Pagkalipas ng anim na  buwan…

Mag iisang naglalakad si Eunice patungo sa harap ng altar.  Parang kailan lang nang mangyari ang pinakamalaking dagok sa buhay niya. Hindi siya makapaniwalang nalampasan niya ang lahat ng iyon. At ngayon nga ay haharap na siya sa panibagong yugto ng kanyang buhay. Hinding hindi niya malilimutan ang lahat ng iyon, lalong lalo na ang isang pag ibig na inialay sa kanya.

I love you, the love of my life

I need you, our love is right,

I’ve found the one that my soul loves

No other love means so much

Love of My Life, ang kantang naririninig niyang kinakanta sa may bandang unahan ng simbahan.

I prayed to my God for a heart to keep

He gave me the one, He knew my needs,

Over and over this love is sweet

I recognize the joy that makes our love complete.

God gave you to me.

Naiiyak na naman siya. Naalala niya ang ginawang panghaharana sa kanya ni Philip noon.

You’re the one I prayed for long ago

Fearless trust I never thought I’d know

I’ve found the answers to my dreams

My eyes were opened to love’s mystery.

Gustng gusto niyang pinakikinggan ang kantang ito. Kahit siguro pumuti na ang buhok niya ay ito at itong kanta pa ring ito ang ipapaawit niya….

I prayed to my God for a heart to keep

He gave me the one, He knew my needs,

Over and over this love is sweet

I recognize the joy that makes our love complete.

God gave you to me

The love of my life…

Titig na titig ang groom sa kanyang bride habang papalapit na ito. Walang pagsidlan ng kanyang tuwa habang tinitingnan naman niya ang nakumbok nitong tiyan. Bagay bagay na pa rin dito ang wedding gown  na suot nito. Ito na ang pinakamagandang bride at buntis na nakita niya.

I love you, the love of my life

I need you, our love is right,

I’ve found the one that my soul loves

No other heart means so much

God gave you to me…

Ang kinakanta ng groom habang nasa harap na niya ang kanyang magandang bride.

Samantala habang papalapit ng papalapit si Eunice sa harapan ng simbahan ay muling nagbalik ang alala ni Eunice sa  huling nangyari sa ospital…..

Nagkaroon ng commotion sa loob ng silid ni Philip. Pinalabas silang lahat ng mga doctor. Tinakpan ng kurtina ang bintana nang sa gayon ay walang masilip ang nasa labas. Wala na mang tigil sa kakaiyak ang lahat. Hindi iyon nakayanan ni Eunice at ito’y hinimatay.

Nang bumalik ang kanyang kamalayan ay nasa isang piting silid na siya.

Inilibot niya ang mga mata sa silid at wala siyang makita ni isang tao a palibot. Bigla niyang naalala ang si Philip, bigla siyang bumangon at nagmamadaling tinungo ang ICU. Ngunit laking panlulumo niya ng makitang wala nang tao sa silid na iyon, ni bakas ni Philip ay hindi niya na nakita. At muli na naman siyang himatay sa isiping tuluyan na talaga siyang iniwan ni Philip.

You’re the one I love

You are the love of my life…

Habang kinakanta ang huling dalawang linya ay buong pagmamahal na kinuha ng groom ang kamay na babaing pinakamamahal at ito ay hinagkan, hinimas pa muna niya ang tiyan nito at inakay na ang kanyang bride na naluluha na, sa harap ng altar.

Kahit napapiyak dahil sa ganda ng awitin ay napangiti pa rin si Eunice sa ginawing iyon ng groom. Alam niyang magiging isang mabuting ama ito sa mga magiging anak.

At sinimulan agad ang seremonyas. Hindi pa man natatapos ang kasal ay makikitang panay ang pahid ng luha nga mga bisitang nandoon, hindi nila akalain na magaganap pa ang tagpong ito. At kahit ang mga ikinakasal ay hindi rin makapaniwala sa nangyayari sa kanila…

Pamilyar na kay Eunice ang silid na kinaroroonan ng siya’y muling magkamalay, nasa sariling kuwarto na siya ng kanilang bahay. Napagawi ang tingin niya sa tokador, nakita niya ang larawan nila ni Philip na kuha noong high school, talagang iningat-ingatan niya iyon. Tumayo siya at ito’y kinuha, hinimas himas niya ito at kinausap…

“Ang daya-daya mo naman, sabi mo ay lalaban ka para sa akin, bakit ngayo’y iniwan mo na akong nag-iisa.” Ang sabi niya na sa larawan.

Hindi namalayan ni Eunice na may nakapasok nap ala sa kanyang silid.

“Bakit ang lupit ng tadhana sa atin? Lahat ng pagsasama natin ay sandali lang. hindi ko man lang naipadama sa iyo kung gaano kita kamahal. Alam kung nasa tabi ka na NIYA ngayon, pwede bang sabihin MO sa kanya na kunin na rin ako?” patuloy niyang pagtangis.

“Kung hindi man NIYA tayo binigyan ng pagkakataon na magkasama ng matagal dito sa lupa, baka diyan sa kinaroroonan mo ay pagbigyan NIYA tayong  maging maligaya sa habang buhay…” saad niya dito habang patuloy na umiiyak.

“Hindi totoong hindi NIYA tayo pinagbigyan”, anas ng boses sa kanyang likuran.

Napalingon siya kung sino ang nagsasalita. Hindi siya makapaniwala kung sino ang taong kaharap niya. Namamalikmata lang ba siya dahil sa labis na pagmamahal niya sa lalaki ay nakikita niya na ito? Ipinikit ni Eunice ang mga mata dahil baka namamalikmata nga lamang siya. Ngunit pagdilat niya ay nasa harap niya pa rin ito. Kinurot…at sinampal niya pa rin ang sarili at baka nanaginipi lang siya at part eng kanyang panaginip ang nagaganap ngayon. Wala pa ring nangyari, nasa harap niya pa rin ang lalaking pinakamamahal at nakangisi pa.

“Huwag mo nang sakatan ang sarili mo, mahal ko, totoo ako at hindi ka nanaginip.”sabi nito na unti-unti ng nakakalapit sa kanya.

“Hindi ko alam kung ano ang nangyari, pero may tinig na tumatawag sa akin, at ng lingunin ko kung sino iyon ay nakita kita na pilit inaabot ang aking mga kamay at umiiyak. Pagkatapos bigla ka na lang nawala. May boses uli ako na narinig ang sabi niya, kailangan ko daw bumalik dahil may isang taong labis labis na nasaktan ng akoy umalis. Iyon lang at hindi ko na narinig uli ang boses niya. At bigla na lang akong nagising na tila galing ako sa napakahabang pagtulog, nakita kong napalibutan ako ng mga taong mahal ko at umiiyak, ngunit ng hanapin kita ay wala ka dun.” Mahabang paliwang ni Philip sa kasintahang hindi pa ri makapaniwala.

“Buhay ka nga, at hindi mo ako iniwan”, sabay yakap ng umiiyak na si Eunice sa lalaking pinakamamahal.

“Hindi mahal ko, at kailanman ay hinding hindi kita iiwan.” Niyakap rin siya ni Philip ng mahigpit na mahigpit at hinalikan.

Ni hindi maipaliwanag ng siyensya ang nangyari kay Philip. itinuring nila itong isang himala dahil pati ang sakit nito sa puso ay naglaho rin na para bang hindi man lang ito nadapuan  ng ganoong uri ng sakit.

“You may now kiss your wife…again.” sabi ng pari na siya ring nagkasal sa kanila sa ospital.

Buong pagmamahal na tinitigan ni Philip ang kanyang lumuluhang asawa

“ I have only one true love, here in my heart, and no matter what will happen that will never be change”, buong puso niyang saad kay Eunice bago ito hinalikan.

Nagpalakpakan at naghiyawan ang mga taong nanduon. Alam nila kahit ano pa mang pagsubok ang maranasan ng dalawang ito ay kaya nila itong malampasan dahil ang pag-ibig ng dalawa para sa isa’t isa ay hindi matatawaran ninuman. Isang pag-ibig na napakamakapangyarihan… dahil kahit ang tadhana ay kaya nilang kalabanin.

~The End~

Previous <Home>

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Sharing My Life With You

Part I

“Gising na My.” Narinig kong sabi ni Troy. Nasa Boracay kami at naghohoneymoon. Kahit ilang buwan na kaming ikinasal ay ganuon pa rin kami. Everytime na may free time siya ay pumupunta kami sa magagandang lugar sa Pilipinas. Minsan lang kasi kaming magkita. Maigi na siguro ang 4 days a month. Kadalasan 2 days a month lang talaga. Hectic lagi ang sked niya lalo pa ngayong papasikat siya at dumarami na ang mga nakakakilala sa kanya. Kahit busy siya ay hindi niya nakakalimutan ang dumalaw sa akin kapag may free time siya. Iyong free time lang na iyon ang sinusulit namin.

Binago namin ang naging tawagan namin to mommy and daddy. Excited na kasi kaming magkababy kaagad kaya parang practice na. Masarap din siyang pakinggan. Parang attach na attach kami sa isa’t isa sa tawagang iyon.

