More about TESS

Location: Philippines

Status: Engaged

Hobbies: listening to music, reading novel , cooking

Favorite

Book: romance novel

Food: sea foods, green mango

Movie: Maid in Manhattan , titanic ,

Song: R&B , acoustic and pop

Tv SHows: no particular

Celebrity: no particular

Inspirational Quote: Love comes in unexpected place and time

Friendster: tes_montecillo@yahoo.com

Facebook: tes_montecillo@yahoo.com

“Nasabi ko na ba sa iyo na ang ganda mo ngayong gabi?“ Tanong ni Rian na ikinablush ko. Yumuko ako pero itinaas niya ang mukha ko.

“Ikaw talaga puro ka biro. Sige ka maniniwala na ako niyan.”

“Hindi ako nagbibiro Micea. Ang ganda-ganda mo talaga.”

“Tama na nga. Nakoconcious na ako niyan.”

Habang sumasayaw kami ay nakatitig kami sa isa’t isa. Napansin ko na ang ganda pala ng mga mata ni Rian at ang matangos nitong ilong na bagay na bagay sa kanyang mga mapupulang labi. Napangiti ako sa naisip ko.

Mon’s Side:

Kung makatingin si Rian kay Micea ay parang hinuhubaran ito. Akala siguro niya hindi ko alam kung bakit siya nandito. Akin lang si Micea Rian. Hindi siya mapapasa iyo, sinisiguro ko iyan.

Nagyaya si Melet na sumayaw kami kaya pinagbigyan ko na lang siya.

Nakita ko na wala man lang kahit konting emotion na mababakas sa mukha ni Micea. Mukhang wala talagang pakialam ito sa akin. Nasasaktan ako sa naiisip ko. Madalas ko siyang sulyapan pero nakatitig lang ito kay Rian.

Umupo na sina Micea at Rian kaya nagyaya na din ako na maupo. Nang nasa mesa na kami ay naglakas loob ako na magsimulang magsalita.

“Hi Micea, kumusta?”

“Ok lang.” Walang gana nitong sagot sa akin.

“Sandali Rian, kuha muna ako ng pagkain.” Paalam nito kay Rian para siguro iwasan ako.

Nagpaalam din ako kay Melet. Gusto kong sundan si Micea at kausapin ito.

Kumukuha kunyari ako ng pagkain para malapitan ito.

“Micea,”

Lumingon lang ito at nagpatuloy ng pagkuha ng pagkain.

“Kausapin mo naman ako.” Pagsusumamo ko sa kanya.

“Wala na tayong dapat pang pag-usapan. Layuan mo na ako.”

“Pero Micea, hindi ko kaya.”

“Huh! Hindi mo kaya?” Napalakas konti ang boses nito kaya napalingon ang mga tao na malapit sa mesa ng pagkain. Hinatak ko siya palabas ng gate. Isinakay ko siya sa sasakyan na inarkila namin. Kahit pumapalag ito ay hindi ko siya hinayaang makawala. Kailangan kaming mag-usap. Pinaandar ko ang sasakyan at nagdrive patungo sa may tabing-dagat.

Hindi man lang ito nagsasalita habang nasa sasakyan kami. Hinaplos ko ang buhok niya pero iwinaksi niya ang kamay ko.

“Ibalik mo na ako Mon, baliw ka na.” Sigaw nito sa akin ng makarating kami sa may tabing-dagat.

“Gusto kong mag-usap tayo. Gusto kong magpaliwanag sa iyo kung ano ang nangyari.”

“Wala akong pakialam kung ano pa ang sabihin mo. Ano ba kita? Ha?” Nakataas ang mga kilay nito at wala man lang mababakas na awa sa mukha nito. Wala talaga itong nararamdaman kahit konting pagmamahal sa akin.

“Micea, hindi ko sinasadyang iwan ka. Kinuha ako ng mama ko. Pumalag man ako ay nagsama ito ng dalawang tauhan. Kahit itanong mo pa kay Rian. Nakita niya ang buong pangyayari.”

“Kung mag-iimbento ka ng kwento Mon, gawin mo namang kapani-paniwala.” Lumabas siya ng sasakyan at hinabol ko siya.

“Totoo Micea. Kahit tanungin pa natin si Rian. Bumalik ako para sa iyo pero nakaalis ka na.” Napaluhod na ako sa may buhangin. Nanatili kaming ganuon ng mga ilang minuto.

“Bumalik na tayo sa party. Baka magalit ang lolo ko, tsaka naghihintay na si Rian at ang Melet mo.”

Niyakap ko siya mula sa likod at nagmakaawa ako.

“Micea mahal kita. Patawarin mo ako kung iniwan man kita.” Naluha na ako. Pumalag siya at napahiwalay ako ng yakap sa kanya.

“Hindi naging tayo at kailanman hindi magiging tayo. Sumama lang ako sa iyo para makalayo sa lolo ko. Kalimutan mo na ang nangyari, kabaliwan lang iyon.” Wika nito na ikinagalit ko.

Micea’s Side:

“Kahit kailan ay hindi kita minahal. Akala ko matututunan kitang mahalin kung sumama ako sa’yo pero wala talaga.” Dinagdag ko pa na lalong ipinag-apoy ng galit nito. Ang sakit-sakit ng dibdib ko. Pigil na pigil ko na ang mga luha ko. Ayokong kahit isang patak ng luha ay makita nito mula sa akin. Hinawakan niya ang dalawang balikat ko at niyugyog iyon. Nagmatigas pa din ako. Pinilit kong maging blanko ang mukha ko kahit ang totooy gusto ko nang umiyak.

“Bumalik na tayo sa party Mon, ayokong mag-alala si Rian.”

“Rian, puro ka na lang Rian. Tandaan mo Micea, akin ka lang. Humadlang man ang isang libong Rian mo, akin ka lang!” Galit na galit na ang mukha nito. Mukhang kakainin na ako. Hinawakan niya ako at akmang hahalikan pero sinampal ko siya.

“Wala ka talagang respeto sa akin kahit kailan.” Tumakbo ako papunta sa sasakyan. Naiwan siya sa tabing-dagat. Nakatayo ito duon na parang statuwa. Naiyak na ako. Hindi ko na napigil pa. Nang makita ko siyang papalapit sa sasakyan ay pinahid ko ang aking mga luha. Wala siyang dapat makita.

“I’m sorry Micea. I will never bother you again.” Wika nito tsaka pinaandar na ang sasakyan. Gusto kong hawakan ang puso ko dahil parang nabiyak ito ng milyun-milyong beses. Nasasaktan ako ng sobra. Talagang hindi na magiging kami ni Mon. Gustuhin ko man, tutol yata ang lahat kaya maigi na ang ganito. Pasasaan ba’t malilimutan din namin ang isa’t isa.

Melet’s Side:

Excited na ako kasi iaanounce na nina papa ang engagement pero ilang minuto na ang lumilipas ay hindi pa din bumabalik si Mon. Nagduda ako na magkasama sina Micea dahil wala din ito sa kanyang upuan. Ginagalit mo talaga ako Mon. Tinawag ako ng papa ko sa stage kaya umakyat ako. Tinawag din si Mon pero ni anino nito ay walang umakyat ng stage. Nagpalingon-lingon ang lahat. Wala talaga. Napapahiya na ako. Ilang minuto na siyang tinatawag ng daddy niya sa stage pero wala pa rin. Malapit na akong magwala nang:

“Nandito po ako Dad.” Nasiyahan ako sa aking nakita. May dala itong dalawang wine glasses. Umakyat na ito sa stage. Binigay niya sa akin ang isang baso.

