan namin siya, sa ngayon she is out of danger.”

Nabuhayan ng konti ang loob ni Mon sa narinig. Ibig sabihin kung magising ito may chance na siya ang maaalala nitong boyfriend niya at hindi si Rian. Sana naman loves para hindi na tayo mahirapan pa.

Kinahapunan ay dumating na ang mga magulang ni Micea. Hindi naglaon ay nakarating na din si Gina pati ang lolo’t lola ni Micea.

“Ano ba ang nangyari Rian?” Tanong ng Lolo ni Micea kay Rian.

“Itanong niyo sa lalaking iyan?” Galit na itinuro ni Rian si Mon. “Nahuli ko po silang dalawa na magkasama sa unit ni Micea.”

“Mon, alam mo namang magpapakasal na sina Rian at Micea. Bakit kayo magkasama?”

“Senior, mahal ko po si Micea at mahal din niya ako.”

“Hindi niya alam na mahal ka niya dahil wala naman siyang naaalala. Kay Rian siya magpapakasal. Umalis ka na.”

“Pero ayoko po! Gusto ko pong nandito ako sakaling gumising siya.”

“Huwag nang matigas ang ulo mo Mon. Sige na.”

Napilitang umalis si Mon ng hospital kahit ayaw niya. Labis siyang nalungkot na hindi na niya masisilayan pag gumising ang kasintahan.

Hatinggabi ng bahagyang gumalaw si Micea. Walang nakapansin sa kanya dahil natutulog ang lola, mama at tita Gina niya. May narinig siya na nag-uusap. Ang lolo at si Rian. Nasaan kaya ako? Ang sakit ng ulo ko! Bakit parang nasa hospital ako? Anong nangyari sa akin? Huling naaalala ko ay papunta ako ng graduation.

“Huwag kang mag-alala. Magpapakasal kayo kaagad paggising niya. Hindi na natin siya bibigyan pa ng pagkakataon na humindi.” Paggising? Ibig sabihin ako ang ipapakasal ni Lolo kay Rian? Kailan pa naging kami ni Rian? Nasaan kaya si Mon? Loves, miss na kita. Nasaan ka ba? Parang nasa Pilipinas na ako ah. Paano ako napunta dito?

“Baka tumutol na naman po si Mon?”

“Ako na ang bahala kay Mon.”

“Kung kinakailangang sabihin natin sa mapapangasawa niyang si Melet ang lahat ay gagawin ko para lang huwag siyang maging hadlang sa kasal niyo.” What? Magpapakasal si Mon kay Melet? Hindi pwede. Kasal na kami ni Mon. Anong nangyayari? Bakit parang ang gulo-gulo ng lahat. Ako ikakasal kay Rian samantalang si Mon kay Melet? Hindi ko natatandaang naghiwalay kami. Hindi ko din naaalalang naging boyfriend ko si Rian. Aray ang sakit ng ulo ko! Pakikiramdaman ko muna ang paligid. Gusto kong malaman ano ang nangyayari. Masyadong magulo.

Napansin siya ng dalawa.

“Kumusta na ang pakiramdam mo Sweetheart.” Sweetheart? Bakit kampante siyang tawagin akong sweetheart? Kainis hindi ko natatandaang naging boyfriend ko siya. Sa mga kilos at salita niya parang kami nga.

Biglang dumating ang doctor.

“Hi Micea. Ok ka na ba? Sa tingin mo may naaalala ka na?” Naaalala? Anong ibig sabihin ng doctor na may naaalala? Bakit?

“Ano pong ibig niyong sabihin?”

“Nagkaamnesia ka kasi. Gusto naming malaman kong may naaalala ka na sa nakaraan mo?” Ano? Kaya pala hindi ko matandaan kung naging kami ba ni Rian? Hiniwalayan ko kaya si Mon? Sana naman hindi. Mahal ko nandito na ako.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.