Inililihim muna namin ang relasyon namin. Wala pang masyadong nakakaalam na nagpakasal na kami. Ayaw kasi ng manager niya. Lalo naman ng mommy niya na hindi boto sa akin. Iyong mga dumalo lang sa kasal ang nakakaalam at ibang close friend.

“Antok pa ako e.” Sagot ko naman at tinalikuran ko siya.

“Gutom na ako e. Kain muna tayo.”

“Ikaw na lang. Hindi naman ako nagugutom.”

“Ayoko. Gusto ko kasama ka. Sige na.” Hinalik-halikan niya ang batok ko tuloy nakikiliti ako.

“Oo na nga.” Sabay bangon. “Toothbrush muna ako.” Nakita kong ngumiti siya.

“Good morning.” Binati ko muna siya at hinalikan bago pa ako tuluyang pumunta ng banyo.

Lumabas na kami at naghanap ng magandang restaurant na makakainan. Sa tuwing lumalabas kami ay ang daming gustong magpa autograph at tsaka gustong magpapicture sa kanya kaya madalas ay hindi na lang kami lumalabas. Ewan kung bakit ginusto niyang lumabas ngayon.

“Hi Troy Andrew. Pwede ba picture tayo?” May isang napakaseksing babae ang lumapit sa amin. Hiniling pa na ako ang magpicture sa kanilang dalawa. Ginawa ko na lang. Grabe kung makalingkis itong babaeng ito parang sawa. Naisip ko habang kinukunan sila ng litrato.

“Thank you.” Nagflying kiss pa bago tuluyang umalis na. Napakunot tuloy ang noo ko.

————————————————————-

Part II

“Ba’t hindi maipinta iyang mukha mo?” Birong tanong niya sa akin.

“Hindi ah. Ba’t mo naman nasabi iyan?”

“Kitang kita ko kaya iyang mga wrinkles sa noo mo o. Selos ka ano?” Iginuhit pa niya ang mga linya sa noo ko.

“Ba’t naman ako magseselos? Akin ka na kaya. Bumalik na lang tayo sa hotel.”

“Tama ka. Sa’yong sa’yo ako Mommy ko… Sige, kasi mukhang ang daming tao talaga ang nagpapaautograph. Hindi mo sila masisisi. Gwapo kaya ng kasama mo.”

“Hanep ang self confidence mo talaga Daddy ko.” Natawa kaming dalawa. Nagdesisyon na lang kami na sa hotel na lang mag-order at kumain.

Kinabukasan ay umuwi na ako sa lugar namin sa Mindanao at siya naman ay pumunta na ng Manila. Hindi na lang ako sumama sa kanya sa Manila kasi ayaw ng manager niya na mapapabalitang may girlfriend siya. Kadalasan daw nadidiscourage ang mga fans. Iyon daw ang kadalasang dahilan ng low popularity rating. Ayaw daw niyang mangyari iyon kay Troy dahil nakikita daw niya ang potentials nito lalo na sa pagkanta at pagsayaw. Ayaw talagang pumayag ni Troy na hindi ako sumama sa Manila pero kinumbinsi ko na lang siya kasi makakabuti din naman sa pangarap niya ang ganuon. Todo suporta lang ako sa kanya kahit nasa malayo ako.

Panay din ang tawag niya sa akin kapag nakakahanap ng tiyempo. Sinasagot ko na ngayon ang mga tawag niya. Di tulad nuong dati na hinahayaan ko lang na magring ang phone ko kung siya ang tumatawag para pahirapan siya. Ngayon halos madapa-dapa ako kapag tumutunog ito kahit pa text lang ito.

Mahirap mahalin si Troy. Ang daming kong kalaban pagdating sa kanya. Una na ang manager niya, pangalawa ang mommy niya at higit sa lahat ang mga fans niya. Titiisin ko na lang basta ang mahalaga ay mahal niya ako, wala na akong mahihiling pa.

Tumunog ang cellphone ko kaya dali-dali kong sinagot ito.

“My, nakarating ka na ba sa bahay?” Bumili din si Troy ng bahay kung saan ako nakatira ngayon. Ayaw kasi niyang tumuloy sa bahay namin. Mas lalo namang ayaw kong makisama sa mommy niya na bawat kilos ko siguro may mali.

“Oo Dy. Kadarating ko lang talaga.”

“Pahinga ka na kaagad. Miss na kita.”

“Miss na miss na din kita.”

“Nandito sa condo ko si Ms Rog. Magiging busy na naman ako. Sana bigyan niya ako ng free time this weekend o next weekend para makita na naman kita. Alam mo namang hindi pwedeng hilingin.”

“Ok lang iyan basta ang mahalaga hindi ka nakakalimot dumalaw kahit konting time lang sapat na sa akin.”

“Oo naman. Para sa iyo. Mahal na mahal kita.”

“Mahal na mahal din kita. Mamaya dalaw ako sa bahay namin baka doon na ako matulog.”

“O sige basta mag-iingat ka lang lagi. Tawagan kita kapag nakasingit ako.”

“O sige na baka pagalitan ka pa ni Ms Rog.”

“O sige. Bye. I love you very much Mommy ko.”

“I love very much also Daddy ko. Bye.”

——————————————————————-

Part III

Nasa bahay lang ako lagi. Working student ang kasama ko sa bahay. Hindi ko naman talaga kailangan ng katulong sa bahay pero gusto ni Troy nang hindi daw ako mapagod kaya hindi na lang ako nagreklamo. Makakatulong naman kami sa pag-aaral ng batang kasa-kasama ko sa bahay.

May opening sa city hall kaya nagpaalam ako sa kanya na magtatrabaho ako. Kahit ayaw niya ay pumayag na lang siya. Kinulit ko kasi. Nakakabagot kaya kung sa bahay lang lalo pang sanay akong may trabaho at hindi nakapirmi sa bahay.

Swerte namang natanggap ako bilang isang clerk. Kahit maliit ang sweldo ok lang at least meron at nakakatulong ako kay Troy. Pinapag-aral ko pa din kasi ang mga kapatid ko. Nahihiya naman ako kung si Troy ang aako ng lahat ng iyon. Ayokong maging pabigat sa kanya.

Troy’s Side:

Practice na naman kami ngayon para sa sayaw na ipeperform namin sa darating na linggo. Pagod na pagod na nga ang lahat pero ayaw pa din kaming pauwiin ni Ms Rog hanggat hindi perfect ang sayaw.

“Pre, ano nang balita sa inyo ni Liz?” Tanong sa akin ni Andree habang nagpapahinga kami. Kinuha din kasi ni Ms Rog ang grupo ko para back up sa mga performance ko. Magagaling din naman ang mga kagrupo ko.

“Mabuti naman kami pare. Going stronger!”

“Mabuti naman kung ganun. Alam ko mahal na mahal ka ni Liz.”

“Ako din mahal na mahal ko siya. Hindi pa din ako makapaniwala na kami na at walang sinuman ang makakapaghiwalay sa amin.”

“Paano kapag nalaman ni Ms Rog sigurado malaking gulo iyan?”

“Kung dumating ang panahon na kailangan kung mamili. Wala akong duda na si Liz ang pipiliin ko. Kaya kung iwan ang lahat para sa kanya.”

“Kahit ang gumaganda mong career?”

“Oo, kahit ano pa. Hindi ko ipagpapalit si Liz. Madami din akong pinagdaanan para tuluyang maangkin siya at di ko sasayangin ang lahat ng iyon.”

“Grabe talaga ang tama mo sa kanya. Sana makahanap na din ako ng kagaya ni Liz.”

“Makakahanap ka din Pre. Sundin mo lang ang puso mo.”

“Talagang expert na expert a.” Natawa na lang kaming dalawa. Totoo naman ang sabi ko sa kanya. Kapag dumating ang panahon na kailangan kong mamili. Hindi ako magdadalawang isip na piliin si Liz.

Prolgue <Home> Next Page>

———————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Nagpaalam kaagad siya kay Mon ng makarating sa bahay nila. Napansin kasi niya na nasa labas na ang motorsiklo ni Rian kaya siguradong nakarating na ito. Ayaw niyang may ibang mahalata si Rian.

Naging madalas ang pagkikita nina Mon, Melet, Rian at Micea dahil sa project na hinahandle ni Rian. Palagi kasi siyang isinasama ni Rian kahit pa madalas siyang tumanggi rito ay hindi pa din siya nananalo. Panay din ang meeting nila para sa detalye ng wedding nina Mon at Melet. Inis at selos man ang palagi niyang nararamdaman sa tuwing magkasama silang tatlo ay ipinapakita pa rin niya na professional siya at hindi siya affected sa nakikita.

Hiniling ni Melet isang araw na pumunta si Micea sa Davao para naman maasikaso na niya ang simbahan at reception. Gusto kasi niya na doon na idaos ang kasal nila. Sa lugar ng lalaking mahal na mahal niya.

“Ok lang naman Micea di ba?” Pagsisiguro pa nito. Kasalukuyang kumakain silang apat ng dinner.