“I formally announced the engagement of my son Raymond Alda to Melet Grace Martinez. Cheers everyone!” Wika ng daddy ni Mon at itinaas ang baso niya.

“Cheers” Sabi naman ng lahat.

Nakita ko ang expression ni Micea. Kahit pilit niyang ipakita na masaya siya ay nakita ko ang pagkalumbay nito. Akin na si Mon Micea kahit anong gawin mo hindi mo na siya maagaw pa sa akin. Sinabi ng dad ni Mon na sumayaw kami kaya nirequest ko na si Micea ang kumanta at kanta ni Roselle Nava na Bakit nga ba Mahal Kita ang pinaawit ko sa kanya. Tumanggi man ito ay pinilit ko. Nasisiyahan ako sa nakikita kong pagkainis ni Mon.

<Previous Page <Home> Next Page>

Kinabukasan ay nakita ko si JC. Ang gwapo-gwapo niya ngayon. Lalapitan ko sana pero umiwas ito. Gusto ko nang maiyak sa nakita kong reaction niya pero pinigil ko. Nang lingunin ko siya ay sinalubong siya ni Myra at kumapit ito sa kanya. Ni hindi man lang ito tumutol sa ginawang iyon ni Myra. Ngumingiti pa nga ito na parang gustong-gusto niya ang pagkapit ni Myra sa kanya.

Nang magrecess na ay ako lang mag-isa ang kumakain sa tambay-shade. Hindi ko alam kung nasaan si JC. Si Anne naman ay kumain sa labas ng school kasama si Chris. Nakita kong paparating si Jonas kaya nagpasalamat ako at least may makakasabay ako sa pagkain ngunit:

“Gem, bakit ganuon ka?” Bungad nito sa akin na parang galit na galit.

“Ha? Bakit? Anong ginawa ko?” Tanong ko sa kanya na naguguluhan sa kanyang sinabi.

“Bakit mo binigay kay JC ang kwentas na binigay ko sa iyo?”

“Ha? Hindi ko…” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko sana sa kanya. Iyong kwentas ni Myra na bigay ni JC. Iyon iyong kwentas ko. Hindi ko akalaing magagawa ni JC na iset up ako ng ganito kay Jonas. Alam niyang mahalaga sa akin ang kwentas na iyon. Bigay sa akin ni Jonas iyon. At mahalaga sa akin si Jonas at ang pagkakaibigan namin.

“Pasensya ka na Jonas. Hindi ko naman…”

“Huwag ka nang magpaliwanag Gem, maliwanag na ang lahat. Huwag ka nang lumapit sa akin. Hindi na tayo magkaibigan mula ngayon.” Pagkatapos niyang sabihin iyon ay umalis na ito. Naiwan ako na hindi malaman ang aking gagawin. Naiiyak ako pero hindi pwede dahil nasa school ako.

Napakabigat ng loob ko. Gusto ko nang tumigil ng pag-aaral. Gusto kong lumayo nang hindi na ako makita ni JC o kaya ni Jonas.

JC’s Side:

Nakita kong mag-isa lang na kumakain si Gem sa may tambay-shade ng school. Gustong-gusto ko siyang lapitan pero pinigil ko ang aking sarili. Kakalimutan ko na siya. Hindi niya pinapahalagahan ang pagmamahal ko sa kanya kaya mabuti nang lumayo ako.

“JC, binilhan kita ng banana cue at tsaka coke. Kain na tayo.” Narinig kong sabi ni Myra sa akin. Kahit ayaw kong lumapit sa kanya ay ginawa ko na lang para hindi na lumapit pa sa akin si Gem. Wala na akong pakialam kung ano pa ang isipin niya. Nasasaktan man ako sa ginagawa ko sa kanya ay mas masakit naman ang harap-harapan nitong pakikipaglapit kay Jonas.

“Salamat Myra.” Kumain na kami.

Nagring na ang bell kaya pumasok na ulit kami sa aming room. Nakasalubong ko si Gem at parang galit na galit ang mga tingin nito sa akin. Gusto ko sana siyang kamustahin at tanungin kong bakit parang galit siya pero mabilis itong pumasok sa room nila. Mabuti na ang ganito mas madali ko siyang makakalimutan.

Gem’s Side:

Isang linggo na lang at Intrams na. Excited na ang lahat maliban sa akin. Kung hindi lang ako contestant sa quiz b ay hindi na ako pupunta pa sa okasyon. Nakakainis kasi lagi kong nakikita si JC at Myra na magkasama. Parang sila nang dalawa. Minsan pa nga ay nakikita kong pinupunasan ni Myra si JC kapag nagpapahinga sila sa practice o kaya nagdadala ito ng tubig na sadyang para kay JC lang. Nasasaktan man ako sa nakikita kong paglalapit ng dalawa pero mas nasasaktan ako sa palagiang pag-iwas ni Jonas sa akin at sa sinabi nito na hindi na kami magkaibigan. Gustong-gusto kong sumbatan na si JC sa ginawa niya pero hindi na lang kasi wala namang kwenta na. Kahit ibalik pa ni JC ang kwentas na iyon. Hindi na maibabalik pa ang pagkakaibigan namin ni Jonas.

JC’s Side:

Nasisiyahan ako na hindi ko na nakikitang magkasama sina Jonas at Gem pero parang malungkot lagi si Gem. Gusto ko na siyang lapitan at kumustahin pero pinipigil ko lang ang aking sarili. Lagi akong nanduon lang sa tapat ng bahay nila. Minamasdan ko siya habang nasa terrace siya ng bahay nila. Kahit ang alam ni Gem na galit ako sa kanya ay hindi ko pa rin matiis na hindi siya makita kaya nanduon lang ako sa tapat ng bahay nila at minamasdan siya habang nag-aaral siya sa labas ng bahay nila. Hindi ko kasi matiis na kahit isang segundo ay hindi siya makita kaya kahit hindi kami nag-uusap ay at least nakikita kong okay siya, ay masaya na din ako.

Next week na ang intrams at inaasahan ko na sana manuod si Gem ng mga laro ng team. Kahit hindi kami nag-uusap ay siya pa rin ang inspirasyon ko. Nakakawalang-gana maglaro kung hindi ko nakikita si Gem. Sa mga practice nga namin ay hindi ako makaconcentrate. Mas maganda kasi iyong mga panahong nagpapractice kami na nasusulyapan ko siya sa may bench. Pumapalakpak ito kapag nashoshot ko ang bola at nag-aalala ito kapag nadadapa ako. Namimiss ko na talaga ang lahat sa kanya.

Jonas Side:

Sana okay lang si Gem. Pinagsisisihan ko ang mga sinabi ko sa kanya. Wala naman talaga siyang kasalanan. Kung gusto niyang ibigay kay JC ang kwentas ay okay lang iyon. Binigay ko naman sa kanya iyon kaya may karapatan siya ano man ang gusto niyang gawin dito.

Nakikita ko na laging mag-isa lang si Gem. Hindi na sila laging magkasama ni JC. Ewan ko pero parang nag-away yata sila. Sana naman hindi iyong kwentas ang dahilan ng pag-aaway nila.