“Magpapaalam lang ako sa trabaho. Sana payagan nila ako. Madami kasi kaming inaasikaso ngayon e. Pero ok lang sa akin.”

“Sasamahan ka naman ni Mon e.”

“What?” Halos sabay na napatanong sina Micea, Mon at Rian.

“Bakit anong problema doon?” Painosenteng tanong nito.

“Bakit kasama ako? Paano na ang inaasikaso nating project dito?” Tutol ni Mon sa gustong ipagawa ni Melet.

“Mon, I can manage it. Isang linggo lang naman tapos kailangang may mag-asikaso noong kasal natin. Di ba I gave you the wedding to manage?”

“Pero Melet. Mahalaga din ang ginagawa nating pagpapatayo ng mall.” Tutol pa din niya.

“Mon, katulong ko naman si Rian e. Kailangan ni Micea ng makakatulong doon. Hindi naman pwedeng si Rian ang sumama sa kanya dahil kailangan ko siya dito.”

“But you never said it before Melet.” Ibinoses na ni Micea ang pagtutol.

“I said it now.” Halos kainin na siya sa galit ni Mon. Nakita ni Micea na kinuyom na lang ni Mon ang kanyang kamao at nagtangis ang mga ngipin dahil sa galit.

“Excuse me.” Tumayo si Melet. Sinundan siya ni Rian.

Melet at Rian:

“Anong ginagawa mo Melet?” Galit na bungad kaagad ni Rian pagkalabas nila ng restaurant. “Anong gusto mong palabasin? Alam mo namang hindi pwedeng pagsamahin ang dalawang iyan di ba? Baka magkabalikan sila.”

“Rian, relax ka lang. Alam ko ang ginagawa ko. Masakit man sa akin pero kailangan kong gawin ito.”

“Bakit kailangan mong gawin ito?”

“Gusto kong masuri kung ano ang damdamin ni Mon sa akin bago pa kami makasal. Kung magkabalikan sila ibig sabihin ni minsan hindi nila tayo minahal. Payag ka bang makasal sa babaeng hindi ka kailanman minahal?”

“Wala akong pakialam kung mahal niya ako o hindi ang importante akin siya.”

“Kasakiman iyan Rian. Dahil ilang beses mo mang ilayo si Micea kay Mon kung mahal niya talaga ito wala tayong magagawa. Babalikan at babalikan nila ang isa’t isa.”

“Hindi ako makakapayag.”

“Nagtatrabaho sa akin si Micea kaya may obligasyon siya na sundin ang gusto ko payag ka man o hindi.” Galit na umalis na lang si Rian sa harapan ni Melet.

Nasasaktan din naman siya ng labis sa ginagawa niyang paglalapit ng dalawa pero kailangan niyang gawin. Hindi siya dapat magbulag-bulagan sa katotohanan. Alam niyang mahal pa rin ng dalawa ang isa’t isa. Handa na siya anuman ang maging bunga ng ginagawa niyang ito.

Mon at Micea:

“Micea, I’m sorry sa ginagawa ni Melet.” Hinging paumanhin ni Mon.

“It’s alright Mon. Nabigla lang ako kanina. Trabaho lang ito walang personalan kaya ok lang.”

“Hindi ko alam anong pumasok sa utak niya at ginagawa niya ito.”

“Well, tama naman siya. Dapat isa sa inyo ang magiging katulong ko sa wedding ninyo.”

“Pero dapat siya iyon. Siya ang babae.”

“Ok lang Mon. Huwag na nating gawing problema kasi hindi naman talaga ito problema e. Hindi naman ako tutuloy sa bahay niyo kaya wala naman sigurong masama doon.”

“Let’s go Micea.” Galit na dumating si Rian sa mesa at hinila siya.

“Bye Mon.” Hindi na siya nagtanong. Alam niya kung bakit nagagalit ito.

Rian at Micea:

Nakarating sila sa bahay nina Rian na hindi man lang kumikibo si Rian.

“Sweetheart, ok lang iyon. Huwag ka nang magalit. Trabaho lang ito.”

“Hindi e. Sinasadya ni Melet ito.”

“Wala naman akong makitang dahilan para sadyain niyang paglapitin kami ng mapapangasawa niya. Anong rason niya?”

“Mahilig maglaro si Melet Micea. Hindi ako papayag na umalis ka kasama si Mon.”

“Rian, trabaho ko ito. Promise ikaw at ikaw lang… Matagal na ang relasyon natin nagdududa ka pa din ba sa akin? Na maghahanap ako ng iba?” Naguguluhang tanong niya kay Rian.

“Hindi sa ganun Micea. Nagtitiwala ako sa’yo. Kay Mon wala akong tiwala doon.”

“Rian a relationship is composed of two people. If one doesn’t agree it is not considered a relationship. Kaya kahit anong gawin ni Mon kung ayaw ko wala ding silbi.”

“Pero Micea, ayokong mawala ka sa akin.”

“Hindi ako mawawala. Sa’yo lang ako Rian.”

Mon at Melet:

Pagdating nila sa hotel na tinutuluyan nila ay kumuha ng isang kwarto si Mon at nagkulong doon. Hindi niya kayang kausapin si Melet. Halatang-halata ang ginagawa nitong paglalaro sa damdamin niya.

Kinabukasan ay kumatok si Melet kaya binuksan na lang niya ito. Kahit naiinis man siya sa ginagawa nito ay naisip niya na pabor sa kanila ni Micea iyon. Baka makaalala pa si Micea kapag madalas silang magkasama.

“Hi hon, sorry kung hindi ko pinagpaalam sa’yo ang plano ko. Kung gusto mo ako na lang ang sasama kay Micea?” Pakumbabang sabi nito.

“Huwag na. Ok lang kung ako ang sumama sa kanya. Wala na namang namamagitan sa amin e at trabaho lang niya iyon.” Walang ngiti sa labi na sagot niya.

Makalipas ang dalawang linggo ay papunta na sila ng Davao. Pinayagan kasi si Micea ng amo nito ng isang linggong bakasyon kahit hindi pa pagbabakasyon ang pakay nito. Hindi man nilabas ni Mon pero masayang masaya siyang makasamang muli ang kasintahan.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

(Please listen to How Did You Know by Gary Valenciano while reading this chapter)

Hindi maintindihan ni Eunice ang mga nangyayari. Mula ng isinugod nila si Philip sa ospital ay wala na siyang tigil sa pag iyak. Hindi na man siya iniwan ni Rhea at ng mga magulang niya. Sumunod naman kaagad ang mga magulang ni Philip sa kanila ng tawagan ito ng kaibigan at ibinalita ang nangyari. Halos panawan ng ulirat ang ina ng kasintahan ng dumating ito kasama ang asawa.

Nang mahimasmasan ang ina ni Philip ay iniwan ito sandali ng asawa at lumapit kay Eunice. Tinanong siya nito kung ano ang nangyari. Pahikbi-hikbi niyang ikinuwento dito ang naganap sa bahay nila.

“Talagang mahal na mahal ka niya.” Ang sabi ng ama ni Philip pagkatapos niyang isalaysay ang lahat.

“Dad, ano po ba talaga ang nangyayari, wala po akong maintindihan, may sakit po ba si Philip? bakit wala po siyang nababanggit sa akin?”ang sunod-sunod na tanong niya sa biyenang hilaw.patuloy parin ang kanyang pagluha.

Nagpakawala ng isang malalim na buntong hininga ang ama ni Philip.

“Ang totoo niyan iha, hindi talaga ako ang may sakit sa puso kung hindi…si Philip” ang nahihirapang pagtatapat ng matanda sa kanya.

Hindi makapagsalita si Eunice sa narinig. Parang may bombang sumabog sa harapan niya.

“Hindi niya ipinagtapat ang lahat sa iyo noon, dahil hindi niya kaya…ayaw man niyang saktan ka dahil sa paglilihim na ginawa niya ay wala siyang magagawa. Nagawa lang niya iyon dahil mahal na mahal ka niya. Sana mapatawad mo ang anak ko at maintindihan mo siya. Sana’y hindi magbago ang pagmamahal mo sa kanya dahil doon lang siya kumakapit para mabuhay.” Paliwanag ng ama para sa kanyang anak.  Nagpaalam na ito sa kanya at binalikan ang asawang nagsisimula na namang umiyak.

Humagulgol ng humagulgol si Eunice. Nilapitan siya ng kaibigan at niyakap.

Hindi niya matanggap na may sakit si Philip at may taning na ang buhay nito. Sa kabila ng ginawa nitong paglilihim sa tunay na kalagayan ay hindi niya magawang magalit dito, bagkus ay lalo pa niya itong minamahal dahil sa wagas nitong pag ibig para sa kanya.

Maya-maya’y lumabas ang doctor na nag aasikaso dito.

“Sino po pamilya ng pasyente? Tanong ng doctor.

“Kami po ang mga magulang niya”, sagot ng ama’t ina ni Philip.

“Aaminin ko po na nahihirapan kami sa kalagayan ng anak niyo, “sabi nito.