Nagseselos man ako sa madalasang paglapit ni Myra kay JC ay mas naapektuhan ako sa hindi namin pag-uusap ni Gem. Hindi ko maipaliwag pero namimiss ko siya. Ang pasimple nitong pagbibiro sa akin. Ang pagtawag ko ng honey sa kanya. Ang madalas kong pag-akbay sa kanya na hindi binibigyang malisya nito. At higit sa lahat kapag naririnig ko ang team song namin ay mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko at mas tumitindi ang pagnanais ko na makipagbati na sa kanya.

<Previous Page <Home> Next Page>

Ang daming humahanga sa bagong kwentas ni Myra. Napakacute kasi nito dahil sa teddy bear na pendant nito.

“Huwag mong hawakan, bigay kaya sa akin ni JC ito kaya napakaspecial nito sa akin.”

Narinig kong sabi ni Myra. Bigla akong nainis kay JC. Ang bilis naman niya yatang napalitan ako. Kagabi lang iyong hindi namin pagkakaintindihan at heto siya may regalo na kay Myra. Buti na lang at hindi ko pinagkatiwala sa kanya ang puso ko. Two timer.

Nakita kong dumaan si Jonas at tinawag niya ako.

“Gem, sabay tayong magrecess mamaya ha.”

“Sure”

“Hindi mo yata sinuot ang kwentas ko. Nagalit ba si sir officer kagabi?”

“Huwag na natin siyang pag-usapan.”

“Nag-away kayo?”

“Konti.”

Nagsimula na ang klase at iyong kwentas pa din ni Myra ang pokus ko. Gusto ko talagang malaman kung saan niya nakuha iyon. Ayoko namang mambintang na kinuha niya ang kwentas ko dahil mali iyon at tsaka baka mapahiya lang ako.

Pagkatapos ng klase ay umuwi na ako kinahapunan. Napakaboring naman ng araw ko. Namiss ko si JC. Kahit nanduon si Jonas ay parang may kulang pa din.

Jonas Side:

Pupunta ako sa bahay nina Myra para simulan na ang pag-akyat ko ng ligaw sa kanya. At least kahit hindi niya ako gusto ay alam niya ang damdamin ko sa kanya.

“Magandang gabi Myra, para sa iyo nga pala.” Tsokolate at bulaklak ang dala ko para sa kanya.

“Magandang gabi Jonas, anong atin?” Tinanggap niya ang mga bulaklak at tsokolate.

“May sasabihin sana ako sa iyo pero sana huwag kang magagalit.”

“Bakit naman ako magagalit. Ito talaga.”

Sasabihin ko na sana ang pakay ko pero napansin ko ang kwentas niya Katulad na katulad ito sa binili kong kwentas para kay Gem. Hindi ko nakitang suot ito ni Gem kanina kaya naghinala ako.

“Sandali, saan mo nabili ang kwentas mo?”

“Ah ito ba. Bigay ni JC sa akin.”

“Pwede ko bang tingnan. Gusto ko ang design niya.” Pagdadahilan ko sa kanya para lang makita ko ang likod nito. Pinacarve ko kasi ang letter G sa likog ng teddy bear  as Gem.

Hinubad niya ito at sinuri-suri ko kunyari. Nagulantang ako. Ang kwentas na bigay ko kay Gem. Ganuon ba talaga ako kawalang-halaga sa kanya at binigay nito ito kay JC? Nawala ang mood ko sa sasabihin ko sana kay Myra. Ibinigay ko ulit sa kanya ang kwentas.

“Ano nga pala ang sasabihin mo?” Pukaw nito sa akin.

“Maganda ang kwentas na bigay ni JC sa’yo. Bagay na bagay sa kagandahan mo.” Iniba ko na lang ang usapan. Nabad trip ako kay Gem. Hindi niya binigyan ng halaga ang pagkakaibigan namin. Kung mahal niya si JC huwag naman niyang bastusin ang pakikipagkaibigan ko.

“Oo nga. Ang sweet-sweet pa nga niya sa akin.”

“Myra, uuwi na ako may gagawin pa pala ako nakalimutan ko. Sige bukas ulit.”

“Ok bye Jonas. Ingat ka!”

At nagpaalam na ako sa kanya. Hindi mawala ang pagkainis ko kay Gem. Gusto kong umumaga na para maconfront ko na siya.

<Previous Page <Home> Next Page>

Kinagabihan ay ang daming tao na sa party ni Melet. Hindi ko maiwasang uminom. Ilang bote na din ng beer ang nauubos ko. Gusto ko kung iannounce man nila ang engagement ay wala akong pakiramdam.

Naaalala ko pa rin si Micea. Gusto ko na siyang makita. Siya na lang lagi ang nasa isip ko.

Micea’s side:

“Ma, bakit naman po magmimake up pa?”

“Ikaw na bata ka, alam mo naman na formal iyon kaya kelangan. Ngayon lang naman. Bilis-bilisan mong konti kasi naghihintay na si Rian sa salas.”

“Nahihiya po ako ma. Tingnan mo itong suot ko.” Simple white dress ito at backless. Ang buhok ko ay itinaas ito at mayroon pang white flowerettes sa gilid. Hindi ako sanay sa ganuong ayos ng buhok ko dahil madalas nakalugay lang ito.Nakahigh heels din ako na white sandal with glittery sides.

“Halika na baka ma-late tayo.”

Lumabas na kami. Naghihintay na si Rian sa may salas at napatayo ito. Nahihiya talaga ako sa pagkakatitig nito.

“Wow! Bagay pala sayo ang pormal na damit Micea.” Sabi nito sa akin na lalong ikinahiya ko.

“Huwag na lang kaya tayong tumuloy. Hindi ako sanay eh.”

“Alam mo ang ganda mo kaya huwag kang mahiya.” Gwapong-gwapo din si Rian sa Americana na suot nito. Iniabot niya ang kanyang kamay sa akin. Sumakay na kami ng sasakyan.

Nasa harap na kami ng bahay nina Melet kung saan idinadaos ang party niya. Ang dami yatang tao, napakapit tuloy ako sa siko ni Rian. Pinisil niya ang kamay ko at ngumiti siya sa akin.

Nauna nang pumasok silang lahat. Hinila ko si Rian na huwag muna kaming pumasok.

“Rian, natatakot ako. Ito ang unang pagkakataon na haharap ako sa kanila pagkatapos ng nangyari

sa amin ni Mon. Natatakot ako.”

“Huwag kang matakot. Kasama mo ako. Kumapit ka lang sa akin at akong bahala sa iyo.”

“Ok. Salamat”

“Tayo na sa loob”

Papasok na kami. Ang daming tao talaga. Napalingon ang lahat sa amin ni Rian. Hindi ko yata kayang humarap sa kanila kaya yumuko ako pero bumulong si Rian at pinisil ang kamay ko kaya itinaas ko ang mukha ko na para bang walang nangyari.

Lumapit kami kay Melet na nasa malapit sa cake at bumati sa kanya. Sina mama na kasi ang nagdala ng regalo kaya bumati na lang kami dito. Itinuro niya ang nakareserve na upuan sa amin. Nasa may harap pa ito kaya kitang-kita ano man ang nangyayari sa stage.

May banda pa sa may stage at tumutugtog ito ng mga love song. Madami ang nag-alay ng kanta para kay Melet. Kadalasan ay mga kaibigan niya. Hiniling nila na mag-alay din ako ng kanta. Nahihiya man ako ay pinagbigyan ko si Melet.

Nasa may stage na ako. Nanginginig ang mga tuhod ko. Kitang-kita ko si Rian na pinapalakas ang loob ko. Hiniling ko sa banda na Baliw na Puso by Jessa Zaragoza ang patugtugin. Lahat ng tao nakatingin sa akin. Naghihintay na magsimula na akong kumanta.

‘Bakit ikaw ang laging naaalala ko

Kahit nagbago pa

Ngayon ang damdamin mo

Bakit di ko malimot ang isang tulad mo

Kahit alam ko na sa puso mo’y di ako’

Mon’s Side:

Umiinom pa rin ako sa may kusina. May narinig ako na kumakanta. Napakalungkot naman ng kanta. Naaalala ko si Micea. Tinawag ako ng katulong na pinapapunta daw ako ni Melet sa may cake kaya pumunta ako. Natutuwa ako sa nakita ko sa may stage. Si Micea.

‘Hindi pa rin malimot ang isang katulad mo

Bakit kaya di magawa kahit pilitin ko

Hanggang saan aabot ang damdamin kong ito baliw na puso’y bakit ganito’

Micea’s Side:

Naluluha na ako sa kantang ito pero pinipilit ko pa rin na ipakita sa kanila na masaya ako. Pilit ang ngiti na ibinibigay ko sa kanilang lahat. Pumalakpak silang lahat. Nakita ko sa isang sulok ng mata ko ang kasama ni Melet na lalaki. Si Mon.

Nanghina ako sa aking kinatatayuan. Ang kapal ng mukha niyang magpakita sa akin. Pangiti-ngiti pa ito na para bang walang nangyari. Tinitigan ko siya ng matalim at pinakita ko sa kanya na masaya ako at hindi ako apektado.

‘Sanay naturuan ang puso ko na limutin ka

Nang ang sakit ay di na madama’

Bumaling ako ng tingin kay Rian. Pinakita ko sa lahat na kay Rian ko iniaalay ang kantang iyon. Inilahad ko pa ang aking mga kamay sa kanya habang kumakanta. May tuwa akong nadama sa aking puso ng makita kong nagngalit si Mon. Nakita kasi niya si Rian.

Nakita kong kumapit si Melet kay Mon at pumunta ito sa mesa namin ni Rian. Sila pala ang uupo duon kasama namin.

‘Batid naman ng puso ko mayroon ka nang iba

Heto akot naghihintay pa rin sayo sinta

Sadya kayang walang katulod mo o bakit nga ba

Hanggang ngayon mahal pa rin kita’

Natapos na akong kumanta at bumalik na sa aking upuan. Nanduon na sina Melet at Mon kasama ni Rian. Sinadya talaga ni Melet ang ganitong set up ng upuan.

Nakaupo na kaming apat sa iisang mesa. Ni wala man lang gustong bumasag ng katahimikan. Si Mon titig na titig sa akin. Naghahamon ito na tingnan ko din siya at kausapin. Ako naman ay ang bilis ng tibok ng puso ko. Sa pagkain lang ako nakatingin. Matagal ko ding inasam ang tagpong makikita ko siya ulit at ipapatikim ko sa kanya ang galit ko pero bakit heto’t hindi ko yata magawang tingnan man lang.

Inakbayan ako ni Rian na lalong ikinasama ng tingin ni Mon sa kanya. Nagplay along naman ako. Nasiyahan ako sa nakikita kong reaction ni Mon.

Mon’s Side:

Ang ganda-ganda naman ni Micea ngayong gabi. Akala ko hindi ko na siya makikita. Gusto ko na siyang hatakin at yakapin pero ayokong mag-iskandalo. Alam kong galit siya sa akin dahil sa nangyari. Gusto ko siyang kausapin at magpaliwanag pero hindi humihiwalay sa akin si Melet. Si Rian naman ay kapit ng kapit kay Micea.

“Hon, kuha tayo ng pagkain.” Sabi ni Melet sa akin na ikinadismaya ko.

“Ok.”

Napabuntong-hininga ako. Ang lahat ng hangin na aking pinipigil habang kaharap ko si Micea ay inilabas ko na.

Micea’s Side:

“Relax ka lang.” Bulong sa akin ni Rian. “Andito lang ako at aalalayan kita.”

“Salamat.” Malapit na talagang gumuho ang pader ko at bumigay na. Gusto kong sumigaw at magwala sa harap ni Mon. Gusto kong itanong sa kanya kung bakit niya ako iniwan pero hindi dapat ako mag-iskandalo.

Tumugtog ang love song at niyaya ako ni Rian na sumayaw. Pinagbigyan ko siya. Kumapit ako sa leeg niya at humawak naman siya sa baywang ko. Wala akong pakialam kong nakatingin si Mon o kung sino pa man. Si Rian lang ang nagpapagaan ng loob ko sa mga panahong ito.

<Previous Page <Home> Next Page>

Gem’s Side:

May narinig akong kaluskos sa office kaya dali-dali akong lumabas. Paglabas ko ay walang tao kaya dali-dali kong pinulot ang mga papers na nasa mesa at uuwi na. Sa bahay ko na lang tatapusin ang pagwawasto ng mga papers natatakot kasi ako. Pagbukas ko ng pinto ay nanduon si Jonas.

“Ano ang ginagawa mo dito? Nananakot ka ba?”

“Hindi Gem, napadaan lang ako. Bakit anong nangyari?”

“Ay wala naman. May narinig kasi akong kaluskos eh.”

“Kadarating ko lang talaga. Baka naman si manong guard lang iyon, nagchicheck ng mga rooms.”

“Baka nga.”

“Tulungan na kita.” Nang makita nitong ang dami-dami kong dala. Hinatid niya ako hanggang sa bahay namin.

“Ma, siyanga pala si Jonas. Jonas mama ko.” Pagpapakilala ko kay Jonas sa mama ko.

“Magandang gabi po. Tinulungan ko lang po si Gem.”

“Magandang gabi naman” At sumenyas ito na papasok na sa kusina.

“Upo ka muna.” Iniwan ko na si Jonas sa may salas at nagpalit na ng damit pambahay. Nang makabalik ako sa labas ng aming salas ay tumitingin ito sa notebook ko.

“Maganda pala ang handwriting mo Gem.” Sabi niya sa akin habang nakatingin pa rin sa notebook ko.

“Naku, hindi naman masyado.” May kumakatok kaya binuksan ko ang pinto.

“Hi Gem!” Wika ni JC na may dalang bulaklak pa.

Patay! Nandito pa si Jonas. Baka anong isipin ni JC.

“Halika pasok ka! Andito pala si Jonas.” Sabi ko sa kanya ng makita kong nakita na niya ito.

“Napansin ko nga.” Sagot ni JC na wala man lang kangiti-ngiti.

“Babae, kain na kayo ng kasama mo? Tapos na kaming kumain. Nandito ka pala JC. Tamang-tama kumain na kayong tatlo duon sa kusina. Hinanda ko na.” Sabi ng mama ko sabay talikod na at pumunta sa kwarto nila.

“Halika na JC…Jonas, kain na tayo.” Sabi ko na lang dahil wala talagang gustong magsalita.

“Hindi na Gem, alis na ako.”Sabi ni Jonas sabay kuha ng gamit niya.

“Sabihin mo sa mama mo na umalis na ako. Bye Gem”

“Naku, kain ka muna.” Pigil ko sa kanya. Nahalata ko na umiwas na lang si Jonas.

“Huwag na talaga. Salamat na lang. Bye Gem, Pare!” Kumaway ito at lumabas na.

Kahit nakaalis na si Jonas ay hindi pa rin kumikibo si JC.