“Hanggang ngayon eh hindi pa rin bumabalik sa normal ang tibok ng puso niya.  Kailangan niya pong maoperahan kaagad. Pero hindi po kami nangangako ng kahit na ano. As I’ve said nasa critical na condition po ang anak niyo. And all we can do now is to pray for him.” pagtatapos ng doctor sa sinabi at bumalik din agad ito sa sa silid na kinalalagyan ni Philip.

Biglang nawalan ng lakas si Eunice sa narinig. Buti na lang at laging nakaalalay ang kaibigan at magulang sa kanya. Hindi pa rin siya tumitigil sa kakaiyak.

Nang makabawi ng lakas ay binagtas niya ang hallway ng ospital papuntang chapel room. Hindi niya alintana ang mga taong nakatingin sa kanya, hanggang ngayon kasi ay suot suot pa rin niya ang kanyang wedding gown. Ayaw niyang umuwi at magpalit ng damit dahil ayaw niyang iwan si Philip.

Pagdating sa chapel ay taimtim siyang nagdasal para sa kaligtasan ni Philip. Pinagdasal niya na sana dugtungan pa ang buhay nito nang sa gayon ay makasama niya pa ito ng matagal. Buong puso siyang nanalangin sa Maykapal. Naniniwala siyang diringgin NITO ang kanyang hinihiling.

Palabas na siya ng chapel ng makita niyang patakbong humahangos ang kanyang kaibigan.

“Yads, nagbilis, nagkamalay na si Philip at hinahanap ka niya.” Hinila na nito si Eunice pabalik sa silid ni Philip.

Pagpasok niya sa silid na kinaroroonan ni Philip ay naiyak na naman siya nang makita ito. Andaming nakakabit sa katawan nito. Naawa siya sa kasintahan.

“Ma…hal…hali…ka ddit…to” ang pautal utal na tawag nito sa kanya.

Pasimpleng pinahid ni Eunice ang mga luha sa kanyang mga mata. Ayaw na ayaw kasi ng nobyong nakikitang umiiyak siya.

“Ma..hal..”,sabi nito ng makalapit siya

“Im.. so ..sor…ry kung hin..di natu..loy ang ka…sal natin. Eto kaka..sing puso ko ..napaka wrong ti..ming kung uma..take..eh’, nagawa pa nitong magbiro sa kabila ng kalagayan.

“Huwag mo akong alalahanin, mahal ko,” tugon ni Eunice.

“Kaya kong maghintay kahit gaano katagal, basta pagaling ka lang ha..”hindi niya mapigilang tumulo ang luha.

“Hu..wag kang mag a..lala lala..ban .a..ko para sa..iyo…” sagot nito kahit nahihirapan..

Lalong napaiyak si Eunice sa sinabing iyon ng mapapangasawa. Talagang mahal na mahal siya nito. Nang may bigla siyang naisip.

“Dito na lang natin ituloy ang kasal, mahal ko.”sabi niya kay Philip. nakita niyang lumiwanag ang mukha nito pagkarinig sa sinabi niya

“Total naman ay nakapangdamit pangkasal pa kaming lahat, dito na lang natin ituloy ang seremonyas.” Patuloy na sabi niya. Dahil sa sinabi ng doctor kanina tungkol sa kalagayan nito, kaya niya naisipan ang bagay na iyon. Ayaw niyang mag aksaya ng kahit konting oras, hanggat may panahon pa ay gagawin niya ang lahat para mapasaya ang tanging lalaking iniibig. Wala na mang tumutol sa mga taong nandoon, alam kasi nila na iyon lang ang tanging makapagpapaligaya sa dalawa, ang mabigkis ang pag-iibigan ng mga ito.

“Kaya lang ma…hal ko…walang..pa..ring..magkaka…sal..sa…atin.”biglang nalungkot ang anyo nito.

“Huwag kayong mag alala may nakita akong pari kanina. Sandali lang at pupuntahan ko siya. Mag ayos- ayos na kayo diyan at siguradong pagbalik ko ay kasama ko na ang paring magkakasal sa inyo.” sabad ng matalik na kaibigan ni Eunice at dali-daling lumabas ng silid.

Hindi nga ito nagtagal at pagbalik nito ay kasama na nito ang pari.

At sinimulan nga nito kaagad ang seremonyas.

“…and now by the power vested upon me, I now pronounce you husband and wife…you may now kiss your bride” pagtatapos ng pari sa seremonyas.

Inilapat ni Eunice ang labi sa asawa. At niyakap ito. Nagpalakpakan ang mga taong nandoon sa silid na iyon habang tahimik na umiiyak. Natutuwa sila ngunit sa kabilang banda ay nalulungkot rin para sa dalawa.

“Mahal…sa wakas..asawa na rin kita…” saad ni Philip na kahit nahihirapan na ay mababakas pa rin sa mukha ang kagalakan.

“Shhh…huwag ka nang magsalita, magpahinga ka na at nang gumaling ka kaagad, hindi ba gagawa pa tayo ng sandosenag anak.” Sabi niya dito.

Ngunit ayaw pa ring paawat ni Philip. hinawakan nito ang kamay ng asawa at,

“Thank you so much, for coming into my life, you made me the happiest man dahil hindi lang tayo isang beses ikinasal kundi dalawang beses. Remember nong ikasal tayo during our highschool days, sinabi ko sa Panginoon noon na pwede niya na akong kunin dahil natupad na ang pangarap ko… makasal sa iyo kahit kunwari lang. At ngayon ikinasal na naman ulit tayo, sayang nga lang at mukhang sa pagkakataong ito eh, talagang kukunin na NIYA  ako. Kung mahaba lang sana ang buhay ko kahit araw araw pa kitang pakasalan ay hinding hindi ako magsasawa.” Ang sabi nito sa asawa kahit paputol putol.

“Huwag kang magsalita ng ganyan, hindi ka pa NIYA kukunin, at saka diba nangako ka sa akin na lalabanan mo iyan para sa akin. Panghahawakan ko ang pangakong iyan. Basta lumaban ka lang. Hinding hindi kita isusuko.  Mahal na mahal kita.” Napahigpit ang hawak ni Eunice sa kamay ni Philip. Ang bilis ng agos ng mga luha sa kanyang mga mata.

“Huwag kang umiyak mahal ko, ayokong nakikitang lumuluha ka, just always remember, that even if you’re not beside me  you will always be here in my heart and that will not be change forever. And I will gladly die if I can say “ I LOVE YOU”  one more time…” pautal-utal na wika ni Philip.

Naiyak ang lahat sa sinabing iyon ni Philip.

“Pls. huwag ka ng magsalita, hindi ko kayang mawala ka sa akin”, hagulgol ni Eunice.

“Pls, Philip don’t ever let go!” sabi ni Eunice ng maramdamang unti unti nang bumibitiw ang kamay ni Philip mula sa pagkakahawak niya.

Tot, tot, tot, tot, tot, tot……

“NO! …dont leave me……” pakiusap ni Eunice kay Philip nang marinig ang tunog na iyon mula sa aparato at nang makitang tuluyan  nang pumikit ang mga mata ng lalaking pinakamamahal.

Walang tugon mula kay Philip kahit anong yugyog pa ang gawin ni Eunice sa balikat nito.

“Philippppppp”, ang hiyaw na iyon ni Eunice.

Previous <Home> Next Page>

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

(Please listen to How Did You Know by Gary Valenciano to feel the scene  of the episode)

Dumating ang araw na pinakahihintay nina Eunice at Philip, ang araw ng kanilang kasal. Excited na ang lahat lalo na ang magsing irog.  Hindi na sila makapaghintay na maglakad papuntang altar. Patungo na si Philip sa simbahan nang maisipan niyang puntahan si Eunice sa bahay nito. Nang nasa tapat na siya ng bahay nito ay tinawagan niya ang magiging asawa.

“ Yads, nagriring ang cp mo”, sabi ni Rhea sa kaibigan, nang makitang hindi sinasagot ni Eunice ang tawag.

“Ha,, hindi ko na narinig yads, kinakabahan kasi ako eh”,sabi ni Eunice sa kaibigan, hindi niya mawari ang sarili. Talagang ang lakas ng kaba niya. Pinagpapawisan na nga siya ng malapot. Nagrereklamo na nga ang make-up artist niya dahil retouch ito ng retouch sa mukha niya

”Pwede bang ikaw na ang sumagot?” hiling niya sa kaibigan.

“Ok ako na ang sasagot at pwede ba relax ka lang diyan huwag kang masyadong nerbiyosin at masisira ang kagandahan mo. Sige ka gusto mo ba ako ang maging center of attraction sa kasal mo dahil mas maganda pa ako sa iyo.” Biro ni rhea sa kaibigan, para mabawasan ang kaba nito.  Kinuha niya ang cellphone ng kaibigan at sinagot ito.

“Hello….”hindi niya naituloy nakilala niya kaagad ang boses ni Philip at iniabot kaagad sa kaibigan ang cp.

“Ikaw na ang sumagot para sa iyo yan.” Sabi nito sa mahinang boses.

“Hello” sabi niya.