“Halika na sa may kusina. Nagugutom na ako.” Sabi ko sa kanya dahil parang wala itong balak magsalita. Nilapag niya sa mesa ang mga bulaklak at sumunod lang ito na hindi man lang kumikibo.

“Bakit nandito si Jonas?” Sabi nito nang makaupo na kami sa mesa.

“Tinulungan lang niya ako sa pagdadala ng mga quiz papers. Walang ibig sabihin iyon.” Bakit ba ako nagpapaliwanag sa kanya hindi naman kami.

“Talaga? Iyon lang ang pakay niya dito?” Nanlilisik ang mga tingin nito sa akin.

“Oo, talaga. Sandali bakit ka ba nagagalit?” Tanong ko sa kanya na may halong pagkainis dahil parang sa tingin niya ay pag-aari niya na ako.

“Nagtatanong lang ako. Bakit napakadefensive mo yata?”

“Hindi ako defensive. Sinasabi ko lang ang totoo at wala kang karapatang magalit dahil hindi kita nobyo.” Nagsisi man ako sa nasabi ko ay pinangatawanan ko iyon. Nang marinig niya ang sinabi ko ay dali-dali itong umalis. Ni hindi nga nagpaalam basta lumabas na lang ito ng bahay.

Pagpasok ko sa aming paaralan kinabukasan ay absent si JC. Hindi ko na lang tinanong si Crystal kung bakit absent ito. Nasabi ko sa sarili ko na bahala siya sa buhay niya. Hindi ko pa nga siya nobyo at heto siya parang nangingialam na sa buhay ko.

Nakita ko si Myra na may suot na kwentas. Talagang napakafamiliar ng kwentas na iyon sa akin. Hinagilap ko ang kwentas ko sa buong office. Hindi ko makita. Gusto ko na sanang tanungin si Myra kung saan niya nakuha ang kwentas na iyon pero baka naman katulad lang ang design ng kwentas na iyon. Sigurado naman ako na hindi lang nag-iisa ang kwentas na binigay sa akin ni Jonas.

<Previous Page <Home> Next Page>

Mon’s Side:

“Hello po Dad” Bati ko sa daddy ko ng makarating na kami sa bahay. Naghihintay kasi ito sa may salas.

“Raymond, you disappointed me. How could you do that?” Napakaseryosong salubong ng daddy ko.

“Dad, I love Micea.”

“Melet’s the girl for you. Not Micea. We are arranging your engagement with Melet. Two weeks from now we will all go to Bohol at isasabay ang engagement niyo sa birthday ni Melet.” Maawtoridad na wika nito.

“But Dad, ayoko. Hindi ko na po mahal si Melet.” Mapapaluhod na yata ako nito maawa lang ito sa akin.

“You will do what I say. Para ito sa kabutihan mo.” Pagtatapos ng daddy ko at umalis na ito.

Hindi ko talaga maatim na maengage kay Melet. Hindi ko na siya mahal pero kapag ang daddy ko ang nagsabi iyon dapat ang masunod. Mabuting ama ang daddy ko kaya hindi ko siya kayang suwayin. Pero paano na ito ngayong ang ipinapagawa niya sa akin ay sangkot ang habang buhay na kaligayahan ko?

Micea’s Side:

“Hi Micea” Bati ni Melet sa akin.

“Hi Melet! Buti naman at pinapasok ka ng lolo ko.” Nasa salas kasi ako at nakatingin lang sa bintana.

“Wala naman akong gagawing masama sa iyo. Siyanga pala, birthday ko next week. Invitation mo. Punta ka ha.” Sabay bigay ng invitation card niya.

“Naku, baka hindi ako makapunta. Ayaw ng lolo ko na lumabas ako.”

“Imbitado ang lahat ng pamilya mo kaya siguro naman pwede kang lumabas. Aasahan kita ha.” Sabi nito at umalis na.

Tinitingnan ko ang invitation niya. Wala akong balak pumunta doon. Wala naman kasi akong gagawin kung saka-sakali.

“Anak, sumama ka sa amin ng ante mo. Punta tayong Tagbilaran.” Anyaya sa akin ng mama ko.

“Ano pong gagawin natin doon?”

“Bibili tayo ng isusuot mo sa birthday ni Melet. Wala ka namang dalang formal dress eh sabi ni Melet formal daw.”

“Wala po akong balak pumunta sa party ma. Wala naman po akong gagawin doon.”

“Anong hindi ka pupunta? Maiging pumunta ka doon para naman malibang ka. Magbihis ka na at aalis na tayo.”

Kahit ayaw ko man ay sumama na rin ako. Mga isang linggo na rin na nasa bahay lang ako. Nasa kwarto lang ako palagi. Ni hindi nga ako sumasabay sa kanila sa hapag-kainan. Hindi ko dinamdam ang parusa ng lolo ko. Namimiss ko lang talaga si Mon.

Gusto ko mang magliwaliw ay hindi ko pa rin kayang gawin. Nalulungkot ako at hindi ko maalis si Mon sa isip ko. Gusto ko na siyang makita. Ang nakakabaliw niyang mga ngiti ay hindi maalis sa isip ko. Lagi ko din siyang napapanaginipan.

“Hi Micea” Nang makauwi na kami ay mayroon palang naghihintay na bisita. Natuwa ako ng makita ko siya.

“Hi Rian, anong ginagawa mo dito?” Tanong ko sa kanya na niyakap ko pa siya.

“Hiniling ko kay dad na bigyan ako ng two weeks vacation kaya heto nakapasyal.” Sagot naman nito.

“Mabuti nandito ka Rian. May makakasama ako sa party ni Melet.” Nag-aalangan kasi akong pumunta doon ng mag-isa. Baka kasi pagtawanan nila ako sa nangyari sa amin ni Mon.

“Sure, sasamahan kita.”

Niyaya ko si Rian sa tabing-dagat. Siya ang nagpaalam sa lolo ko na mamamasyal muna kami. May tiwala kasi ang lolo ko sa kanya kaya pumayag ito.

“Ok ka na ba?” Tanong ni Rian ng nasa tabing-dagat na kami. Tinatanaw ko ang dagat. Ilang linggo na din na hindi ako nakapasyal sa may tabing-dagat. Naalala ko na naman si Mon. Iyong time na magkasama kaming nanuod sa papalubog na araw. Iyong time na magkasama kaming naliligo sa may dagat. Lalong-lalo na iyong panahong nakasakay kami sa motorsiklo na yakap-yakap ko siya. Naiyak na naman ako.

“Huwag mo nang sagutin, alam ko na ang sagot. Pasasaan ba’t malilimutan mo din siya.”

“Oo naman.” Nginitian ko siya at pinahid ang mga luha ko. Hindi kami nandito para maalala si Mon kundi para magsaya.

“Kumusta ka na pala?” Tanong ko kay Rian. “Alam mo ang laki ng pinagbago mo. Gwapo-gwapo mo na ngayon.”

Natawa si Rian sa sinabi ko. “Ang galing mong mambola ah.”

“Totoo ang sabi ko. Swerte ang babaeng mamahalin mo dahil sigurado ako hindi mo siya iiwan.”

“Hindi talaga at ipaparamdam ko sa kanya kung gaano ko siya kamahal.” Naging seryoso ang usapan namin. Kakaiba naman ang mga tingin ni Rian sa akin sa tingin ni Mon. Kay Mon kasi kahit minsan walang expression ang mukha ay nakakabighani ito pero ang tingin ni Rian ay napakamahiwaga. Na dapat ay may tuklasin ako sa likod nito.

Nang magdapit hapon na ay umuwi na kami. Nakasalubong namin si Melet.

“Hi Melet” Bati ko sa kanya.

“Hi Micea, kumusta na?”

“Ok lang ako. Ito nga pala si Rian, inaanak ng lolo ko. Rian siyangapala si Melet. Birthday niya iyong sinasabi ko na malaking party sa susunod na linggo. Melet isasama ko si Rian sa party mo ah.” Tumango lang si Rian bilang pagbati kay Melet at kumaway si Melet dito.

“Sure. Oo naman. Sige punta muna ako kina Bebs. Bye.”

“Ok bye.”

Mabilis na lumipas ang mga araw. Bukas ay birthday na ni Melet. Halos lahat ay naghahanda sa birthday niya. Lahat yata ng tao sa lugar namin ay imbitado sa birthday niya. Hindi pa ako nakakadalo sa birthday ni Melet, kadalasan kasi ay nakakauwi na kami sa Mindanao bago pa niya idaos ang birthday niya.

Mon’s Side:

Bukas ay birthday na ni Melet kaya heto kami papunta na sa Bohol. Sumama na ang daddy ko this time. Maghohotel muna kami sa Tagbilaran at bukas na lang daw kami pupunta sa bahay nina Melet. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Melet. Iniisip ko rin paano kaya ang buhay namin kapag kinasal na kami. Miserable siguro.

Nasaan na kaya si Micea? Iniisip kaya niya ako? Miss na miss na kita Micea. Kahit hindi dapat ay hiniling ko na sana makita ko si Micea sa birthday ni Melet.

Kinabukasan ng hapon ay tumungo na kami sa bahay nina Melet. Palingon-lingon ako habang nasa sasakyan kami nagbabakasakali ako na makita ko si Micea.

“Hi tito, hi tita!” Humalik pa si Melet sa mga magulang ko. Nagbatian silang lahat pero kumaway lang ako. Hindi ko gustong makihalubilo sa kanilang lahat. Gusto kong pumunta sa tabing-dagat, gusto kong maalala ang lahat ng mga nangyari sa amin ni Micea, iyon man lang ay masaya na ako.

“Hi Mon! Kumusta ka na?” Bati ni Melet sa akin.

“Hello. Ok lang.” Malapit nang bitayin. Nais kong idagdag sa kanya.

“I’m happy to see you.” Yumakap pa ito sa akin at humalik sa pisngi.

I’m not. “Sige, punta muna ako sa basketball court.”

“Naku huwag. I mean samahan mo muna ako sa parlor. Magpapamanicure ako. Please.”

“Samahan mo na hijo,”Sabat naman ng mommy ko.

“Ok.”

<Previous Page <Home> Next Page>

JC at Gem:

“Gem, sana huwag ka masyadong lumalapit kay Myra. Alam mo naman ang ugali nuon di ba?” Sabi sa akin ni JC ng makaalis na si Myra.

“JC, nakikipagkaibigan lang si Myra. Wala naman siyang ginagawang masama kaya hindi ko siya pwedeng tanggihan.”

“May ibang motibo si Myra kaya nakikipagkaibigan sa’yo. Walang magandang dala ang babaeng iyon. Pinakikisamahan ko siya dahil sa team pero hanggang duon lang iyon.”

Alam ko. Mahal ka kaya nuong tao. “Opo sir! Tatanda ka ng wala sa oras kapag masyado kang seryoso. Mawawala iyang kagwapuhan mo kung magkawrinkles ka na.” Biniro ko na lang siya kasi baka saan pa mapunta ang usapan namin.

“Ikaw talaga, seryoso na nga iyong tao binibiro mo pa.”

“Oo na, hindi ako masyadong lalapit sa kanya. Paano ngayon iyan e siya itong lumalapit sa akin?”

“Magdahilan ka. Kaya mo na iyan.”

Nang dinismiss na ang klase ay agad akong lumabas. Hindi ko na hinintay na makita pa ako ni Myra baka kulitin ako nito na samahan siya sa bahay nina JC. Umu-o na ako kanina pero wala akong balak na tuparin iyon.

Kinagabihan ay hindi dumalaw si JC sa amin. Namiss ko siya pero ok lang naman at least makakagawa ako ng assignment. Hindi ako makaconcentrate sa paggawa ng assignment. Iniisip ko si Jonas. Bakit hindi na siya nagpapakita sa akin? May nagawa kaya akong mali sa kanya? May pabigay-bigay pa siya ng kwentas tapos ngayon hindi na ako nilalapitan? Minsan hindi ko maintindihan si Jonas. Napakaewan niya.

Kinabukasan ng pumunta na ako sa school ay sinuot ko ang kwentas na bigay ni Jonas sa akin. Mukhang lucky charm ko yata dahil lumapit ito sa akin.

“Hi Gem, kumusta ka na?” Bati ni Jonas sa akin.

“Ikaw ang kumusta dyan? Hindi ka na yata nagpapakita. Kahit sa ROTC ay nagpadala ka ng excuse letter. Ano ba ang nangyayari?”

“Ay wala naman. Nagkasprain kasi ang paa ko kaya hindi ako makakasali ng dalawang linggo sa training. Naintindihan naman ni Sir Commandant.”

“Bakit ka naman nagkasprain? Mukhang hindi ka yata makabasag pinggan eh.”

“Naglaro kasi kami ng basketball ni Chris. Natisod ako. Pero ok na ito.”

Ang sabihin mo iniiwasan mo ako. Hindi ka naman naglalaro ng basketball ah. “Ok sabi mo eh. Dyan ka na nga.” Inirapan ko siya at tumalikod na ako.

Pagpasok ko sa may classroom namin ay sinalubong agad ako ni Myra.

“Gem, saan ka nagpunta kahapon? Hindi tuloy kami nakatuloy kina JC.” Bungad ni Crystal sa akin ng nasa pintuan ako.

Bakit? Ako ba may dala ng mga paa niyo? “Pasensya ka na ha. Sumakit kasi ang ulo ko kaya umuwi ako agad. Madalas kasing sumakit ang ulo dahil siguro sa training. Ang init kasi eh.” Pagdadahilan ko sa kanya.

“Maganda ang kwentas mo. Saan mo nabili?”

“Bigay sa akin ni J…” Hindi ko naituloy ang aking sasabihin dahil dumating si JC.

“Gem, maaga ka pala ngayon? Pasensya ka na hindi ako nakapunta sa inyo kagabi.”

Napakagat labi ako. Alam kong dinig na dinig ni Myra ang sinabi nito. Ang talim ng titig ni Myra sa akin habang paalis ito papunta sa kanyang upuan.

“Oo, ayokong ma-late. Ok lang na hindi ka nakapunta kagabi. Maaga din akong natulog.” Kahit ang totooy inaasam ko na dumalaw ito.

“Sige, pasok na ako.”

Myra’s Side:

Sigurado ako na si JC ang nagbigay ng kwentas na iyan kay Gem. Humanda ka Gem. Matitikman mo ang galit ko. May padalaw-dalaw ka pa JC kina Gem samantalang ako iniisnab mo lage. Pasasaan ba’t magiging akin ka din.

ROTC Office:

Ang dami ko na namang dapat ayusin sa ROTC. Nagquiz kasi ang klase namin sa RO kaya ako ang magwawasto nuon. Napakadami pa naman namin. Hinubad ko sandali ang kwentas ko dahil pinagpapawisan ako at pumunta sa may cr.