I remember so well,
the day that you came into my life.
I’ve asked for your name
And you have the most beautiful smile.

Ang narinig ni Eunice ng sagutin niya ang nasa kabilang line.

My life has started to changed,
I wake up each day feeling alright.
With you right by my side
Make me feel things
Will work out just fine

Sinenyasan siya ni Rhea na lumapit sa bintana at naiyak siya sa nakita niya sa labas. Nasa ibaba si Philip at sa harapan nito ay mga pulang pulang red roses na nakaporma ng salitang I LOVE YOU.

Patakbong siyang lumabas ng silid at pinuntahan ang groom, bitbit pa rin niya ang cp dahil patuloy pa rin sa pagkanta si Philip. Sumunod naman kaagad si Rhea at ang iba pa, tinutulungan niya ang kaibigan sa pagbitbit sa gown na sout nito. Nahihirapan kasi itong tumakbo dahil sa bigat ng suot.

How did you know
I needed someone like you in my life
That there’s an empty space in my heart.
You came at the right time in miy life
I’ll never forget how you brought the sun
To shine in my life

And took all the worries and fears that I have
I guessed what I’m reall trying to say
It’s not everyday
That someone likes you comes my way
No words can express
How much I love you.

Hilam na sa luha ang mga mata ni Eunice ng nasa harap na siya ni Philip.

How did you know
I needed someone like you in my life
That there’s an empty space in my heart.
You came at the right time in miy life
I’ll never forget how you brought the sun
To shine in my life

Sapu-sapo na ni Philip ang dibdib, hindi niya ipinahalata ang sakit na unti-unti niya nang nararamdaman at itinuloy pa rin ang kanta…

And took all the worries and fears that I have
I guessed what I’m reall trying to say
It’s not everyday
That someone likes you comes my way
No words can express
How much… I LOVE YOU…

Saktong natapos niya ang huling linya ng siya ay natumba…

Previous <Home> Next Page>

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“O anak, basta tandaan mo lage ang bilin ko, mag-iingat ka palagi doon. At tatawag ka pagdating na pagdating mo.” Ang bilin ng ina sa anak.

“Opo nay,” sagot niya sa ina.

“Bilisan mo na diyan at mag aalas singko na, baka maipit ka pa sa traffic.”

“Tapos na po ako nay, aalis na po ako. Mag-iingat din po kayo dito palagi, huwag niyong pababayaan ang sarili niyo”, ang bilin din niya sa ina, at humalik na siya sa pisngi nito.

“Huwag mo akong alalahanin dito, kaya kong alagaan ang sarili ko.” Sagot naman ng ina.

“O, siya halika na at ng hindi ka mahuli.” Dugtong pa ng ina.

Palabas na sila ng silid ng may marinig silang katok at nagpapataopo.

“Tao po…!”hiyaw ng nasa labas.

“Sandali,” sagot ng ina ni Mika at tinungo ang pintuan.

“Magandang araw po!” bati ng tao sa labas ng ito’y mapagbuksan.

“Magandang araw din naman! Ano pong maipaglilingkod ko?” magalang na tanong ng matanda.

“Eh, nandiyan po ba si Mika? susunduin ko po sana siya, nang sa gayon ay sabay na kaming pumunta ng airport.” tugon naman nito.

“Nay, sino po iyan?” tanong ni Mika sa ina, bitbit na nito ang mga gamit habang papalapit.

“Hi, Mika! susunduin sana kita.” Bati ng binata sa dalaga pagkakita dito.

“Kilala mo ba ire anak?” paninigurong tanong ng ina niya.

“Eh, opo ‘nay. Siya po iyong sasamahan ko sa probinsiya. Siya po si Axel. Nanay ko.” Pakilala niya sa dalawa.

“Ikinagagalak ko po kayong makilala” pagbibigay galang ng binata.

“Ganun din ako iho, sana ay pag ingatan mo itong aking anak sa inyong pupuntahan. Huwag mo sana siyang pabayaan.”paghahabilin nito sa anak.

“Makakasa po kayo. At huwag po kayong mag-alala hinding hindi ko po papabayaan si Mika,” saad nito habang ang mga mata’y titig na titig sa dalaga.

Hindi naman mawari ni Mika ang nararamdaman. Dagli niyang binawi ang tingin mula sa pgtititigan nilang iyon ni Axel, para kasi siyang napapaso sa mga titig nito.

“Aasahan ko iyan iho.” Tugon ng matanda.

“O siya, lumakad na kayo at baka gabihin pa kayo sa daan.” Pagtataboy ng matanda sa kanila.

“Sige po nay, tutuloy na po kami.” At niyakap niya na ang ina bilang pamamaalam.

Kinuha ni Axel mula sa kamay ni Mika ang bag na bitbit nito. Ayaw sana niya itong ibigay ngunit mabilis na itong nakapunta sa kotse.

“Sakay na” pinagbuksan pa siya ng binata ng pinto katabi ng drivers seat.

“Dito na lang ako sa likod.” Tanggi niya.

“No, i want you to seat beside me.” Sagot naman nito.

Labag man sa loob ay napilitan ang dalaga na sa tabi nito maupo. Nakasimangot ito ng pumasok sa kotse.

“Ok, ready?”tanong ng binata ng makasakay na din

“I ready mong mukha mo?” lukot pa rin ang mukha ng dalaga. Hindi niya talaga mapigilang hindi mainis sa binata.

“Bakit? May nagawa ba akong mali?” takang tanong ng binata habang nagmamaneho, sa ginawi ng dalaga.

“Tinatanong pa ba iyon? hindi ka tumupad sa usapan natin…hindi ba sabi ko sa iyo sa airport na lang tayo magkita. At isa pa paano mo natunton itong bahay namin?”

“Oooopppss! Sandali, isa-isa lang, mahina ang kalaban” natatawang turan ng lalaki, itinaas pa nito ang isang kamay na animo’y sumusuko.

“Hindi ako nagbibiro kaya huwag mo akong pagtawanan…”naiinis na talaga siya.

“Naisip ko kasing sunduin ka na lang total, sa airport din lang naman pareho ang pupuntahan natin, eh, di mabuti pang sabay na lang tayo, nakakainip din naman kasing magbiyahe mag-isa. In that way, hindi na rin tayo maghahanapan. At isa pa madadaanan ko naman talaga ang bahay niyo di ba?” Paliwanag nito

“Paano mo natunton ang amin?” tanong pa rin niya.

“Sinundan kita kahapon” simpleng sagot nito.

“Ano? Bakit mo naman ako sinundan?”

“Ayaw mo kasing samahan kita.” Nakangising sagot nito.

“Nakakainis ka talaga!” ang nanggigil niyang sabi sa binata.

“Galit ka ba? Sorry na oh, promise hindi ko na uulitin.” Saad ng binata ng mapansin niyang hindi na kumikibo si Mika.

Pero hindi na siya pinansin ng dalaga. Nang lingunin niya ito ay nakita niyang ipinikit na nito ang mga mata tanda na ayaw na nitong makipag usap sa kanya. Hindi niya alam kung ano talaga ang pumipigil sa dalaga para makipaglapit ito sa kanya. Alam niya meron, nararamdaman niya. Kung anuman iyon sisiguruhin niyang matatanggal ang harang na nakapagitan sa kanilang dalawa.

<Previous <Home> Next Page>

“Larry… Ma…”

“Larry, Kath nagyayaya si Erika na pumunta daw tayo sa may palengke. Malapit lang naman. Bili tayo ng mga makakain para mamayang gabi.” Naputol ang sasabihin ko na sana kay Larry dahil biglang sumingit si Jerick.

“Bihis lang kami. Basang basa pa kami o.” Sagot naman ni Larry. Inalalayan niya akong tumayo at nagtungo na kami sa kwartong inookupa namin.

Sumunod si Jerick sa amin hanggang sa may kwarto. Nahiya ako dahil mga lalaki ang kasama ko sa kwarto tapos magbibihis ako.

“Pwedeng labas muna kayo kasi magbibihis lang ako.” Nilakasan ko na lang ang loob ko na sabihin sa kanilang dalawa dahil parang wala talaga silang balak na lumabas.

Habang nagbibihis ako ay iniisip ko na sagutin na si Larry. Kung hindi lang sana sumingit si Jerick nasabi ko na sana. Baka naman ayaw ng tadhana na magkaroon ako ng kasintahan para libre ako sakaling maging libre si Jerick. Pero nakikita ko kung gaano sila kasaya ni Erika. Siguro nalipasan na ako ng panahon hindi pa naghihiwalay ang dalawa.

“Kath, tapos ka na ba?” Sabi ni Larry habang kumakatok. Nakalimutan ko na kailangan din pala niyang magbihis. Sigurado akong ginaw na ginaw na siya.

“Oo. Pasok ka Larry.” Binuksan na nito ang pinto at pumasok na.

Nagkatitigan kaming dalawa. First time itong nasa loob kami ng isang kwarto na kaming dalawa lang. Nahihiya akong nagbawi ng tingin.

“Hintayin na lang kita sa labas.” Tatalikod na sana ako pero pinigil niya ako sabay hawak sa kamay ko.