Myra’s Side:

Walang tao sa office ng ROTC. Pagkakataon ko na para makahanap ng bagay na gagawin kong pa-in para mag-away sina JC at Gem.

Ang kwentas ni Gem na bigay ni JC nasa mesa niya. Jackpot!

Abangan:

Magiging sina JC at Gem pa kaya kung laging nasa eksena si Jonas? Paano na kung sa huli ay malaman ni Gem na pakikipagkaibigan lang pala talaga ang pakay ni Jonas sa kanya? Paano kung sumingit din kay JC at Gem ang campus muse? May happily ever after pa kaya para kina JC at Gem?

<Previous Page <Home> Next Page>

Rian’s Side:

Nakakalungkot namang tingnan ang apartment na tinirhan nina Micea. Puno ng alaala niya. Ang matatamis na ngiti niya at ang malakas na tawa nito na hindi alintana ang nasa paligid. Miss na miss na kita Micea kahit kakaalis mo pa lang. Bakit ba hindi ka mawala sa isip ko?

Nagmuni-muni ako ng may nakita akong lalaki na pasilip-silip sa apartment nina Micea. Madilim-dilim na kasi kaya hindi ko ito nakilala. Inisip ko na puntahan ito at tanungin kung ano kanyang kailangan.

Mon’s Side:

Sa wakas ay nandito na ako sa apartment. Madilim at mukha yatang walang tao. Nasaan kaya si Micea? Hindi naman pwedeng nakaalis na kaagad ito.

“Micea, Micea, nandito na ako. Nasaan ka?” Pinilit kong buksan ang pinto pero nakakandado ito.

“Anong ginagawa mo dito?” Nagulat ako ng may narinig na nagsalita sa likod ko.

“Rian, nasaan si Micea?”

“Umalis na.”

“Sabihin mo na Rian kung nasaan siya?”

“Bakit ko naman sasabihin sa iyo? Pabayaan mo na siya.”

“Hindi mo naiintindihan e. Kailangan kong makita si Micea. Kailangan ko siya.” Nagsusumamo na ako kay Rian.

“Mabuti pa umalis ka na. Hindi mo siya makikita dito.”

Hinatak ko ang kwelyo niya. “Bakit ba nakikialam ka? Akala mo hindi ko alam ang motibo mo kay Micea.” Pabulyaw na ang pagkakasabi ko kay Rian.

Pumalag siya at sinuntok niya ako. Gumanti din ako. Nagpagulung-gulong kami sa may tubig ulan pa na semento. Umawat ang mga magulang niya.

“Tumigil na nga kayo.” Sigaw ng mommy niya. Pinaglayo kaming dalawa ng daddy niya. Maduming-madumi kami ni Rian dahil sa putik.

“Umalis ka na dito.” Tinuro-turo pa ako ni Rian.

“Hindi ako aalis dito. Alam kong tinatago mo si Micea.” Siya namang pagdating ng mommy ko.

“Mon, tayo na! Pasensya na po sa abala.” Hinawakan ng mommy ko ang aking mga braso. Inalis ko iyon.

“Hindi pa tayo tapos Rian. Akin si Micea. Akin lang siya.” Pagkasabi nuon ay umalis na ako habang hawak-hawak ang namamaga kong panga. Humabol naman ang mommy ko.

Micea’s Side:

Kakababa lang namin sa bus na sinasakyan namin galing Tagbilaran. Naiiyak na naman ako. Dadaan ako sa basketball court kung saan kami nagkakilala ni Mon. Ang araw na muntik na niya akong halikan. Sa tapat naman ng kalsada kung saan kami bumaba ay nanduon ang stage kung saan kinantahan ako ni Mon. Sa gilid ng basketball court ang simbahan kung saan madalas kaming maupo sa may bench at nagkukuwentuhan. Ang daming alaala sa lugar na ito. Hiniling ko sa lolo ko na hindi na ako babalik dito pero ayaw na akong pauwiin ng lolo ko sa amin. Gusto niya kasing bantayan ako hanggang makaalis ako.

“Nandito na sila.” Narinig kong sumigaw ang lola Natty ko. Nakita kong naglabasan ang lahat. Niyakap ako ng mama ko pati din ng mga ante ko. Natakot ako na baka magalit sila pero heto ni wala man lang nagsasalita tungkol sa nangyari. Pakiwari ko nga ay parang walang nangyari.

“Ma, pasensya na po.” Sabi ko sa mama ko ng nasa kwarto na kami.

“Anak, sana huwag mo na ulit gagawin iyon. Hindi mo kilala ang lalaking sinamahan mo.” Naiiyak na sabi ng mama ko.

“Mabuting tao po si Mon.”

“May nangyari ba?” Seryosong tanong sa akin ng mama ko.

“Wala po ma. Di ba po sabi niyo huwag magpapakita ng motibo sa lalaki para hindi mag-isip ng masama ang lalaki. Ginawa ko po iyon kaya wala pong nangyari sa amin.” Sagot ko naman sa mama ko.

“Mabuti naman anak. Napakabata mo pa. Paano na lang ang kinabukasan mo kung nagkataon.” Pahayag ng mama ko at niyakap niya ako.

“Pinapatawag ka ng lolo.” Sabi ng kapatid ko na sumilip lang sa pinto at umalis na din. Sinamahan ako ng mama ko sa office ng lolo.

“Hindi ko nagustuhan ang ginawa mo kaya mula ngayon hanggang makaalis ka ay hindi ka lalabas ng bahay ng walang kasama. Hindi ka pwedeng makipag-usap kahit sa mga kaibigan mo. Walang makakadalaw sa iyo na mga kaibigan mo. Kahit isang libong beses ka pang maanakan nuong lalaking iyon hindi pa din magiging kayo.”

Nakikinig lang ako. Wala akong balak na sumagot. Siya kaya ang dahilan kung bakit umalis ako. Hindi din ako ganuon kababa sa tingin niya na magpabuntis ng wala sa tamang panahon. Pinalaki ako ng maayos ng mga magulang ko.

“Pa, napakatindi naman po ng parusa niyo kay Micea.” Pagtatanggol ng mama ko sa akin.

“Hayaan mo na Ma.” Taas noo kong sabi. “Kung wala na kayong sasabihin ay babalik na ako sa aking kulungan.” Sabay alis sa office ng lolo ko. Sumunod ang mama ko pero sinabi ko sa kanya na gusto kong mapag-isa.

Nasa kwarto ako at nagmukmok buong maghapon. Namiss ko si Mon. Naiiyak na naman ako ng maalala ko siya. Kinuha ko ang aking bag kung saan naroon ang mga gamit ni Mon. Pati iyong bracelet na bigay niya ay hinimas-himas ko.

Hindi ko talaga lubos maisip bakit kaya siya umalis. Napakababaw na dahilan naman na nagselos lang siya at iniwan na ako. Sa isang banda maganda naman ang mood niya nuong iwan ko siya. Tinapos pa nga nito ang paglalaba niya. Hindi kaya may masamang nangyari kay Mon? Kung meron man e di sana nakita ni Rian. Nakabantay lang naman lagi si Rian sa apartment. Dudugo na yata ang utak ko sa kaiisip.

Mon’s Side:

Nakasakay na kami ng barko pauwi sa Davao. Bantay-sarado pa rin ang mommy ko sa akin. Hindi ko na tinangkang tumakas pa. Wala na din naman si Micea sa apartment kaya ang inisip ko ay pumunta sa Lanao. Alam ko na umuwi na ito doon. Magbabakasakali na lang ako na sabihin sa akin ni Jun kung saan sa Lanao sina Micea para mapuntahan ko ito at maipaliwanag ang lahat.