“Mahal kita Kath. Mahal mo rin ba ako?” Tanong niya sa akin na hindi binibitiwan ang kamay ko. Hindi ko alam paano sasabihin. Nakapagdesisyon na naman ako. Kahit hindi pa ako ganuon kasure sa feelings ko sa kanya ay sasagutin ko na lang siya.

“Oo Larry. Sinasagot na kita.” Sa tuwa niya ay nabuhat niya ako. Napapasigaw tuloy ako. Nang ibinaba na niya ako ay sinalubong niya ako ng halik. Biglang bumukas ang pinto.

“Oppps sorry. May sumigaw kasi.” Nahihiyang isinara niyang muli ang pinto.

Sabay kaming napayuko at nagblush ni Larry. First kiss namin nasaksihan ni Jerick. Para akong kandilang nauupos sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam paano ko pa haharapin si Jerick. Ang alam pa naman niya ay hindi pa kami.

Nagpunta na kami sa palengke. Hindi ko matingnan ng diretso si Jerick. Nahihiya pa din ako sa nakita niya kanina.

Hindi naman bumibitiw ng pagkakahawak sa kamay ko si Larry. Napakasaya daw kasi niya na sinagot ko na siya. Sabi pa nga niya na hindi ko daw pagsisisihan ang pagsagot ko sa kanya dahil paliligayahin daw niya ako sa paraang alam niya. Natouch naman ako ng todo.

“Kath.” Sabay sina Jerick at Larry na binigyan ako ng mangga. Kasalukuyan kasi kaming kumakain sa cottage. Kapwa nila alam na may katakawan talaga ako pagdating sa mangga. Nasa bathroom si Erika at hinihintay naming lumabas siya. Binawi na lang ni Jerick ang binigay niya at tinanggap ko ang binigay ni Larry.

“Salamat.” Pasasalamat ko kay Larry.

Kinagabihan ay maagang nagyaya si Erika na matulog na dahil napagod daw siya sa kaliligo. Nang nasa kwarto na kaming dalawa ni Larry ay nahihiya na naman akong tumingin sa kanya. First time ko na naman kasing lalaki ang kasama kong matulog sa kwarto.

Hindi ganuon kalakas ang kilig dahil hindi ko naman siya ganun kamahal tulad ng kay Jerick. Kung si Jerick siguro ang kasama ko hihimatayin na ako sa kilig. Pinagalitan ko ang aking sarili. Boyfriend ko na si Larry pero si Jerick pa rin ang iniisip ko.

“Salamat Kath.” Narinig kong sabi ni Larry. Nakahiga na siya samantalang ako ay nagsusuklay ng buhok ko. Naniniwala kasi ako na kailangang suklayin ang buhok ng maraming beses para naman shiny at maayos tingnan.

“Para saan naman?” Nilingon ko siya.

“Dahil sa pagsagot mo sa akin. Dahil sa pagbigay mo ng chance sa akin na mahalin ka at alagaan.”

“Wala iyon Larry. Karapat-dapat ka namang bigyan ng pagpapahalaga din.”

Bumangon siya at lumapit siya sa akin. Hinalikan niya ang buhok ko. Kinuha niya ang suklay at sinuklayan niya ako.

“Bango naman ng buhok mo Kath. Pwede bang tawagan natin mhine. Para sigurado akong akin ka sa tuwing tinatawag kita.”

“Ganda naman.” Napangiti ako sa sinabi niya. “Sure.”

“Salamat mhine. I love you!” Habang sinusuklayan niya ako ay nagtitigan kami sa salamin.

“I love you too mhine.” Para akong kinilabutan sa sinabi ko. Kung si Jerick siguro ang sinabihan ko noon pihadong ang laki ng ngiti ko.

Nagyaya na siyang mahiga kaya parang nag-aalangan ako. First time ko na naman kasing lalaki ang katabi sa pagtulog. Ni minsan hindi pa ako nakatulog na kasama ang isang lalaki kahit kapatid ko pa. Nahalata yata niya na nagdadalawang isip ako.

“Huwag kang mag-alala mhine. Mapagkakatiwalaan mong hindi kita gagalawin. Nirerespeto kita.” Assure niya sa akin.

“Pasensya ka na ha. First time ko kasing lalaki ang kasama sa kwarto. Hindi ko alam paano kumilos ng tama.” Walang bahid ng kasinungalingang sabi ko sa kanya.

“Masaya akong ako ang first mo na makatabi sa pagtulog mhine. Ikaw din ang first ko lahat. First girlfriend, first kiss at first na babaeng katabi ko sa pagtulog sa iisang kama.”

Humiga na ako sa tabi ni Larry. Hindi naman ako natakot dahil alam kong wala siyang masamang gagawin. Pinagkakatiwalaan ko siya kaya nga ako pumayag na sumama sa kanya.

“I love you mhine.” Narinig kong sabi niya.

“I love you too.” Nilingon ko siya. Siniil na naman niya ako ng halik. Ngayon ay ramdam ko na kung ano ang feeling ng kiss. Kanina kasi natabunan ng hiya dahil nakita kami ni Jerick. Ganito pala ang feeling. Pihadong hahanap-hanapin ko. Pilya akong ngumiti. Mukhang mahuhulog yata ako kay Larry nito a.

Sa kabilang sulok naman ng isip ko ay naisip ko si Jerick. Ano kayang ginagawa nila ni Erika ngayon? Tuloy napaisip ako. Ano kaya kung bulabugin ko sila? Magkunwaring gusto kong makipagkwentuhan? Huwag na lang. Behave na lang muna ako.

“Good night mhine.” Narinig kong sabi na naman ni Larry. Inilingkis pa niya ang kamay niya sa tiyan ko at pumikit na.

“Good night.” Hinalikan ko pa siya sa noo at pumikit na din ako. Napakacomfortable namang katabi ni Larry sa pagtulog. Sana tuluy-tuloy na ang damdamin kong ito para sa’yo Larry. Nakatulog na ako.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

“Hi Micea.” Tinanggap niya ang pakikipagkamay nito. Madali niyang pinatay ang apoy na dumaloy sa katawan niya dahil sa hawak na iyon.

“Have a seat.” Anyaya nito na nauna nang maupo.

Bago sila nagsimulang magdiscuss ay nag-order muna sila. Nakatitig lang siya sa babaeng kaharap. Wala siyang mahagilap na sasabihin. Binuksan na nito ang folder na dala at isa-isang ipinaliwanag ang idea niya sa gaganaping wedding. Patango-tango lang siya. Wala sa isip niya ang mga sinasabi nito kundi sa nakaraan nila. Ang mga araw na masaya silang magkasama. Ang mga araw na kailanman ay hindi na maibabalik pa.

“Do you agree with the color? Mon…” Parang ginigising pa siya nito. Nangangarap kasi siya na sana kasal nila ang pinag-uusapan nilang dalawa ngayon. Hindi iyong kasal niya sa ibang babae.

“Ha? Sorry. Ano nga iyong tanong mo?” Nagrehistro na din sa utak niya ang kasalukuyan.

“Sabi ko okay lang ba ang mga kulay na pinili ko?” Ulit nito sa tanong niya na dinahan-dahan pa ang pagkasabi para siguro maintindihan niya.

“Sure. Alam kong magaling kang pumili pagdating sa ganyan.”

“Thanks! How about the cake?”

“I like it simple. Hindi iyong masyadong madaming kolorete.”

“Alright. I will gather pictures of cake para makita niyo ni Melet.”

“Kumusta ka na?” Hindi mapigilan ni Mon ang sarili na kumustahin ang babaeng minamahal. Kimi itong ngumiti dahil siguro sa hindi nito inaasahan ang tanong niya.

“I’m doing great! Ikaw?”

“Ok lang din naman. Bakit di pa kayo nagpakasal ni Rian?” Usisa niya.

“I told them I am not ready yet. Gusto kong maalala muna si Rian bago ako magpatali sa kanya. It’s a bit awkward kasi kung makakasal ako sa lalaking hindi ko pa din lubusang kilala.”

“Tama nga naman.”

“Mabuti naman nagkabalikan na kayo ni Melet. Sinasabi ko na nga ba at mahal niyo pa din ang isa’t isa.”

Pinilit ko lang ang sarili ko para makalimutan ka loves. “Magkasama ba kayo ni Rian sa iisang bahay?” Hindi niya pinansin ang pahayag ni Micea. Wala siyang mahanap na sagot doon.

“Yeah but not in the same room. Baka iniisip mo…”

“Hindi ako nag-iisip ng ganun.” Putol niya sa sasabihin sana nito.

“By the way, gusto mo bang pumunta tayo ng mall? May titingnan lang ako na mga design ng give-aways.” Anyaya nito sa kanya. Tapos na din silang kumain.

“Sure.”

Nagpunta na sila ng mall. Lagi lang siyang nakatingin kay Micea na enjoy na enjoy sa pagkilatis ng mga give-aways. Sinipat niya ito mula ulo hanggang paa habang busyng-busy pa din sa pagtingin ng mga give-aways. Ang ganda-ganda mo naman loves. Sana maalala mo na ako para hindi matuloy ang kasalang ito.

Micea’s Side:

Pigil na pigil niya ang hininga sa pagkakasama nilang ito ni Mon. Ipinapakita man niyang parang wala lang sa kanya na magkasama sila pero sa loob-loob niya gusto nang bumigay nito. Mabuti naman at gumagana pa rin ang utak niya dahil kung hindi baka nasabi na niya rito na tumututol siya sa kasal nila ni Melet.

Napansin niya na tiningnan siya ni Mon mula ulo hanggang paa. Kaya kahit naconcious siya ay hindi niya ipinakita iyon. Nagpretend na lang siya na napakabusy niya sa ginagawang pagsusuri ng mga give-aways.

Napadaan sila sa department store kaya niyaya niya si Mon na pumasok muna sila doon. Minsan kung may nakikita siyang damit na bagay kay Mon ay itinabi-tabi pa niya ito sa katawan ng binata.

“Tingnan mo ito Mon, bagay ito sa’yo.” Itinabi na naman niya ang isang t-shirt sa katawan ni Mon.

“Sigurado ka ba?” Wala nang ibang maisip na sasabihin si Mon kaya iyon na lang ang nasabi niya. Sa isip kasi niya kailangan niyang magsalita hindi itong nakatitig lang siya lagi sa kasama. Kita naman niyang bagay sa kanya ang t-shirt at nasabing alam na alam pa din ng kasintahan ang mga tipo niyang damit.

“Oo naman. Sigurado ako. Mas lalong maiinlove si Melet sa’yo niyan.” Sabi ni Micea kay Mon. Bagay na ikinasakit ng dibdib niya. Wala nang pag-asa pang maging sila ng lalaking minamahal niya.

“Micea, pagkatapos natin dito punta tayo sa tabing-dagat. Kung ok lang sa’yo? Paborito ko kasing manuod ng sunset.”

“Talaga? That would be fun. Alright.” Masaya siyang sumang-ayon.

Pagkatapos nilang magbayad sa mga napili nila ay sumakay na sila ng taxi at nagtungo sa paborito nilang puntahan noon na tabing-dagat upang manood ng sunset.

“This is nice.” Habang nakamasid sa papalubog na araw ay nasabi ni Micea kay Mon. “Thanks.”

Bigla siyang inakbayan ni Mon kaya kahit nagulat ay hindi na lang siya tumutol. Wala namang ibang nakakakita.

“I know. Kaya nga kita dinala dito e dahil alam ko na magugustuhan mo.” Nakaakbay pa rin si Mon sa kanya hanggang sa naglaho na ang araw at dumilim na ng konti.

“Uwi na tayo.” Anyaya niya kay Mon.

“Magdinner muna tayo.”

“Hindi pa ako nagugutom e.” Tanggi niya dahil hindi na niya kayang pigilan ang damdamin kung makakasama pa niya ito kahit ilang minuto lang. Baka bumigay na siya at masabi niya na mahal niya ito.

“O sige pero payagan mo akong ihatid ka hanggang sa inyo.” Nais kasi niyang matunton kung saan nakatira ang kasintahan. Baka kasi lumipat sina Rian sa isip ni Mon.

“Naku huwag na. Magkasalungat naman ang direksyon ng bahay namin sa hotel na tinutuluyan mo.”

“Please!” Pamimilit niya rito.

“Pero…Sige na nga.” Nginitian niya ito. Ngumiti din ito sa kanya. Ganda mo talagang ngumiti Mon. Hayyyy!

Sumakay na sila ng taxi pauwi sa bahay nila. Magkatabi sila at tahimik lang sa likod na upuan ng taxi. Walang gustong magsalita. Habol ni Micea ang hininga kahit hindi niya nilalabas. Ninais niya na siya makarating na siya sa bahay nila. Napalingon siya sa kasama at bumilis ang pintig ng puso niya ng maramdamang kinapa ni Mon ang mga kamay niya at tahimik lang na hinawakan iyon.

<Previous Page <Home> Next Page>

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Mabilis na lumipas ang mga araw, isang linggo na lang at ikakasal na sina Philip at Eunice.  Abalang abala ang lahat sa paghahanda. Dumating na rin ang mga magulang ni Philip. Hindi magkaugaga ang mga ito sa pagtulong. Mas sobra pa ang excited na nararamdaman ng mga ito kesa sa mga ikakasal.

Nasa simbahan sila ng mga sandaling iyon para sa wedding rehearsal, nandoon na ang lahat maliban sa groom-to-be. Kababakasan ng pag aalala ang mukha ng ina ni Philip. Napansin ito ni Eunice at it’y kanyang nilapitan.

“My, bakit po, may problema po ba?”  nag aalalang tanong niya rito. Mommy
na ang tawag niya rito kahit hindi pa man sila kasal ni Philip, dahil iyon ang gustong ipatawag ng ginang sa kanya.

Nagulat ang ginang sa paglapit niyang iyon. Hindi kasi siya mapakali hangga’t hindi dumadating ang anak. Hindi ito sumabay sa kanila ng asawa dahil may kailangan pa daw itong kunin, at pinauna na sila sa simbahan.

“Ikaw pala iha, im sorry at hindi ko namalayan ang paglapit mo”, hinging paumanhin nito habang palinga linga pa rin sa pintuan ng simbahan.

“Nag-aalala kasi ako kung bakit hanggang ngayon eh wala pa ang anak ko”, tukoy nito kay Philip.

“Huwag na po kayong mag alala mommy, katatawag niya lang po at on the way na daw po siya, medyo naipit lang siya sa traffic kaya siya natagalan”, sagot ni Eunice sa magiging byenan.

“Hay, salamat naman kung ganun, sobra talaga akong nag- alala akala ko’y kung ano na ang nangyari sa kanya, baka inata….”hindi itinuloy ng ginang ang sasabihin, naalala niyang hindi nga pala alam ni Eunice ang tunay na kalagayan ng anak.

“Na ano po my?”, tanong ni Eunice, hinihintay niya kung ano ang idudugtong nito sa sasabihin.

“Ha, eh wala…masyado lang siguro akong nag-aalala kaya kung ano-ano na naiisip ko at pinagsasabi ko”, paiwas na sagot nito.

“Ganun po ba”, ang nasabi na lang ni Eunice. Pero alam niya na talagang may sasabihin sana ang ina ni Philip at bakit bigla siyang kinabahan ng mga sandaling iyon. Nagtataka na talaga siya sa mga ikinikilos ng mga magulang nito at ni Philip. Parang may itinatago ang mga ito sa kanya. Minsan nahuhuli niya silang seryosong nag uusap at tuwing lumalapit naman siya sa kanila ay bigla na lang nag iiba ang mood ng mga ito, biglang nagiging masaya. Minsan, naabutan niya si Philip sa kusina ng bahay nila na parang may iniinom na gamot. Nang tanungin niya ito kung ano iyon eh, ang sagot naman nito ay vitamins niya daw, at iniiba na nito ang topic. Minsan naman bigla na lang niya itong nakikitang tutop nito ang dibdib, kung tatanungin naman niya kung may dinaramdam ba ito ay wala na man daw, huwag daw niya itong alalahanin at ok lang daw ito.  At nitong mga huling araw napapansin niya na medyo nangangayayat ang nobyo.

“O nandito na pala si Philip eh,” narinig niyang sabi ng ina nito. Nakita niyang biglang umaliwalas ang mukha nito pagkakita sa anak at sinugod ng yakap ang anak. Nagtataka man sa ginawi ay hindi na lang ito pinansin ni Eunice.

“Anak, akala ko ay kung ano na ang nagyari sa iyo”, sabi ng ina ni Philip habang yakap ang anak.

“”My, nakatingin si Eunice, baka maghinala ‘yan kung bakit ganyan ang ikinikilos mo.”, nababahalang wika ni Philip.

“Pinakaba mo naman kasi kami ng daddy mo eh, ba’t ka ba natagalan?” tanong nito sa anak habang naglalakad.

“Tumawag po ako kay Eunice at sinabi kong naipit po ako sa traffic”, paliwanag nito.

“Alam ko sinabi sa akin ni Eunice, pero hindi mo maiaalis sa akin ang huwag mag-alala hanggat hindi ka dumadating”sagot naman nito.

“Alam ko po my, kaya nga nagmamadali akong makarating dito kasi baka kung ano na naman ang isipin niyo…”

Hindi na sumagot ang ina ni Philip dahil nasa harap na sila ni Eunice.

“Im sorry mahal at medyo na late ako”, bati nito kay Eunice sabay halik sa pisngi nito.

“It’s ok, ang importante eh andito ka na” sagot niya sa nobyo.

“O ano? Simulan na natin ang rehersal at baka mag bago pa ang isip mo eh, takbuhan mo pa ako”, nagbibirong saad nito sa kanya.

“Mabuti pa nga, bago magbago ang isip ko”, sakay nito sa birong iyon ni Philip. At sabay pa silang nagkatawanan.