Namimiss na kita Micea. Nasaan ka man ngayon sana iniisip mo na mahal kita. Pinilit ko na lang na isipin ang magagandang bagay na nangyari sa amin ni Micea. Hinaplos ko ang aking mga labi at naalala ko ang mga halik niya. Mas lalo ko siyang namimiss ng maalala ko ang mga yakap niya. Ang pag-aalaga nito sa akin. Ang madalas na pagbablush nito sa tuwing sinasabi kong mahal ko siya.

Micea, hindi ako mabubuhay ng wala ka. Paano na ako ngayon?

<Previous Page <Home> Next Page>

“Dinadalaw ka. Masama ba?” Sagot ng nakangiti pa ding si JC. “Nag-alala kasi ako ng sabihin ng mama mo na masakit daw ang ulo mo kaya heto hindi ako mapakali.”

“Naku, ok lang naman ako. Konting sakit ng ulo lang. Halika pasok ka!”

“Salamat.”

“Upo ka muna. Sandali kukuha kita ng maiinom.” Hindi ko na siya tinanong kung ano ang gusto niya dahil alam ko na naman.

“Heto, uminom ka muna ng juice.” Alok ko sa kanya ng makabalik na ako sa salas.

“Ok ka na ba?” Tanong nito na nababakas sa mukha ang pag-aalala.

“Oo naman. Uminom na ako ng gamot.”

“Bakit ka biglang umalis kanina? Yayayain pa naman sana kitang mag-snack.”

“Ha? A, e. Hindi ba kayo nag-snack ni Myra?”

“Hindi ah. Naku, bakit mo naman naisip iyon? Nagseselos ka yata.” Tukso niya sa akin na nagtantalizing eye pa ito.

“Ako? Naku hindi ah. Hanep ang self confidence mo.” Natawa na din ako sa kanya. Parang may way siya na pasayahin ako.

“Kitang kita ko kaya na nagseselos ka sa muse ng team.” Patuloy pa din nitong panunukso.

“Tigilan mo ako ha. Hindi no.”

“Aamin na iyan” Sabi ni JC habang kinikiliti niya ako.

“Awat na. Ano ba?” At natatawa na kaming dalawa. Para kaming mga bata na nagkilitian sa salas namin. Dahil sa pagkukulitan namin ay hindi namin nahalata na nakatingin na pala ang mama at papa ko. Nakita ko na nakatingin sa amin ang mama at papa ko kaya umayos ako.

“Pasensya na po.” Hinging pasensya ni JC.

“Hayaan mo na sila.” Narinig ko na binulong ng mama ko sa papa ko kaya pumasok na sila sa kwarto.

Nang umalis na ang mama at papa ko sa salas ay sabay kaming natawa ni JC.

“Akala ko talaga magagalit na ang papa mo sa akin.”

“Naku wala naman tayong ginagawang masama. Tapos hindi naman malisyoso iyong papa ko.”

Jonas Side:

Napakaungentleman ko naman kanina kay Gem. Hindi ko man lang inalok na ihatid ito. Nagsisisi ako sa ginawa ko pero ayoko naman na bigyan niya ng meaning ang paglapit-lapit ko sa kanya. Ayokong saktan si Gem, mahalaga din siya sa akin.

“Hoy, anong iniisip mo dyan?” Tinapik pa ni Kate ang balikat ko. Kasalukuyan kasing nanunuod kami ng tv kasama ang mga boarders.

“Wala naman!”

“Si Myra ano?”

“Naku hindi ah. Ikaw talaga.”

“Bakit ‘di mo pa kasi ligawan. Malay mo sagutin ka niya.” Alam kasi ni Kate ang damdamin ko sa kaibigan niya.

“Natatakot ako baka hindi niya ako gusto. Natatakot akong masaktan.”

“Huwag kang mag-alangan baka mali ang akala mo. Malay mo naman gusto ka din, di ba?”

“Tutulungan mo ba ako?”

“Oo naman.”

Gem’s Side:

Nang pumasok na ako sa school kinabukasan ay lumapit na naman si Myra. Kaklase ko kasi ito kaya mahirap iwasan.

“Hi Gem, kumusta na?”

“Ok lang naman. Ikaw?”

“Ok lang. Pakibigay mo naman ito kay JC.” May inabot siya na sulat sa akin. Bakit hindi ikaw ang mag-abot? Ginawa pa akong messenger nito.

“Sure.”

“Gem, samahan mo ako mamaya. Punta tayo kina JC.” Nagsalita uli ito.

“Ha?” Sinigurado kong tama ang dinig ko sa sinabi niya.

“May gagawin kasi ako e. Sa susunod na lang.” Tanggi ko.

“Kapag hindi ka sumama kukulitin kita hanggang sa pumayag ka.” Ganuon talaga si Myra, makulit at gusto lahat ng magustuhan niya nakukuha nito.

“Oo na nga. Sasama na ako. Sama natin si Crystal at Anne ha.”

“Ok.” Buti naman at umalis na. Paano na ito? Baka malaman niya na nanliligaw si JC sa akin, baka magalit ito. Ayoko pa naman na may kaaway sa school. Nakita kong dumaan si Crystal kaya lumabas ako.

“Crystal, Crystal!” Tawag ko sa kanya. Tumigil ito at nilingon ako.

“Nasaan si JC? Nakarating na ba?”

“Papasok pa lang. Bakit naman?”

“Ibigay mo ito sa kanya. Please.” At binigay ko kay Crystal ang sulat na ipinabibigay ni Myra.

“Ok, sige bye Gem.”

“Bye Crystal.”

Nang magrecess na ay magkasama na naman kami ni JC.

“JC, may sasabihin sana ako sa’yo?”

“Ano naman iyon?” Napakaaliwalas ng pagkakangiti nito sa akin.

“Ahmm…” Hindi ko natuloy ang aking sasabihin.

“Hi Gem” Sumingit si Myra. “Bakit hindi mo ako hinintay?” At umupo ito sa konting space sa gitna namin ni JC.

“Ha, a, e. Hindi ko naman alam na magpapahintay ka.”

“Para nga pala sa iyo JC.” Binigyan niya si JC ng pagkain. Hindi man lang ngumiti si JC dito.

“Salamat pero busog na ako Myra. Halika na Gem.” Sabi ni JC sa akin sabay tayo.

“Hindi pa ako tapos kumain eh.” Sagot ko sa kanya dahil nahihiya kasi akong iwan si Myra. Magmumukha akong bastos kung gagawin ko iyon. Napapansin ko parang iniiwasan ni JC si Myra.

“Ah ganun ba. Ok” Sabi ni Myra sabay alis.

Myra’s Side:

Iniwan ko na sina Gem at JC sa tambay-shade ng school. Naiinis ako kasi harap-harapan akong pinagtutulukang palayo ni JC. Hahanap ako ng paraan para mapaglayo sila ng kaibigan kuno niya.

Abangan:

Magiging sina JC at Gem pa kaya kung laging nasa eksena si Jonas? Paano na kung sa huli ay malaman ni Gem na pakikipagkaibigan lang pala talaga ang pakay ni Jonas sa kanya? Paano kung sumingit din kay JC at Gem ang campus muse? May happily ever after pa kaya para kina JC at Gem?

<Previous Page <Home> Next Page>