Previous <Home> Next Page>

———————————–
Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.

Liz’s Side:

Araw na ng mga puso. Magsisimba ako ngayon. May konting kirot sa puso ko dahil ni hindi man lang binabanggit ni Troy ang tungkol sa araw na ito. Parang ayaw nga niyang pag-usapan. Siguro dahil hindi naman talaga mahalagang icelebrate taun taon ang mga okasyong ganito, ang mahalaga ay tunay na pagmamahal ang nararamdaman niyo sa isa’t isa. Kahit ganun umasa pa rin ako na masisilayan ko siya sa araw na ito. Kahit man lang iyong paper rose basta meron galing sa kanya.

Nang makababa na ako ay wala na ang mga magulang at mga kapatid ko. Sinabi na lang noong working namin na nauna na daw. Nagtaka tuloy ako. Iwanan ba naman nila ako. Nasasaktan na nga ako na hindi man lang nagparamdam si Troy sa araw na ito pero heto sila at ewan ko kung anong nangyayari.

Isang oras bago magsimula ang service ay dumating na ako sa church. Nagtaka ako dahil wala man lang ni isang tao. Hindi naman sinabi na walang service ngayon. Wala din si Ria na notorious iyon sa pagkamaaga. Wala din ang mga magulang ko na sa akala ko ay nauna na. Pati ang bahay nina pastor ay parang walang tao. Ano kayang nangyayari? Malapit na talaga akong maiyak ng may lumapit na bata sa akin.

“Te Liz, para sa iyo.”May inabot na isang white rose ang bata. May nakapaskil na note.

‘Will…’ Gusto ko sanang tanungin kong saan galing pero tumakbo na ang bata. Sa likod naman ay may nakasaad na pumunta daw ako sa kitchen ng parsonage kaya pumunta na lang ako.

Nang makarating ako sa kitchen ay nakaayos ito. Napakaganda ng pagkakaayos. Paborito kong kulay ng table cloth ang ginamit pa ng nag-ayos. Nang buksan ko ang mga nakahain ay paborito kong pagkain ang nandoon. Pusit. Hmmm. Yummy! Sa may gitna ng mesa ay may red rose na may nakapaskil din na note.

‘You…’ Nagtataka na talaga ako ng sobra. Hindi naman siguro si Troy ang may gawa nito dahil kanina tumawag siya nasa Manila pa daw siya. Wala namang flight na ganito kaaga makakarating. Nagvibrate ang cell ko kaya binuksan ko ang message. ‘Marry…’ Bago pa ako nakareply ay may sumunod na text. ‘Next stop to pastor’s living room.’ Hindi ko kilala ang number kaya sinunod ko na lang.

Nang makarating na ako ay may lalaking nakatalikod. Sinarado nila ang lahat ng bintana kaya di ko mapagsino ang lalaki. Ang lapit ko na sana sa kanya pero may note sa kanyang likod. ‘Pagsama-samahin mo ang mga note na nakuha mo kasama ako.’ Inisip ko iyon. ‘Will you marry…ako…(me! bawi ko sa huling naisip ko.) Humakbang pa ako ng bigla siyang humarap sa akin at binuksan nila ang ilaw. Troy? Nabasa ko ang ‘me’ sa bandang puso niya. Biglang may nagpatugtog ng kantang ‘Sana’y Ako Na Lang’ at naglabasan silang lahat.

“Anong ibig-sabihin nito?”

“Liz, will you be willing to sign your name as Eliza Castro Silva?” Natunaw na talaga ang puso ko. Tumulo na ang mga luha ko. Hindi ako nakasagot kaagad. Lumapit ang isang bata at may dala itong pulang kahon at bulaklak na ibinigay niya kay Troy. Lumuhod siya sa harap ko. “Will you marry me?… Please!” Patuloy pa rin ang pagdaloy ng mga luha ko. Pinahid ko iyon at lumingon ako sa mga magulang ko. Tumango-tango lang sila. Nilingon ko sina kuya at ang asawa niya. Ganun din nakangiting tumango-tango. Pati si Ria ay masayang tumango. Kahit sina Andree at Tyrone ay nakangiti ding sumasang-ayon.

Umupo ako para maging pantay ang mga mukha namin. “Yes. I accept. I am very much willing to sign my name as Eliza Castro Silva, forever.”

Isinuot niya ang singsing sa kamay ko. Ngayon totoo na ang pag-oo ko sa kanya. Tumayo kami at binigay niya ang isang dosenang red rose. Niyakap niya ako. ‘Yes! Thank you! Thank you so much.” Narinig kong sabi niya habang niyayakap niya ako. Naluha na din ako ng todo. Nagpalakpakan ang lahat.

Madami palang dalang pagkain sina Troy at mga kaibigan niya kaya kumain muna kami bago nagsimula ang church. Ang sweet pa namin habang kumakain. Tunaw na tunaw na talaga ang puso ko sa effort na ginawa niya para maging memorable ang pag-oo ko sa kanya. Sigurado na ako na magpapakasal ako sa kanya at habambuhay na magpapatali sa kanya.

“Grabe naman ang effort ni Troy ano? Mahal na mahal ka talaga niya.” Lumapit si Ria at ang asawa ng pastor ng lumabas si Troy dahil tumawag ang manager niya.

“Hindi ko akalain. Nagtatampo pa nga ako sa kanya dahil hindi man lang kami nagplano anong gagawin ngayon.”

“Hayan. Proof na iyan na mahalagang mahalaga ka sa kanya.” Sabi naman ng asawa ng pastor namin. Bumalik na si Troy kaya umalis na silang dalawa.

“Salamat. Hindi ko talaga inakala…”

“Akala mo siguro nakalimutan ko ang araw na ito ano?”

“Oo. Nagtatampo nga ako sa’yo e. Ano bang klaseng boyfriend ito ni hindi man lang binabanggit ang araw ng mga puso.”

“Sorry! Gusto ko lang kasing sorpresahin ka. Mahal na mahal kita Liz. Iyan sana ang palagi mong iisipin. Kaligayahan mo ang laging hangad ko.” Hinalikan niya ako sa pisngi kaya nagtuksuhan tuloy ang lahat.

“Mahal na mahal din kita. Pangako ko habang ako’y nabubuhay na pagsisilbihan kita sa abot ng aking makakaya.” Inihile ko pa ang ulo ko sa balikat niya.

Makalipas ang dalawang linggo ay nagpakasal na kami ni Troy. Civil wedding muna. Hindi pa din kasi niya nasasabi sa mommy niya ang tungkol sa pagpapakasal namin. Ang alam lang nito na girlfriend niya ako.

Hindi din ganuon kalaki ang wedding dahil hindi payag ang kanyang manager. Makakasira daw sa image niya pero sinuway pa din siya ni Troy. Ilang beses man ang argument nina Troy at ng manger niya ay naging ganap pa din ang pagiging Mrs Eliza Castro Silva ko.

Hindi ko talaga akalain na kami din ang magkakatuluyan. Destiny nga naman!

Tadhana na ang nagdala at naglapit sa dalawang puso namin. Nasugatan man ng kahapon ang mga pusong iyon ay mas matimbang ang pagmamahalang nadarama namin sa isa’t isa. Buti na lang hindi siya sumuko sa akin. Buti na lang, sinunod ko ang puso ko sa huli.

———————————————————————

(Destiny Book II) I Won’t Give You Up

“I’ll give up my career, I’ll give up everything I have…. but not you Liz. I won’t give you up. I will never give you up.” Buong pusong pangako ni Troy kay Liz. Mapanindigan kaya niya kung hindi payag ang manager niya na makipagrelasyon siya? Makaya kaya niyang tuparin kung hindi boto kay Liz ang mommy niya at ilang beses tinangkang buwagin sila?

I will spend the rest of my life with you mahal ko. Isang lihim na pangako ni Liz kay Troy. Hanggang saan niya kakayanin kung lagi niyang makakabangga ang mommy ni Troy? Paano kung sumingit pa si Andree sa pagmamahalan nila, will they spend the rest of their lives in each other’s arms?

Hanggang saan mapapanindigan ni Troy ang pangakong ipaglalaban at hindi niya kailanman bibitawan si Liz kung kahit si Liz ay bumibitiw na sa komplikadong relasyon nila? Masabi pa kaya nila sa isa’t isa ang katagang ‘I won’t give you up?’

Previous <Home>

Comments From Other Site:

princess

super cute ang proposal baye…natouch jud ko…

Miss_ J

hi friend, thank you sa tabang (tulong) ha.. stay pretty!

callocohan

cute naman ng story…

grade 5 palang super na kung mag mahal hahaha..

gonna read the book two tommorow….

naka-post din ba un dito?…

Miss_ J

hi caloocohan,

yes nakapost din po ang book II.. title po niya ay I Won’t Give You Up…

Thanks po sa suporta…

Merry Xmas sa inyong lahat ng sumusubaybay ng mga storyang isinusulat ko..

Ingat po!

dharcy

I love the story..kakilig naman. I’m glad i found this page..

———————————–

Do you like this story? Please share it to others and help us spread filipinoconnect.